
#Bitcoin Follow me on Nostr : #npub13msqaqdlu36jezl937x5t57c0l530t20t56r8apwche4xj6sz26qe92cs0
Σέρρες Ελλάδα
Joined June 2020
- Tweets5.4K
- Following686
- Followers1.1K
- Likes16K
Pinned Tweet
No one could stop electricity, so no one can stop #Bitcoin!
Ακόμα δεν μπορούν να βρουν δίκιο οι άνθρωποι,τους κοροϊδεύουν με τις εκταφές,ότι δεν υπήρξε πυρόσφαιρα,ότι χτύπησαν το τρένο εξωγήινοι. Τι άλλο να περιμένουμε στη χώρα που ένας ιερέας της εποχής έστειλε τον Σωκράτη στο δικαστήριο και οι υπόλοιποι του δώσαμε κώνειο!
Κουράγιο σε όσους παλεύουν να βγει η αλήθεια για τα Τέμπη.
Όσοι ειρωνεύονται συγγενείς που ψάχνουν τα αίτια που προκάλεσαν την πυρόσφαιρα και κάηκαν ζωντανοί οι άνθρωποί τους, δείχνουν απλώς το επίπεδο και τις προθέσεις τους.
2
36
Δημήτρης Λιάγγας retweeted
Δηλαδή οι τράπεζες μας λένε πως δεν έχουν τον τρόπο να βρουν τους τελικούς αποδέκτες των χρημάτων που εκλάπησαν με κάποιο τρόπο εξαπάτησης ;;;
Δεν κλείνουν καλύτερα τα μπακάλικα τους !
Όλοι έχουμε πειστεί πως στις Αιγές ο ασύλητος τάφος είναι υου Φίλιππου β του πατέρα του Μ.Αλέξανδρου. Μετά την ανακάλυψη του ασύλητου μνημείου της Αμφίπολης πρέπει να μας πείσουν πώς θάφτηκε ο βασιλιάς της Μακεδονίας ένας Αργεάδας στον τάφο ενός Λυσιμαχίδη του Λυσίμαχου;
31
For nearly 18 years, Bitcoin has challenged the entire world to find a flaw, exploit it, and bring it down.
Every attempt to stop it has failed.
Days like today really put into perspective what an amazing feat of engineering that is.
H μακροχρόνια τάση του Bitcoin, 2010–2026, σε λογαριθμική κλίμακα.
Η πορτοκαλί γραμμή είναι η καμπύλη που ταιριάζει καλύτερα στην πορεία της τιμής από την πρώτη μέρα του δικτύου: ανεβαίνει συνεχώς, αλλά όλο και πιο αργά. Δείχνει πού έχει κινηθεί η τιμή, όχι πού θα πάει.
Η πράσινη γραμμή είναι το 5ο εκατοστημόριο: το επίπεδο κάτω από το οποίο, σε σχέση με την τάση, η τιμή είχε βρεθεί μόνο στο 5% των ημερών.
Υπολογίζεται κάθε μέρα μόνο με τα δεδομένα που υπήρχαν ως τότε, χωρίς γνώση του μέλλοντος.
Οι πράσινες ζώνες είναι οι μέρες που η τιμή έπεσε κάτω από αυτή τη γραμμή.
350 μέρες σε 16 χρόνια. Οι 342 ανήκουν σε δύο επεισόδια: Ιαν–Νοε 2015 και Νοε 2022–Ιαν 2023. Οι υπόλοιπες είναι στιγμιαίες, όπως το κραχ του Μαρτίου 2020.
Σήμερα η τιμή (64.833 $) είναι ξανά οριακά κάτω από τη γραμμή (65.259 $).
Τι σημαίνει: ασυνήθιστα χαμηλά σε σχέση με τη δική της ιστορία.
Τι δεν σημαίνει: ότι θα ανέβει. Δύο προηγούμενα δεν είναι στατιστική, και η καμπύλη μπορεί απλώς να είναι πολύ απότομη.
