
𝖢𝗁𝖾𝗅𝖾𝗇𝖾 𝖵𝖺𝗅𝗆𝗈𝗋𝗋𝖺 | 𝖳𝗁𝖾 𝖽𝖺𝗎𝗀𝗁𝗍𝖾𝗋 𝗈𝖿 𝗍𝗁𝖾 𝖣𝗎𝗄𝖾 𝗈𝖿 𝖭𝗈𝖼𝗍𝗁𝖾𝗅𝗅𝖾 | 24.𝖸 | #𝖯𝖨𝖫_𝖢𝗈𝗆𝗆𝗎 (𝖲𝖲.2)
Joined May 2025
- Tweets372
- Following207
- Followers187
- Likes446
Pinned Tweet
ʟᴏᴠᴇ ɪꜱɴ’ᴛ ɴᴇᴄᴇꜱꜱᴀʀʏ ꜰᴏʀ ᴍᴀʀʀɪᴀɢᴇ—ʙᴜᴛ ᴛʜᴇ ᴍᴏᴍᴇɴᴛ ɪᴛ ᴇxɪꜱᴛꜱ, ᴛʜᴇ ᴇɴᴛɪʀᴇ ɢᴀᴍᴇ ᴄʜᴀɴɢᴇꜱ.
———
#PIL_Commu
𓇬 ᴄʜᴇʟᴇɴᴇ ᴠᴀʟᴍᴏʀʀᴀ |
ᴅᴀᴜɢʜᴛᴇʀ ᴏꜰ ᴛʜᴇ ᴅᴜᴋᴇ ᴏꜰ ɴᴏᴄᴛʜᴇʟʟᴇ 𓇬
———
Co / Role / DM - 24/7
Doc in Bio
#MASQUERADEPILss2
ในค่ำคืนนี้คฤหาสน์ของมาร์ควิสกอนซาเลซสว่างไสวไปด้วยแสงไฟจากโคมระย้าลอยละล่องตามแรงอารมณ์ของเจ้าภาพ เสียงหัวเราะ คลอเคล้าเสียงไวโอลิน และเสียงสลอนของรองเท้าบนพื้นหินอ่อนดังประสานกันกลายเป็นท่วงทำนองของค่ำคืนแห่งเสน่หา
ท่ามกลางเสียงชิงชังล้อเลียนของการเกี้ยวพาราสีใต้หน้ากาก ภาพหนึ่งที่อยู่บนชั้นลอยกลับตรึงสายตาหลายคนจนเผลอลืมหายใจ
หญิงสาวผู้หนึ่งในชุดสีแดงสดแนบเนื้อพอให้เห็นส่วนเว้าโค้งแสนเย้ายวนทาบทับด้วยผ้าคลุมสีเข้มเหมือนดั่งกลีบบุปผชาติโลหิตที่บานสะพรั่งในยามเที่ยงคืน
ในยามที่ชนชั้นสูงกำลังสับเปลี่ยนคู่เต้นรำกลางห้องโถงใหญ่
เธอกลับเลือกยืนพิงราวบันไดสูง ดวงตาภายใต้หน้ากากทอดมองผู้คนเบื้องล่างด้วยท่าทีละเมียดละไม
ไม่ใช่เพราะต้องการหลบหลีก แต่ราวกับเธอกำลังเลือก…
ว่าผู้ใดคู่ควรจะใช้ในการเดินหมากครั้งถัดไป
[ CMS : KORN ]
Chelene_PIL retweeted
🕊️SPOILER EVENT 6
#PIL_Commuss2
Doc : bit.ly/43zt3jZ
งานเลี้ยงสวมหน้ากากของมาร์ควิสกอนซาเลซ
#MASQUERADEPILss2
ระยะเวลาการเล่น : 24 - 27 ก..ค
ระยะเวลาอ้างอิง : 24 ก.ค.
ผู้เล่น : ชนชั้นสูง ( NPC ที่ใจกล้ามากพอสามารถลอบเข้างานได้)
#SPRINGFESTPILss2
วันสุดท้ายของงานเทศกาลอันครื้นเครงที่อบอวลด้วยกลิ่นบุปผชาตินานาชนิดละบทเพลงหวานหู ในสวนสาธารณะโรเธอร์แฮมคล้ายจะเปล่งประกายราวสรวงสวรรค์จำลอง
บรรดาชนชั้นสูงและสามัญชนที่เข้าร่วมงาน ดูคล้ายจะยังคงคึกคักเหมือนกับทุก ๆ ปี เสียงหัวเราะเบาบางและเสียงไวโอลินจากวงดนตรีกลางสวนล่องลอยปะปนกับกลิ่นหวานของไวน์ผลไม้และขนมอบ
มีเพียงสตรีผู้เดียวที่นั่งเดียวดายอยู่ในเต็นท์ส่วนตัวริมธารน้ำใสอย่างสงบ
เส้นไหมสีทองที่มักรวบเก็บเรียบร้อยถูกปล่อยลู่กับสายลม กระทบแสงอาทิตย์ที่สาดส่องลงมาจาง ๆ เสริมให้ผิวพรรณขาวเนียนของเธอเจิดจ้ากับอาภรณ์สีม่วงที่มักสวมใส่เป็นอาจิณ
ในมือเรียวของเธอ มีผีเสื้อหนึ่งตัวเกาะอยู่อย่างเชื่องช้า ขยับปีกไปมาอย่างไม่เกรงกลัว ราวกับกำลังเป็นตัวแทนของฤดูวสันต์ที่กำลังเอ่ยทักทาย
【 CMS . Napat Ou 】
【 STORY 】
ไม่นานความสงบของเธอก็ถูกทำลายลง เมื่อหญิงรับใช้สูงวัยที่อยู่ข้างกายเดินเข้ามาในเต็นท์ พร้อมกับกระซิบเสียงแผ่วข้างหูของเธอ...
