گمشده‌درتپه‌نهنگ‌ها

خیلی سال پیش یه نفر بود که هی می‌گفت جدی نگیر جدی میگم. همه می‌خندیدیم بهش، الان از اونموقع فکرکنم هفت هشت سالی گذشته ولی تازه فهمیدیم بهترین چیز اینه که جدی نگیریم، آدم‌هارو، زندگی رو و شاید همه‌چیز رو.

پاییز رسید به نیمه ولی همچنان یه آب خوش از گلوی من پایین نمیره.

چقدر زندگیِ نکرده داریم.

حالا دیگه فقط ما موندیم و یه عالمه کاشکی.

این زندگی تا اون روز آخرش هیچ‌وقت قرار نیست از یادآوری اولین‌های زندگیت دست برداره.

بزرگ‌ترین رد فلگی که برام تو آدما اهمیت داره اینه که از گربه‌ها بدشون بیاد، بهشون بگن کثیف یا اذیتشون کنن، برو بمیر کثافت اون هزاربار از کل وجود تو تمیز تره.

باورکن که یه روز نوبت تو هم می‌شه، نذار غصه ریشه کنه تو دلت.

آدم‌ها فکر می‌کنن من دل ندارم، که اشکال نداره بذار همینطوری فکر کنن.

زندگی جوری شده که هر صبحی که پا میشی دلت می‌خواد همه‌ی زندگیتو بالا بیاری.

خداحافظی های واقعی “خداحافظ” ندارند.

فکر می‌کردم اگر تو سیاهی گم بشم یکی قراره دستمو بگیره بیارتم بیرون نور رو بهم نشون بده، ولی خب اشتباه می‌کردم.

دارم سقوط می‌کنم، از پرتگاه زندگی.

شاید دلت می‌خواد یک بار هم که شده، زندگی فقط چیزی نباشه که باید از پسش بربیای. دلت می‌خواد واقعاً تجربه‌اش کنی.

نجات دهنده در زندگی فقط leave all behind.

از میزان پیچیدگی روابط انسانی واقعاً خسته‌ام.

غصه آروم آروم از درون آدم رو فرسوده می‌کنه تا می‌رسه به گلوی آدمی‌زاد.

مهر.

شادی، یه جایی تو درونه.

در ابعاد جهانی دنیا داره بگا میره، دیگه کم‌کم وقت نابودی کامل کره زمینه که به امید خدا همه باهم سر به نیست بشیم.

به خودت میای می‌بینی تمام رویاهات رو باختی، چون بخشی از وجودت به این باور رسیده که اونا تا ابد رویا باقی می‌مونن و هیچوقت اتفاق نمیوفتن.