Δημήτρης Λιάγγας retweeted
Is Bitcoin dead?
Sentiment at record lows. 5 years from the 2021 top and BTC is roughly flat.
What if we told you we’ve been here before? Today we look through history to understand where we might be today and why Bitcoin is not dead.
Mailbag Monday with @JackMallers LIVE at 5 PM CT 👇
Αξίζει πραγματικά να διαβάσετε το άρθρο @florentiafl 🙏
Για να κατανοήσουμε πώς ένας αρχαίος θεραπευτικός μηχανισμός μεταλλάχθηκε στις μέρες μας σε ένα αφήγημα περί υπόγειων θηλαστικών με ιδιότητες αντιβαρύτητας, πρέπει πρώτα να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου της κλασικής αρχαιότητας. Στον αρχαίο κόσμο, η ιατρική τέχνη και η θρησκευτική πίστη δεν αποτελούσαν δύο ξεχωριστούς κόσμους. Ήταν οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος.
Ας ακολουθήσουμε τον Δημοσθένη, έναν Αθηναίο πολίτη που καταφθάνει στο Ασκληπιείο της Επιδαύρου υποφέροντας από ένα χρόνιο, πυώδες έλκος στην κνήμη (μια πάθηση που οι περιοδεύοντες ιατροί της εποχής αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν).
Για τον Δημοσθένη, το Ασκληπιείο δεν είναι απλώς ένα θεραπευτήριο, αλλά το ίδιο το οίκημα του θεού. Από τη στιγμή που διαβαίνει τα Προπύλαια, εισέρχεται σε ένα αυστηρά δομημένο περιβάλλον ψυχολογικής και σωματικής προετοιμασίας. Πριν του επιτραπεί η είσοδος στον ιερό πυρήνα, υποβάλλεται σε καθαρμούς με ιαματικά ύδατα, εγκράτεια και νηστεία (και αυτά σας τα έχω περιγράψει, παλαιότερα, αναλυτικά)
Καθώς περιμένει τη σειρά του, περιηγείται στον περίβολο και διαβάζει τα Ιάματα, αυτές τις μεγάλες λίθινες στήλες όπου είναι χαραγμένες οι μαρτυρίες όσων θεραπεύτηκαν. Δίπλα σε αυτές, βλέπει δεκάδες αναθηματικά ανάγλυφα. Σε ένα από αυτά, απεικονίζεται ένας ασθενής ξαπλωμένος, ενώ ένα γιγαντιαίο φίδι σκύβει πάνω από το τραυματισμένο του πόδι...
------------------------
Εδώ κρύβεται το πρώτο κλειδί της μελλοντικής παρεξήγησης: στην αρχαία εικονογραφία, η κλίμακα δεν είναι ρεαλιστική, αλλά αξιολογική. Ο γλύπτης λαξεύει το ερπετό τεράστιο, όχι επειδή είδε κάποιο τέρας, αλλά για να δηλώσει οπτικά τη θεϊκή του υπόσταση. Για τον Δημοσθένη, όμως, αυτή η εικόνα λειτουργεί ως ισχυρή οπτική υποβολή.
-------------------------
Όταν πέφτει η νύχτα, ο Δημοσθένης οδηγείται στο Άβατον (ή αλλιώς στο Εγκοιμητήριον), μια επιμήκη στοά βυθισμένη στο απόλυτο σκοτάδι. Εξαντλημένος από τη νηστεία, επηρεασμένος από τις αναθυμιάσεις των θυμιαμάτων και με το μυαλό του κατειλημμένο από τις εικόνες που είδε, ξαπλώνει στη δορά ενός θυσιασμένου κριού και βυθίζεται σε έναν ελαφρύ, υπαγωγικό ύπνο.