" ลอร์ดที่มาหาท่านเชอเดริคเมื่อหลานวันก่อนยังเดินวนเวียนรอคุณหนูอยู่ด้านนอกค่ะ "
ผีเสื้อในมือของเธอโบยบินไปแล้ว... ไป ณ ที่ไกลแสนไกล ค่อย ๆ ลิ่วลมอย่างอิสระ แตกต่างกับหญิงสาวที่ยังคงนั่งนิ่งงันอยู่ภายในเต็นท์เพื่อหลบซ่อนสายตา
บางทีโลกก็ไม่ได้ยุติธรรม
ดวงเนตรสีลาเวนเดอร์คู่นั้นเร้นความรู้เท่าทันโลกและความฝันอันไกลโพ้นเอาไว้ภายใต้เครื่องประทินโฉม ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อนเมื่อถูกรบกวนทัศนียภาพในการชื่นชมธรรมชาติ และยังขาดความเป็นส่วนตัว
ไม่รู้ว่าพี่ชายตัวดีได้ไปทำการตกลงอะไรกับหลานชายของท่านดยุกตระกูลสูงศักดิ์จนอีกฝ่ายมาตามเฝ้าขอพบเธอไม่เว้นแต่ละวัน...
สุภาพบุรุษเหล่านั้นไม่เคยทราบหรืออย่างไรว่าสุภาพสตรีไม่ชอบผู้ชายนิสัยขี้ตื้อ...
" ถ้าเขาอยากรอก็ปล่อยให้เขารอไป "
เธอหันไปตอบกลับด้วยน้ำเสียงเฉยเมย ก่อนจะหยิบเอกสารที่เพิ่งได้รับมาเมื่อสองวันก่อน รายมือบรรจงของคนคุ้นเคยกับข้อมูลมากมายที่เขียนระบุเกี่ยวกับทายาทลอร์ดผู้นั้นเอาไว้อย่างละเอียด ไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงาน ทรัพย์สินที่เขามี การศึกษาที่ถูกระบุเอาไว้ยันชื่ออาจารย์... รวมไปถึงเรื่องลับ ๆ ที่ไม่อยากเปิดเผยให้ใครรู้
เรื่องฐานะ ไม่มีปัญหา...
เรื่องการเงิน ก็เรียกว่าไร้ที่ติ...
เรื่องการศึกษา ในฐานะดยุกคนถัดไปถือว่ายอดเยี่ยม...
แต่เรื่องอื่น...
" เราไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับคนที่ลอบกินคนรับใช้จนมีลูกนอกสมรมสซ่อนเอาไว้ใต้ถุนเรือนเป็นโขยงหรอกฮิลล์เดล… "
110
#GATESAUCTIONPILss2
#โรลปิด | (ย้อนหลัง)
@Hansley_PIL
【 11.00 | พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ 】
แสงจากหน้าต่างสูงสาดลงมาบนพื้นหินอ่อนและผนังปูนเก่าแก่ กลิ่นฝุ่นโบราณเจืออยู่ในอากาศอันสงบเงียบ เสียงฝีเท้าของแขกเหรื่อผู้มาเยือนสะท้อนก้องเบา ๆ
เชอลีเน่ วาลมอร์รายืนอยู่ตรงนั้น
อาภรณ์สีม่วงเข้มอันเป็นเอกลักษณ์ตัดเย็บอย่างวิจิตร ในมือยังคงถือพัดเอาไว้แนบอก แตกต่างจากเหล่าผู้คนที่เดินเรียงราย ทว่ากลมกลืนกับผืนผ้าศิลปะ
ไม่บ่อยนักที่เธอจะเข้ามาเยือนยังสถานที่ที่รวบรวมผลงานศิลป์ชั้นยอดมากมายเช่นสถานที่แห่งนี้ แม้ว่าความจริงแล้วจะเป็นเพราะถูกพี่ชายรบเร้าให้ออกมาพบปะผู้คนเป็นเพื่อนตนก็ตาม แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายเลือกที่จะหมางเมินให้เธอเดินอยู่เพียงลำพังกับภาพวาดจิตกรรมและประติมากรรมมากมายซึ่งทั้งมีเจ้าของจับจองและยังไม่ถูกตีตรา
เชอลีเน่แหงนหน้าขึ้นมองงานศิลป์เหล่านั้นด้วยแววตาเหม่อลอย...
ไม่รู้ว่ากำลังใคร่ครวญถึงเรื่องใดระหว่างภาพของเทวทูตจากสรวงสวรรค์ หรือเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตของหญิงสาว
จนไม่ทันสังเกตเลยว่ามีใครอีกคนเดินเข้ามาใกล้...
Chelene_PIL retweeted
#MiniEventPILss2 #CaughtInTheRainPILss2
ระยะเวลา : 4 - 5 ก.ค.
