น้อนหมา

เรื่องมีอยู่ว่า ในอดีตก่อนการรัฐประหาร 6 ตุลาฯ 2519 โทษความผิดเกี่ยวกับการหมิ่นประมาทเบื้องสูง ดูหมิ่นเจ้าพนักงาน และอื่นๆ มีอัตราโทษอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ภายหลังการรัฐประหาร คณะผู้ยึดอำนาจได้ออกคำสั่งฉบับที่ 41 เพื่อเพิ่มโทษเกี่ยวกับฐานความผิดดังกล่าวขึ้น และยังคงใช้มาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่ง ณ ปีปัจจุบัน ภาคประชาชนได้ล่ารายชื่อกว่า 60,000 รายชื่อ เพื่อเสนอกฎหมายยกเลิกคำสั่งนั้น เพื่อให้อัตราโทษกลับไปเป็นแบบก่อนปี 2519 แต่เมื่อยื่นเข้าสภา ประธานสภา นาย โสภณ ซารัมย์ ได้ปัดตกร่างกฎหมายนี้ตั้งแต่ด่านแรก โดยอ้างว่าร่างนี้ ‘ไม่ใช่เรื่องสิทธิเสรีภาพของประชาชน เพราะการกำหนดโทษอาญาเป็นเรื่องของรัฐ ประชาชนจึงไม่มีสิทธิเสนอ‘ ซึ่งผมไม่เห็นด้วยกับข้ออ้างดังกล่าว เพราะร่างกฎหมายนี้เป็นการแก้โทษของความผิดที่เกี่ยวกับการพูด การเขียน และการแสดงความเห็นของประชาชนโดยตรง ซึ่งรัฐธรรมนูญรับรองว่าเป็นสิทธิเสรีภาพของประชาชนไว้อย่างชัดเจน และถ้าหากใช้ข้ออ้างเดียวกันนี้เป็นบรรทัดฐาน ก็หมายความว่า ประชาชนก็จะไม่สามารถเสนอแก้โทษอาญาเรื่องใดได้เลย ไม่ว่าจะให้โทษเบาลงหรือโทษหนักขึ้นก็ตาม ผมขอแสดงความเห็นไว้ตรงนี้ว่า กฎหมายนี้ควรแก้หรือไม่ หรือควรแก้แค่ไหน ย่อมเป็นเรื่องที่แต่ละคนเห็นต่างกันได้ .. แต่ประเด็นวันนี้ คือ ในเมื่อประชาชนเกือบ 60,000 คน ใช้สิทธิตามรัฐธรรมนูญ ร่างกฎหมายนี้ก็ควรได้เข้าสภา เพื่อให้ผู้แทนราษฎรได้ถกเถียงกันอย่างเปิดเผย และลงมติตามกลไก .. ไม่ใช่ถูกปัดตกตั้งแต่ด่านแรกแบบนี้ครับ