Kolejny schron - grób w Kolonii Tur Schrony stały się grobami, które ofiary budowały własnymi rękami. Taki sam śmiertelny los, jak ofiary ze schronu Dziekańskich, spotkał trzy rodziny z parcelacji Kolonii Tur. Były to rodziny dwóch braci Markiewiczów (s. Franciszka), Stanisława i Wiktora oraz spokrewniona z nimi rodzina szwagra Madeja (lub Madonia). Wszyscy oni przybyli do Turu z kieleckiego tj. z Centrali.1310 Rodzina Wiktora Markiewicza liczyła sześć osób: rodzice i czworo dzieci. Stanisław Markiewicz miał żonę i córkę Krystynę. Madej natomiast ożeniony był z ich siostrą Zofią. Małżonkowie ci mieli dwie córki - Janinę i Genowefę oraz syna Henryka. Fragment książki "A imię nasze wołyńskie dzieci" napisanej przez Kustosza Pamięci Narodowej, Pana Janusza Horoszkiewicza, na podstawie kilkunastoletnich jego wyjazdów na Wołyń. Link do zakupu książki podaję w komentarzu, Kiedy narastało zagrożenie banderowskie te trzy rodziny wykopały wspólny schron w ziemi, aby mieć kryjówkę. Rodzice i dorosłe dzieci przez kilkanaście nocy pracowali przy jego wykopaniu, oszalowaniu i powtórnym zasypaniu. Noce nie były długie, a pracę trzeba było zakończyć przed wschodem słońca, aby nikt obcy nie zauważył ich budowli. Wątpliwe, aby mieszkający w okolicy Ukraińcy nie zauważyli tego. Młodzież, tak polska, jak i ukraińska, noce spędzała na randkach, trzymane były warty, a pastuchy jeszcze przed wschodem słońca gnali krowy na wypas. W noc ataku nie wiedzieli co robić, uciekać czy się skryć w tym schronie. Wiele razy już się kryli, kiedy widzieli w okolicy pożary, ale potem wracali do domów. Opuścić oddalone od kolonii domy nie było takie łatwe, pozostawiało się na pastwę losu majątek i zwierzęta, które mogły być pod nieobecność gospodarzy rozgrabione. W tych strasznych wojennych czasach każda, nawet najlichsza odzież, obuwie, miska gliniana, garnek, czy cokolwiek, stanowiło wartościową rzecz. Wahające się rodziny w ostateczności zdecydowały, aby siedzieć w schronie i czekać, aż się uspokoi. Na wszelki wypadek w schronie został też szwagier Madej, o co prosiły kobiety i dzieci. Z nim czuli się bezpieczniej, miał on ze sobą włócznię do obrony. Nie wszystkie jednak dzieci chciały wejść do schronu, a wolały pozostać na zewnątrz, aby obserwować wydarzenia. Były to dorosłe dzieci Madeja: Janina (20 l.) i Henryk (15 l.) oraz Wiktora Markiewicza, Eugeniusz (15 l.). Obaj Markiewicze wchodzili w skład miejscowej namiastki samoobrony. Niewiele ona miała wspólnego ze zwartą samoobroną Huty Stepańskiej i Wyrki, ale była na zasadzie, lepsze coś niż nic. Chodzili na warty podobnie jak inni sąsiedzi. Broni jednak żadnej nie mieli, jedynie szpikulce własnej roboty. Podobnie jak wszyscy mężczyźni musieli bronić swoich rodzin. W chwili zagrożenia wybiegli z domów właśnie w tym celu. W ostatnich czasach takie alarmy były wiele razy. Jednak teraz wszystko potoczyło się nie tak jak wcześniej, zagrożenie nie minęło. Napad ukraińskich banderowców poraził swoim ogromem. Niezliczone masy czerni szły w stronę kolonii. O żadnej obronie Turu nie było mowy. Wszystko przebiegało w tak wielkim tempie, że zanim ojcowie zorientowali się w sytuacji, Ukraińcy byli już na ich podwórkach. Schron, w którym skryły się ich rodziny, pozostał na tyłach atakujących. Jedyną nadzieją było to, że go nie odnajdą, bo pomóc ukrytym nijak nie można było. W zaistniałej sytuacji nie było innego wyjścia, jak uciekać razem z innymi w kierunku Wyrki a potem do Huty Stepańskiej. Cały następny sobotni dzień czekali z nadzieją, że ukryci w schronie przetrwali i niebawem dotrą do nich, ale nie dotarli. Uciekając w niedzielę o świcie w kierunku Rafałówki, mieli jeszcze nadzieję na odszukanie rodzin, ale musieli zawrócić z powrotem do Huty Stepańskiej. Przy opuszczeniu Huty Stepańskiej w niedzielne popołudnie kolumna poszła inną drogą i nie mieli możliwości dotrzeć do zgliszcz swoich gospodarstw. Zabici pozostali na wieki najprawdopodobniej w schronie, bo