ระยะเวลาอ้างอิง : วันที่ 4 - 5 ก.ค.
•เข้าร่วมได้ทุกชนชั้น
•เข้าร่วมย้อนหลังได้
•ไม่มีการเก็บคะแนนเพชรน้ำหนึ่ง
[ สุ่มเหตุการณ์ได้ที่ : url.in.th/WhQjL ]
Ft. @Hansley_PIL
เช้าวันหนึ่งหน้าคฤหาสน์ท่านเอิร์ลเฮนสลีย์ในหมู่บ้าน นิวเครสต์ฮิลล์ วันที่ที่แสนสงบและอากาศดีได้มีหญิงสูงวัยผู้หนึ่งมายืนรออยู่หน้าคฤหาสน์หลังงามที่ตกแต่งไปด้วยดอกไฮเดรนเยียส่งกลิ่นหอมอบอวล
ใบหน้าของหญิงผู้นั้นราบเรียบไร้อารมณ์ เบื้องหลังมีรถม้าคันงามจอดรออยู่ ไม่มีใครรู้ว่าสตรีผู้นี้ยืนรออยู่นานแค่ไหน เท่าที่สำรวจดูจากการแต่งกายด้วยเนื้อผ้าชั้นดีสีนิล เส้นไหมสีบรอนด์นั่นรวบอยู่เบื้องหลังดูเรียบร้อย กิริยาน่ามองเช่นคนที่ได้รับการอบรมมาอย่างดีบ่งบอกได้ว่าเธอคงจะเป็นสาวใช้จากคฤหาสน์ผู้ดีสักหลัง
เมื่อมีคนรับใช้ของคฤหาสน์ตระกูลเฮนสลีย์เดินเข้ามาสอบถามธุระของแขกผู้มาเยือนโดยมิได้นัดหมายมาก่อนล่วงหน้า สตรีผู้นั้นเพียงส่งกล่องของขวัญที่ถูกเลือกสรรมาอย่างดีไปให้ผู้ที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู เสียงของนางเรียบเฉยและเอ่ยบอก
“ ไมตรีจากเลดี้วาลมอร์รา ถึงท่านเอิร์ลเฮนสลีย์ "
ส่งมอบของขวัญจากเจ้านายเสร็จสิ้น สตรีผู้นั้นจึงหันหลังกลับขึ้นรถม้าไป โดยไม่แม้จะเอ่ยอะไรตอบกลับ ราวกับว่าเมื่อทำงานของเจ้านายเสร็จสิ้น ก็ไม่มีธุระใดที่เธอควรจะรั้งรออยู่ต่อ…
…เพราะเรื่องของเจ้านาย เป็นดั่งเช่นเรื่องต้องห้ามที่ข้ารับใช้อย่างเธอไม่ควรเข้าไปล่วงรู้
ภายในกล่องชั้นดีที่ถูกส่งมอบ มีเสื้อสูทตัวนอกตัดเย็บด้วยผ้าวิจิตรราคาแพง ฝีไม้ลายมือเช่นนี้คงไม่พ้นจากห้องเสื้อชื่อดังของมาดามแฟร์ลีห์อย่างแน่นอน
ตัวเสื้อนอกเป็นผ้าไหมชั้นดีสั่งตรงมาจากฝรั่งเศสสีฟ้าอ่อน ที่พิเศษยิ่งกว่าคือตัวปกเสื้อปัดลวดลายเถาองุ่นด้วยไหมทองวิจิตรหายาก ไหมชนิดนี้หากพิจารณาดูจะเป็นของขึ้นชื่อเมืองทางตอนใต้ที่ไม่ค่อยนำมาขายนักนอกจากส่งเข้าวังเพื่อตัดเย็บเป็นชุดในเชื้อพระวงศ์
ฝีเข็มประณีตบรรจง ราวกับว่า 'ผู้ปัก' ตั้งใจถ่ายทอดผลงานของตัวเองลงไปในแต่ละเข็มอย่างตั้งใจ
นอกจากเสื้อสูทตัวนอกที่ถูกส่งมา ไร้จดหมายใด ๆ เขียนตอบ ราวกับว่าไม่ต้องการจะสื่อสารด้วยวจีใดให้อีกฝ่ายล่วงรู้ เพียงแค่ของขวัญ
และช่อลาเวนเดอร์ที่ถูกแนบมาเท่านั้น
( Cr. ย้งยี้ แฟนตานเหิง)
【 STORY 】
หลังจากรถม้าประจำตระกูลวาลมอร์ราแล่นกลับมาถึงคฤหาสน์ ‘ฮิลล์เดล’ หญิงรับใช้ข้างกายของเลดี้เชอลีเน่ วาลมอร์ราก็ลงจากลงม้า สตรีผู้นี้หากไม่ได้สวมใส่ชุดของหญิงรับใช้และเปลี่ยนเป็นอาภรณ์หรูหราของชนชั้นสูง เธอจะเป็นสตรีที่น่าเกรงขามและสง่างามเป็นอย่างยิ่ง…
ไม่แปลกเลย เพราะสตรีผู้นี้เคยอยู่ในแวดวงชนชั้นสูงก่อนที่จะมาอยู่เคียงข้างนายหญิงผู้งดงามของตนอย่างใกล้ชิด
เสียงรองเท้าหนังกระทบเป็นจังหวะไปตามทางเดินที่ถูกเรียงรายไปด้วยดอกลาเวนเดอร์สีม่วง ดอกไม้ที่คุณหนูของเธอ… ไม่สิ อดีตดัชเชสคนก่อนชื่นชอบ
ภายในเรือนกระจกงดงามไปด้วยบุปผานานาชนิดมีหญิงงามในอาภรณ์สีม่วงอ่อนกำลังเอนกายอยู่บริเวณม้านั่งหินอ่อน แสงที่ตกกระทบเส้นไหมสีบรอนด์นั่นเปล่งประกายราวภาพวาด ดวงเนตรที่ทอดมองออกไปยังคูน้ำเล็ก ๆ ด้านหลังนั่นดูว่างเปล่าจนใจคนเป็นบ่าวรวดร้าว
