Wat hield je tegen, Rob? Premier Rob Jetten zegt dat Nederland pal staat voor de veiligheid en vrijheid van de Joodse gemeenschap. Mooi. Maar waar was diezelfde zichtbaarheid toen Joodse Nederlanders protesteerden tegen antisemitisme en Jodenhaat? Jetten liep wél zichtbaar mee met de Rode Lijn-demonstratie over Gaza. In T-shirt, midden tussen de demonstranten. Dat is zijn goed recht. Kritiek op Israël en op de regering-Netanyahu is volkomen legitiem. Maar waarom zien we diezelfde premier niet vooraan wanneer Joodse Nederlanders zeggen dat voor hen een grens is bereikt? Dat verschil verdient uitleg. Want ergens is in Nederland iets fundamenteels ontspoord. Kritiek op Israël is steeds vaker vermengd geraakt met de positie van Joden hier. Alsof een Joodse student in Amsterdam iets heeft uit te leggen over Gaza. Alsof een Joodse ondernemer zich moet verantwoorden voor Netanyahu. Alsof Nederlandse Joden medeverantwoordelijk zijn voor besluiten van een regering duizenden kilometers verderop. Dat is absurd. We verklaren een Russische Nederlander toch ook niet persoonlijk verantwoordelijk voor Poetin? Een Iraanse Nederlander hoeft zich toch evenmin te verdedigen voor de ayatollahs? Waarom zou voor Joden dan een andere maatstaf gelden? Juist daarom is politieke symboliek belangrijk. Wie als prominent politicus zichtbaar vooroploopt bij een massale demonstratie tegen Israëlisch beleid, moet zich óók afvragen wat er gebeurt wanneer in dezelfde samenleving het onderscheid tussen Israël, zionisme en Joden steeds verder vervaagt. Dat betekent niet dat Jetten verantwoordelijk is voor antisemitisme. Het betekent wél dat een premier kritisch moet kijken naar zijn eigen rol in een gepolariseerd maatschappelijk klimaat. En precies daarom schuurt zijn boodschap aan Joodse studenten. Jetten schrijft dat zij vooral moeten kunnen studeren, vrienden maken, verliefd worden en feestvieren. Natuurlijk. Maar waarom moet een Nederlandse premier dat in 2026 überhaupt benadrukken? Omdat Joodse Nederlanders zich opnieuw zorgen maken over iets wat vanzelfsprekend zou moeten zijn: gewoon Joods kunnen zijn. Dan zijn mooie woorden alleen niet genoeg. Loop dan ook zichtbaar mee wanneer Joden demonstreren tegen haat en intimidatie. Ga naast Iraniërs staan wanneer zij protesteren tegen een regime dat Israël openlijk bedreigt. Zeg even luid en zichtbaar dat Nederlandse Joden nooit collectief verantwoordelijk mogen worden gehouden voor de Israëlische regering. En stel jezelf misschien één ongemakkelijke vraag. Als je voor de Rode Lijn zonder aarzelen je T-shirt aantrok en meeliep, wat hield je dan tegen toen Joodse Nederlanders vroegen om precies dezelfde zichtbare solidariteit? Pal staan voor de Joodse gemeenschap betekent niet alleen met haar praten. Het betekent er ook staan wanneer het ertoe doet.