این روایت شجاعت دلیرانه‌ی یک مجیدرضای دیگر است؛ این بار با نام فرهاد، از اصفهان. «پسرم، کسی ندید تو چطور جنگیدی؛ تو اندازه‌ی یک ارتش جنگیده بودی...» فرهاد مغازه‌ی پوشاک داشت، ۴۱ ساله و صاحب دو کودک بود. روز ۱۹ دی، چنان جان همرزمانش را در خیابان نجات داده بود که هم‌محله‌ای‌هایش هنوز هم از شجاعت فرهاد حرف می‌زنند. ۲۱ دی‌ماه، حوالی ساعت ۸ شب، جلوی مغازه‌اش مزدوران شروع به تهدید مردم کرده بودند. فرهاد شروع به شعار دادن کرده بود و درگیر شده بودند. به هفت نفر رسیده بودند؛ چنان لت‌وپارشان کرده بود که دو واحد مزدور دیگر هم از راه رسیده بودند. فرهاد با اینکه دستش شکسته و پایش مجروح شده بود، توانسته بود تا جایی فرار کند؛ اما هفت بار از پشت سر به او شلیک کردند. دست و پایش را شکستند. فرهاد اما هنوز هم می‌توانست زنده بماند، تا اینکه آن آخرین سیاهی از راه رسید و گلوله‌ی خلاص را به سرش شلیک کردند. پیکرش را بردند، خانواده‌اش هنوز هم زیر تهدید و فشارند. مغازه‌اش را تخریب کردند و خودرویش را ربودند. فرهاد سه سال پیش یکی از فرزندانش را از دست داده بود. حالا از او یک کودک پنج‌ماهه و پسری ۱۵ ساله به یادگار مانده است. جمهوری اسلامی، جاویدنام #فرهاد_پورکاوه_دهکردی را ۲۱ دی در بهارستان اصفهان کشت. #فرهاد_پورکاوه