หญิงสาวที่ต้องทำตัวเองให้เพียบพร้อมตลอดเวลา แม้ในวันที่ไม่ได้ออกไปไหนก็ยังต้องนั่งด้วยท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าต้องประทินโฉมไปด้วยเครื่องสำอาง เสื้อผ้าอาภรณ์จัดแต่งราวกับภาพวาด ทั้ง ๆ ที่ความจริงแล้วเธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง
“ ของที่คุณหนูสั่งให้ไปส่ง บ่าวนำไปส่งให้เรียบร้อยแล้ว “
เชอลีเน่ไม่ได้ตอบอะไรออกไป เธอเพียงพยักหน้ารับเงียบ ๆ โดยที่สายตายังคงทอดมองออกไปยังท้องฟ้าสีครามของวัน ทั้งแสงที่ประกายลงบนสายธารนั้นช่างเป็นภาพที่งดงามยามเมื่อมองผ่านกระจกบานใหญ่ของเรือน
ฮิลล์เดลยังยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของหญิงชรามองคุณหนูที่เอื้อมมือไปหยิบผ้าอีกชิ้นซึ่งยังไม่ได้ปักลวดลายใด ๆ ลงไปขึ้นมา จนกระทั่งเธอยอมเอ่ยปากถามสิ่งที่อยู่ในใจของตนออกไป
“ บ่าวจำได้ว่า… เสื้อตัวสุดท้ายที่คุณหนูปัก คือเสื้อในวันที่ท่านเชอเดริครับตำแหน่งดยุกต่อจากท่านคาร์ล “
เชอลีเน่หยุดมือ ดวงหน้างดงามค่อย ๆ เงยมองสตรีที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก… คนที่เป็นทั้งแม่ ทั้งพี่เลี้ยง และคนที่สนิทที่สุดในชีวิตทอดมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนเหมือนเช่นวันวาน ยิ่งทำให้เรียวคิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“ ฮิลล์เดล… อยากจะพูดอะไรกันแน่ “
หญิงรับใช้ผู้นั้นระบายรอยยิ้ม เธอเดินเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าหญิงสาว จับมือบอบบางนั่นเอาไว้อย่างทะนุถนอม…
เธอเห็นแผลที่ถูกเข็มตำจากปลายนิ้วของเชอลีเน่ และรู้ดีว่านั่นไม่ใช่เพียงแค่แผลเดียวจากการปักเสื้อสูทตัวนั้น
“ ครั้งนี้…บ่าวกลับเห็นคุณหนูเฝ้าปักลายองุ่นอยู่นานวัน ปักซ้ำแล้วซ้ำเล่า…ราวกับกลัวจะมีอะไรบกพร่อง
หรือในสวนของคุณหนู...ต้นอ่อนของใครบางคนได้โปรยเมล็ดลงแล้วจริง ๆ คะ?... “
หญิงสาวสบตามองใบหน้าของข้ารับใช้ผู้ซื่อสัตย์ตรงหน้า… เธอไม่ได้ตอบ เพียงส่งเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเท่านั้น
“ หากจะบอกว่า การที่เราปักเสื้อให้ใครสักคนคือการที่เราเปิดโอกาสให้เขาเข้ามาในสวน… เราคงเปิดประตูให้ชายหนุ่มทั่วอาณาจักรแล้วละ “
ฮิลล์เดลหัวเราะแผ่วเบา มือหยาบกร้านของหญิงสูงวัยค่อย ๆ ลูบแผ่วเบาที่มือเรียวบางของคุณหนูที่เธอรัก สัมผัสอ่อนโยนทำให้เชอลีเน่ได้แต่ทอดมองดูใบหน้าเหี่ยวย่นไปตามกาลเวลาของคนตรงหน้า… แม้อีกฝ่ายจะไม่ได้พูด แต่เธอก็ทราบดีว่าภายในใจของคนคนนี้ที่ยังคอยติดตามเธอเป็นเช่นเงาวาดหวังสิ่งใด
“ บางความรู้สึก… ไม่จำเป็นต้องถูกนิยามในทันทีหรอกนะคะ ปล่อยให้มันได้ลองเติบโต… เหมือนเช่นกุหลาบที่ต้องใช้เวลาในการผลิบาน ถึงจะรู้ว่าสีสันที่แท้จริงเป็นสีอะไร “
เชอลีเน่ดึงมือของตัวเองกลับ เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน ทอดมองออกไปยังสวนด้านนอกที่เริ่มโอนอ่อนไปตามสายลม รอยยิ้มเล็ก ๆ พลันปรากฎขึ้นบนใบหน้า