Μέσα στη σιωπή της νύχτας, κάτι δροσερό και μυώδες γλιστρά πάνω στο πόδι του. Ο Δημοσθένης δεν πανικοβάλλεται. Γνωρίζει ότι πρόκειται για έναν παρεία (ας το δούμε και λίγο ετυμολογικά...από το αρχαίο παρειά = μάγουλο, λόγω του χαρακτηριστικού φουσκώματος του κεφαλιού του) το ιερό φίδι του Ασκληπιού. Στη ζωολογία, το είδος αυτό αντιστοιχεί στον λαφιάτη, ή τον ασκληπιό που είναι μεγάλα, απολύτως ακίνδυνα, κιτρινωπά ("ξανθά") ερπετά, τα οποία οι ιερείς εξέτρεφαν εντός του ιερού.
Εξοικειωμένα με την ανθρώπινη παρουσία και ελκυόμενα από τη θερμότητα των σωμάτων, τα φίδια αυτά περιφέρονταν ελεύθερα ανάμεσα στους κοιμώμενους. Το ερπετό πλησιάζει το ανοιχτό έλκος και το αγγίζει με τη γλώσσα του. Βιολογικά, το σάλιο ορισμένων ερπετών διαθέτει ήπιες αντιμικροβιακές ιδιότητες και μπορεί να καθαρίσει μηχανικά έναν νεκρωτικό ιστό.
Ωστόσο, ο πραγματικός καταλύτης της ίασης είναι νευροβιολογικός: η αίσθηση του αγγίγματος μέσα στο σκοτάδι, σε συνδυασμό με την απόλυτη πίστη του ασθενούς ότι τον επισκέφθηκε ο ίδιος ο θεός, προκαλεί μια κατακόρυφη πτώση του στρες (αυτό που επιστημονικά ορίζεται ως κορτιζόλη) και ενεργοποιεί τους ενδογενείς μηχανισμούς αυτοϊασης του οργανισμού.
Το επόμενο πρωί, η φλεγμονή έχει υποχωρήσει αισθητά. Ο Δημοσθένης, βαθιά ευγνώμων, αναθέτει σε έναν τεχνίτη να φιλοτεχνήσει μια ακόμη μαρμάρινη πλάκα, διαιωνίζοντας την εικόνα του "μεγάλου ξανθού όφεως" που τον θεράπευσε...
Ας μεταφερθούμε τώρα δύο χιλιετίες μπροστά. Οι μαρμάρινες πλάκες του Δημοσθένη βρίσκονται πλέον στα μουσεία και οι αναφορές του Παυσανία ή του Αριστοφάνη στα αρχαία κείμενα. Πώς, λοιπόν, φτάσαμε από τον ακίνδυνο λαφιάτη της Επιδαύρου στις "Πωρίες";
Η σύγχρονη συνωμοσιολογική μυθοπλασία ακολουθεί μια συγκεκριμένη μεθοδολογία αποδόμησης της ιστορίας (ξέρω...δεν αρέσουν σε κάποιους που τους χαλάω το "μυστήριο").
Η αρχαία λέξη παρείες (που σήμαινε απλώς "φίδια με φουσκωμένα μάγουλα" αποκόπτεται από την ετυμολογία της και παραφθείρεται σε "Πωρίες", αποκτώντας έτσι έναν αέρα άγνωστου, "αποκρυφιστικού" όρου.
Ο σύγχρονος "μυθοπλάστης" αγνοεί τους κανόνες της αρχαίας εικονογραφίας. Βλέποντας την αξιολογική κλίμακα στα ανάγλυφα (όπου δηλαδή το φίδι είναι μεγάλο λόγω ιερότητας), συμπεραίνει αυθαίρετα ότι πρόκειται για γιγάντια όντα με "κεφάλι στο μέγεθος μοσχαριού".
Ενώ ο αρχαίος άνθρωπος εξηγούσε το ανεξήγητο μέσω της θεϊκής παρέμβασης, ο σύγχρονος άνθρωπος (επηρεασμένος από την κουλτούρα της επιστημονικής φαντασίας) απαιτεί τεχνολογικούς ή παραφυσικούς όρους. Έτσι, η ψυχοσωματική επίδραση της εγκοίμησης αντικαθίσταται από έννοιες όπως "ζωικός μαγνητισμός", "φυσική αντιβαρύτητα" και "υπόγειες στοές σε βάθος 150 μέτρων".