“ หากเราหรือเขาคนนั้นไม่เผลอเหยียบต้นอ่อนเหล่านั้นทิ้งไปเสียก่อน ฮิลล์เดลอาจจะได้เห็นมันแบ่งบานในสวนสักวัน “
หญิงชราพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานที่สุด
“งอกงามเถิดเจ้าต้นอ่อน...งอกงามเถิด”
163
【 Story 】
" น่าสมเพชว่าไหม... เชอลีน "
เสียงของสตรีผู้นั้นเบาหวิวดั่งสายลม ราวกับกลัวความเจ็บปวดจะไหลทะลักออกมามากเกินไปจากวจีที่เปล่งในแต่ละคำ
" พวกเราสองคนเป็นถึงบุตรีของดยุกเหมือนกันแท้ ๆ มีทั้งศักดิ์ มีทั้งชื่อเสียง มีทั้งเงินทอง และอำนาจ สิ่งที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน ขอแค่เราเอ่ยปากก็มีคนเอามาวางให้ตรงหน้า "
เชอลีเน่ทอดมองสหายสนิทผู้นั้นนิ่งงัน ใบหน้าแช่มช้อยของหญิงสาวสวยสดในวันวาน กลับกลายซูบผอมเคล้าน้ำตา
เธอไม่ได้เอ่ยตอบและไม่ได้ถกเถียง
" แต่คนที่เขารัก... กลับไม่ใช่ฉัน ไม่เคยเป็นฉัน "
102
【 Story 】
" น่าสมเพชว่าไหม... เชอลีน "
เสียงของสตรีผู้นั้นเบาหวิวดั่งสายลม ราวกับกลัวความเจ็บปวดจะไหลทะลักออกมามากเกินไปจากวจีที่เปล่งในแต่ละคำ
" พวกเราสองคนเป็นถึงบุตรีของดยุกเหมือนกันแท้ ๆ มีทั้งศักดิ์ มีทั้งชื่อเสียง มีทั้งเงินทอง และอำนาจ สิ่งที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝัน ขอแค่เราเอ่ยปากก็มีคนเอามาวางให้ตรงหน้า "
เชอลีเน่ทอดมองสหายสนิทผู้นั้นนิ่งงัน ใบหน้าแช่มช้อยของหญิงสาวสวยสดในวันวาน กลับกลายซูบผอมเคล้าน้ำตา
เธอไม่ได้เอ่ยตอบและไม่ได้ถกเถียง
" แต่คนที่เขารัก... กลับไม่ใช่ฉัน ไม่เคยเป็นฉัน "
เชอลีเน่เข้าไปใกล้อีกฝ่าย หย่อนกายลงเคียงข้างนางผู้ที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดีอย่างระมัดระวัง มือเรียววางลงบนบ่าของไวท์เคาน์เคสผู้สูงศักดิ์พร้อมเอ่ยเสียงแผ่วเบา
" เธอไม่ได้แพ้หรอกนะ เธอเพียงแค่รักคนที่ไม่เคยหันกลับมามองคุณค่าของเธออย่างที่เธอหวังไว้ก็เท่านั้น "
เสียงของหญิงสาวอ่อนหวาน นุ่มนวล... ดวงตาที่สบมองประกายแววเหมือนเช่นคนที่แพ้ในสงครามเรื่องความรักมาไม่ต่างอะไรไปจากสหายที่กำลังพังทลาย
" ไดแอน... สหายของฉัน เธอรู้ไหมผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุด
ไม่ใช่คนที่ไม่ร้องไห้ ไม่ใช่คนที่ยืนอยู่บนเวทีโดยไร้รอยตำหนิ... แต่คือคนที่ยอมรับว่าตัวเองแตกสลาย และยังลุกขึ้นมายิ้มใหม่ได้อีกครั้ง "
มือของเธอปาดเส้นไหมสีสตอเบอร์รีบรอนด์นั่นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่มอบให้นั้นอ่อนโยนราวกับต้องการปลอบประโลมดวงใจที่ไม่อาจประกบติดต่อไปได้อีกครั้งแล้ว แต่อย่างน้อยที่สุดในวันที่วังเวง ก็ยังพอจะมีมิตรนั่งเคียงข้าง
น้ำตาของไวท์เคาน์เตสผู้นั้นค่อย ๆ ไหลอาบใบหน้าอ่อนเยาว์ ราวกับทุกอย่างที่เธอสร้างกำลังพังทลายลงด้วยคำพูดไม่กี่คำของหญิงสาวตรงหน้า
" ไม่ไหว... ฉันเข้มแข็งไม่พอหรอกเชอลีน... ฉัน "
สุรเสียงนั้นเงียบลงเมื่อมือคู่นั้นประกบลงบนแก้มของเธอ ดวงเนตรสีลาเวนเดอร์ที่คุ้นเคยมองลึกเข้าไปนัยน์ตาของอีกฝ่าย รอยยิ้มค่อย ๆ ระบายออกแช่มช้า
" เธอกล้าหาญมาก… กล้าหาญพอที่จะอยู่ข้างคนที่ไม่รักเธอ และเธอก็รู้ดีว่าไม่มีวันที่เขาจะรัก กล้าหาญพอที่จะให้กำเนิดลูกชายของเขา… และกล้าหาญพอที่จะยอมรับความจริง... ทั้ง ๆ ที่มันเจ็บปวดเจียนตาย "
เชอลีเน่สวมกอดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขนแน่น ค่อย ๆ ลูบไปตามแผ่นหลังที่สั่นสะท้านนั่นอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้
ดวงเนตรค่อย ๆ หลับลง
" เพราะฉะนั้น...จะร้องไห้ก็ร้องเถอะไม่ต้องเก็บไว้แล้ว วันนี้เธอไม่ต้องเข้มแข็งเพื่อใครอีกแล้ว ปล่อยให้ฉันได้กอดเธอแทนเขาที่ไม่เห็นคุณค่าของเธอเถอะนะ "
สิ้นวาจาที่เปล่งออกมา เสียงกรีดร้องอันรวดร้าวของหญิงสาวพลันดังก้องไปทั่วทั้งห้อง คลอเคล้าไปกับเสียงร้องไห้ของเด็กทารกที่รับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดของมารดาผู้โดดเดี่ยว... มีเพียงอ้อมแขนที่รั้งไออุ่นอีกฝ่ายเข้าหาตัวช้า ๆ อย่างน้อยที่สุด เธออยากให้หญิงสาวตรงหน้าได้รับรู้ว่าตนมิได้อยู่ลำพังในสังคมที่โดดเดี่ยวและพร้อมจะเยาะเย้ยเมื่อพวกเธอผิดพลาด
" ลูกชายของเธอ มอบความรักให้เขาเถอะ... มอบความรักในฐานะคนเป็นแม่ของเธอให้กับเขา เด็กคนนี้เกิดขึ้นด้วยความรักของเธอเอง เขาจะรักเธอโดยไร้ซึ่งข้อแม้... เลี้ยงเขาให้เติบโตขึ้นด้วยความรักทั้งหมดที่เธอมีเถอะนะ "
1
83
หลังจากที่ไวท์เคาน์เตสคนงามสงบสติอารมณ์ของตัวเองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แต่เด็กน้อยบุตรชายของเธอกลับยังร้องงอแงอยู่ เชอลีเน่จึงอาสาเป็นพี่เลี้ยงเด็กจำเป็นระหว่างที่อีกฝ่ายไปล้างหน้าล้างตา
บางทีภาพนี้อาจจะไม่เคยมีใครได้เห็นเลยนอกจากคนที่สนิทชิดเชื้อกันจริง ๆ ใบหน้าของหญิงสาวผู้มักจะประดิดประดอยหน้ากากเพื่อแย้มยิ้มเข้าหาสังคมมาตลอดกำลังแย้มสรวลขึ้นอย่างอ่อนโยน... เหมือนนางฟ้าที่กำลังขับกล่อมเด็กน้อยภายใต้แสงอัสดงที่สาดส่องเข้ามาภายในห้อง
" เจ้าตัวเล็ก... "
เสียงของเธอนุ่มนวลราวกับขับกล่อมให้ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกหลับใหล ห้องนั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกไม้จาง ๆ จากแจกันดอกไม้ที่ปักอยู่ แต่ไม่อาจสู้กับกลิ่นหอมจากลาเวนเดอร์ที่เชอลีเน่พรมบนตัว ทำให้บุตรชายของไวท์เคาน์เตสที่เพิ่งร้องไห้งอแงเมื่อครู่สามารถเคลิ้มหลับได้อย่างง่ายดาย
" ฉันไม่รู้หรอกว่าโลกใบนี้จะใจดีหรือโหดร้ายกับเจ้าแค่ไหนในวันข้างหน้า... แต่โปรดรู้เอาไว้ ในสายตาของฉัน เจ้าล้ำค่ามากเหลือเกิน "
มือข้างหนึ่งของเธอโอบอุ้มเด็กน้อยในห่อผ้าแนบอก ส่วนมืออีกข้างเอื้อมไปเปิดกล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ เผยให้เห็นสร้อยข้อมือประดับไข่มุกสีนวลบริสุทธิ์ มองครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นของชั้นเลิศราคาแพง ห้อยด้วยไฮเดรนเยียสีเงินประดับอัญมณีสีฟ้าส่งเสียงกระทบเป็นบทเพลงเล็ก ๆ ให้เด็กคนนั้นอมยิ้ม
" เมื่อเจ้าเติบโตขึ้นมา ไม่ว่าจะมีใครพูดว่าเจ้า ‘เกิดมาเพื่ออะไร’ หรือ ‘ควรเป็นอะไร’ ขอแค่เจ้าจำไว้เพียงสิ่งเดียว..."