Για να αποκτήσει ένας σύγχρονος μύθος πειστικότητα, δεν αρκεί η φαντασία. Απαιτείται επίφαση τεκμηρίωσης. Οι σύγχρονοι μυθοπλάστες των "Πωριών", όμως (όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα δημοφιλή αρχέτυπα της "ποπ κουλτούρας", όπως ο Βασιλίσκος στον Χάρι Πότερ), χρειάζεται να οικοδομούν την "αλήθεια"
Έτσι, προβάλλουν πραγματικά αρχαία ανάγλυφα (όπως αυτά του Ασκληπιείου του Πειραιά), όπου το φίδι απεικονίζεται να υψώνεται πάνω από τους ανθρώπους με κεφάλι σε μέγεθος μοσχαριού, ως "φωτογραφική απόδειξη" της ύπαρξης γιγάντιων πλασμάτων. Πρόκειται για άγνοια της ιεραρχικής προοπτικής της αρχαίας τέχνης (όπως ήδη ανέφερα, στην αρχαιότητα, το μέγεθος μιας μορφής δεν αποτύπωνε τις φυσικές της διαστάσεις, αλλά την αξιολογική της βαρύτητα: το θείο και το ιερό).
Υποστηρίζουν ότι ο Μέγας Αλέξανδρος μετέφερε στην εκστρατεία του 200 "Πωρίες" σε κλουβιά, ιδρύοντας Ασκληπιεία για τη θεραπεία των στρατιωτών του.
Εδώ, για να λέμε την αλήθεια, αξιοποιείται ένα υπαρκτό ιστορικό έθιμο (η τελετουργική μεταφορά ενός ιερού λαφιάτη από την Επίδαυρο κατά την ίδρυση νέων Ασκληπιείων όπως συνέβη ιστορικά στη Ρώμη το 293 π.Χ.) και συνδέεται αυθαίρετα με το πρόσωπο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ώστε το αφήγημα να αποκτήσει αυτόματα ιστορικό κύρος και συναισθηματική απήχηση. Αχ αυτός ο Αλέξανδρος!
Τα πλάσματα περιγράφονται ως θηλαστικά με γενειάδα (το υπογένειο) και μικρά χέρια, τα οποία κινούνται κάθετα σε βάθος 150 μέτρων μέσω "φυσικής αντιβαρύτητας" και θεραπεύουν με "ζωικό μαγνητισμό.
Το "υπογένειο" αποτελεί παρερμηνεία των γενειοφόρων δρακόντων της αρχαίας τέχνης (σύμβολο σοφίας και θεϊκής υπόστασης). Ο όρος "ζωικός μαγνητισμός" αποτελεί αναχρονισμό, καθώς επινοήθηκε μόλις τον 18ο αιώνα μ.Χ. από τον Γερμανό ιατρό Φραντς Μέσμερ. Τέλος, η "αντιβαρύτητα" και τα "150 μέτρα βάθος" αποτελούν δάνεια της σύγχρονης επιστημονικής φαντασίας, απαραίτητα για να δικαιολογήσουν την παντελή απουσία φυσικών ευρημάτων.
Όταν δε τεθεί το εύλογο ερώτημα για την απουσία έστω και ενός οστού ή απολιθώματος, η απάντηση είναι ότι τα πλάσματα ζουν αποκλειστικά στη Μακεδονία (λένε στη Φλώρινα), τα κυνηγούν υπογείως ξένες μυστικές υπηρεσίες και η επίσημη αρχαιολογία αποκρύπτει την αλήθεια (αν και όντως η αρχαιολογία "κρύβει" διάφορα, αλλά όχι τέτοιας σημασίας).
Δηλαδή, με απλά λόγια, η έλλειψη αποδείξεων μετατρέπεται στην ίδια την απόδειξη της συνωμοσίας, καθιστώντας τον ισχυρισμό αδύνατο να διαψευστεί.