เชอลีเน่โน้มใบหน้าของตัวเองลงไปจรดริมฝีปากบนหน้าผากของเด็กน้อยนั่นอย่างแผ่วเบา
" เจ้ามีค่าตั้งแต่วันแรกที่ลืมตา... แค่นั้นก็พอ”
เสียงสูดหายใจเบา ๆ ปนเสียงสะอื้นทำให้ดวงตาของเชอลีเน่ลากกลับไปมองไวท์เคาน์เตสไดแอนที่เพิ่งเข้ามาภายในห้อง รอยยิ้มจาง ๆ ของหญิงสาวกลับมาอีกครั้งคล้ายกำลังมองภาพที่สหายสนิทกำลังโอบกอดบุตรชายของเธอเป็นภาพที่ตัวหญิงสาวเองไม่คิดฝันว่าจะได้เห็นในชาตินี้
" ไม่ไหวเลยนะ... เจ้าเด็กนี่ยังไม่ทันจะหย่านม กลับได้ของขวัญและจุมพิตจากเลดี้วาลมอร์ราคนงามเสียแล้ว "
เชอลีเน่หัวเราะแผ่วเบาเมื่อเห็นว่าสหายสนิทของเธอกลับมาเป็นปกติแล้ว แม้นัยน์ตาสีสวยจะยังเคล้าไปด้วยหยาดน้ำใส ๆ อยู่ก็ตาม
" เขาคงโตเป็นท่านลอร์ดมากความสามารถและหล่อเหลาจนเธอปวดหัวเรื่องลูกสะใภ้เชียว "
อีกฝ่ายหัวเราะกลับ ก่อนที่จะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ เพื่อนรัก มิได้แย่งบุตรชายของตัวเองกลับมา เพียงปล่อยให้สหายสนิทเล่นกับเจ้าตัวเล็กที่กำของขวัญไม่วางมือแม้แต่น้อย
" น่าตกใจจริง ๆ ที่เขายอมนอนหลับบนอกของเธอแล้วเงียบเสียงไม่ร้องงอแงได้ขนาดนี้ รู้หรือเปล่า... กับฉันหรือพี่เลี้ยงเด็กคนอื่น ๆ เขายังร้องไห้อยู่ทุกชั่วโมงเลย "
เชอลีเน่ไม่ได้ละสายตาไปจากเด็กน้อยในอ้อมแขนของเธอ รอยยิ้มงดงามนั่นไม่อาจหุบยิ้มได้เมื่อเห็นว่าบุตรชายของเพื่อนรักดูมีความสุขมากแค่ไหนยามที่เธออุ้มเขาเอาไว้แนบอก
" บางทีเขาอาจแค่ชอบความนิ่ง... หรือกลิ่นเครื่องหอมของฉันก็ได้ "
ไวท์เคาน์เตสผู้นั้นผินหน้ามองบุตรชายตัวเองก่อนจะส่ายหน้า
" ไม่หรอก... เพราะเธอรู้ว่าต้องทำยังไงให้เขามีความสุขต่างหาก ฉันเห็นเธออุ้มเขาเบามือมากเลย เหมือนเขาเป็นของล้ำค่าที่สุดในโลก เธอต้องเป็นแม่ที่ดีได้แน่ ๆ เชอลีน "
ครั้งนี้เป็นฝ่ายของหญิงสาวที่กำลังอุ้มเด็กน้อยต้องชะงักงัน ดวงเนตรที่ฉายแววอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความลังเล ริมฝีปากของเชอลีเน่เม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อบทสนทนานั่นเชื่องช้า
" ไม่หรอก... ฉันยังไม่เคยคิดถึงจุดนั้นเลย "
" เพราะอะไรล่ะ "
" เพราะความรักของฉันอาจจะยังไม่เพียงพอ หรือเพราะบางทีฉันอาจจะมองเห็นโลกใบนี้มามากเกินไป "
เธอเบือนหน้าออกไปนอกหน้าต่าง ในยามที่แสงแดดกำลังสาดส่องอย่างงดาม แต่ภายในใจของหญิงสาวเองกลับมีเมฆหมอกมากมายบดบัง
" การมีลูก… ไม่ใช่แค่การให้กำเนิดเด็กคนหนึ่ง แต่คือการเลือกจะ ‘อยู่ข้าง’ ใครสักคนไปตลอดชีวิตไม่ว่าจะในวันที่เขารักหรือเกลียด แม้กระทั่งวันที่เขาเจ็บ หรือวันที่เขาทำให้พวกเราผิดหวัง "
เชอลีเน่หันกลับมามองเด็กทารกในอ้อมแขนของเธออีกครั้ง รอยยิ้มสดใสของเด็กคนนี้เปรียบเสมือนดวงตะวันดวงน้อย ๆ ที่ปัดเป่าเมฆหมอกในใจของหญิงสาวได้ชั่วขณะจริง ๆ
" ฉันกลัวว่า...วันหนึ่งอาจทำให้เด็กคนนั้นเจ็บปวดเพราะฉันไม่อาจปกป้องตัวเขาจากโลกที่โหดร้าย หรือความในใจของฉันเองที่ไม่อาจยอมรับในตัวตนของเขาได้อย่างหมดใจ "
ไวท์เคาน์เตสเงียบงันและฟังในสิ่งที่สหายเอ่ยอย่างสงบ เธอค่อย ๆ เอาศีรษะของตัวเองไปพิงไหล่ของเพื่อนรักอย่างเหนื่อยอ่อน ทอดมองบุตรชายของตัวเองที่หลับไปอย่างสงบในอ้อมแขนของเชอลีเน่ก่อนจะระบายรอยยิ้มแสนเศร้า
" ถ้าเธอรู้สึกแบบนั้น... แปลว่าเธอเองก็พร้อมจะเป็นแม่ของใครสักคนแล้วละนะ เชอลีน "
เชอลีเน่ยกคิ้วขึ้น เหลือบมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจความนัยที่เธอต้องการจะสื่อ
" เพราะแม่ทุกคนบนโลกนี้... ล้วนหวาดกลัวสิ่งที่เธอพูดมากันหมดนั่นแหละ กลัวว่าจะคาดหวังกับลูกมากเกินไป กลัวจะไม่ดีพอ กลัวจะผิดหวัง แต่สุดท้ายสิ่งที่เด็กคนหนึ่งต้องการก็คือคนที่รักเขาอย่างแท้จริงตั้งแต่เขาลืมตา... ไม่ใช่เหรอ? "
หญิงสาวสูงศักดิ์ทั้งสองคนนิ่งงัน ก่อนจะหัวเราะออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย...
" เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นหลังจากที่มีลูกนะ "
" แน่นอนสิ! ฉันมีลูกคนแรกในกลุ่มของพวกเราเชียวนะ แคทเองก็ไม่ยอมจัดงานแต่งเสียทีทั้ง ๆ ที่หมั้นหมายมาหลายปีแล้ว เชอลีนเองก็ไม่ยอมรับหมั้นกับผู้ชายคนไหนเลย "
เชอลีเน่หัวเราะเล็กน้อยก่อนจะวางเด็กทารกที่กำลังนอนหลับสนิทส่งคืนในอ้อมแขนของผู้เป็นมารดา
" ฉันจะเก็บไปพิจารณาแล้วกัน... "
" แต่รอให้ฉันหาสามีได้ก่อนนะ "
1
131
Chelene_PIL retweeted
#LASTNOCTURNEPILss2
(ปุกาศๆ 📣 ใครอยากได้ดอกไม้จากคุณพิคเคิล มายืนรอที่หน้าเวทีได้เลยค่ะ ✨ )
Chelene_PIL retweeted
#LASTNOCTURNEPILss2
[#โรลเปิด | แยกรูท ]
[17.00 หลังจบการแสดง |โถงรับแขก]
เชเรดริค เบอร์เที่ยม ทำตัวกลมกลืนไปกับเหล่าผู้ชมที่ออกมาพักครึ่ง เขากวาดสายตาอ่านกระดาษใบหนึ่งซ้ำไปมา ,มันพับไว้อย่างเรียบร้อยและสอดใต้ที่นั่งของเขา มีเพียงข้อความสั้นๆ
「 เสาต้นที่7จากปีกซ้าย โถงรับแขก , 17.02 」
นี่คือวิธีที่เรียนรู้กันในสายตระกูลพ่อค้าอาวุธเพื่อใช้ติดต่อกับเครือข่ายอย่างเป็นความลับ, ถึงจะดูเสี่ยง ทว่าในความสับสนของโรงละครที่เต็มไปด้วยแขกเหรื่อและเสียงหัวเราะกลับไม่มีที่ใดปลอดภัยไปกว่านี้
— ใครเล่าจะไปจับตามองคนสองคนส่งมอบกระเป๋าใบเล็กๆ? หรือบทสนทนาที่ดูทั่วไประหว่างชนชั้นสูง?
กระนั้นเขาก็ไม่อาจทราบว่าผู้ส่งพัสดุนั้นจะเป็นใคร
นัยน์ตาสีแซฟไฟร์กวาดมอง[คุณ]อย่างละเอียด ใบหน้าเชิดมองเล็กน้อย คล้ายเฝ้าสังเกตปฏิกิริยาอยู่เงียบๆ
“วันนี้อากาศแจ่มใสนะครับ ว่าไหม?“
น้ำเสียงนุ่มเอ่ยถาม [คุณ] รอยยิ้มอบอุ่นและสุภาพของเขาทำให้บทสนทนานี้เหมือนบทสนทนาดินฟ้าทั่วไป
ทั้งที่วันนี้ฝนพรำมาทั้งบ่าย อากาศไม่แจ่มใสอย่างเห็นได้ชัด
เป็นเพียงรหัสลับที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว และเป็นรหัสที่ต่อให้เรียกคู่สนทนาผิดคน… อย่างมากเขาก็แค่เหมือนเล่นมุกตลกสักอย่างเท่านั้น
(CMS:Trigonome02 / Cos sathita)
Chelene_PIL retweeted
Story 02
(2/2)
((ยังเป็นอีเวนท์ก่อนอยู่เพราะผมพึ่งกระดึ้บมาวาดต่ออย่างช้าๆ งานแต่ละช่วงถึงต่างกันขนาดนี้))
Chelene_PIL retweeted
#LASTNOCTURNEPILss2
ลิเซ็ตต์ แฟร์ลีห์
หรือรู้จักเธอในนามมาดามแฟร์ลีห์ น้อยครั้งที่จะเห็นเธอในงานเลี้ยงหรืองานสังคม เพราะเจ้าตัวเอาเเต่หมกตัวอยู่กับงาน แต่ดูเหมือนในครั้งนี้เธอจะปรากฏตัวในงานเงียบๆ จากคำแนะนำจากผู้เป็นพี่อยากให้เธอได้พักผ่อนบ้าง เนื่องจากโหมงานอย่าหนัก
(+)
Chelene_PIL retweeted
Jardin Dorée Tarot Project
#PIL_Jardin
Detail: docs.google.com/document/d/1…
(โปรดอ่านก่อนตัดสินใจ)
*ลิ้งค์วิ่งจะโควทโพสนี้ ในวันศุกร์ที่ 13 มิ.ย. เวลา 20.00**