Βεβαίως, το φαινόμενο των "Πωριών" δεν είναι μοναδικό. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου μοτίβου, όπου η κυριολεκτική και ανιστόρητη ανάγνωση των αρχαίων πηγών γεννά σύγχρονους αστικούς μύθους. Για παράδειγμα, στην αρχαία παράδοση, ο Δίας, για να επανοικίσει την ερημωμένη από λοιμό Αίγινα, μεταμόρφωσε τα μυρμήγκια του νησιού σε ανθρώπους, τους περίφημους Μυρμιδόνες του Αχιλλέα. Στην αρχαιότητα, ο μύθος αυτός λειτουργούσε ως ετυμολογική αλληγορία για έναν λαό εξαιρετικά εργατικό, οργανωμένο και σκληραγωγημένο, που έσκαβε τη γη όπως τα μυρμήγκια. Στη σύγχρονη παραφιλολογία του διαδικτύου, όμως, η αλληγορία αυτή εκλαμβάνεται κυριολεκτικά ως απόδειξη "αρχαίας γενετικής μηχανικής" και ύπαρξης υπόγειων υβριδικών όντων.
Ας δώσω ένα ακόμη. Οι αρχαίοι συγγραφείς περιγράφουν την έκσταση της Πυθίας μέσα στο Άδυτο του ναού του Απόλλωνα. Η σύγχρονη γεωαρχαιολογία έχει αποδείξει ότι κάτω από τον ναό διασταυρώνονται δύο τεκτονικά ρήγματα, από τα οποία αναδύονταν ελαφρά αέρια, προκαλώντας στην ιέρεια μια ήπια νευροτοξική ευφορία και υπνωτική κατάσταση. Στα σύγχρονα σενάρια συνωμοσίας, το φυσικό αυτό γεωλογικό φαινόμενο μετατρέπεται σε "κρυμμένους κβαντικούς μηχανισμούς των αρχαίων" και "υπόγειες σήραγγες που διασχίζουν την Ελλάδα"...
Εν κατακλείδι, η διαδρομή από τον αρχαίο παρεία στη σύγχρονη πωρία μας διδάσκει ότι οι μύθοι δεν πεθαίνουν ποτέ. Απλώς αλλάζουν ένδυμα!
Όταν αποκόπτουμε ένα αρχαίο σύμβολο από το ιστορικό, καλλιτεχνικό και ψυχολογικό του πλαίσιο, δεν ανακαλύπτουμε μια κρυμμένη αλήθεια. Απλώς κατασκευάζουμε ένα νέο παραμύθι, κομμένο και ραμμένο στις ανησυχίες και τη φαντασία της δικής μας εποχής...
Μπορεί να μην αρέσουν αυτά που λέω, αλλά...
"Ταράσσει τους ανθρώπους ου τα πράγματα, αλλὰ τα περὶ των πραγμάτων δόγματα."
(Δεν ταράζουν τους ανθρώπους τα ίδια τα γεγονότα, αλλά οι ερμηνείες τους για τα γεγονότα)
Νομίζω ότι δεν άφησα κάποιο από τα ερωτήματά σας αναπάντητο.
Καλημέρα σε όλους!
Γιατί ο Ανδρόνικος είπε ότι βρήκε τον ασύλητο τάφο της δυναστείας των Αργεαδών Τιμενίδων του Φιλίππου β και όχι των Λυσιμαχιδών του Λυσίμαχου;
42
Δυναστεία των Λυσιμαχιδών ασύλητος τάφος στη Βεργίνα με χρυσή λάρνακα που μέσα είχε κόκκαλα τυλιγμένα σε πορφυρό μανδύα, απ έξω ζωγραφισμένη παράσταση κυνηγιού, ο τελευταίος ένοικος φαίνεται στην παράσταση όπως και το σύμβολο του ζωγράφου που φιλοτέχνησε την παράσταση....
1
84
Δημήτρης Λιάγγας retweeted
Η εβδομάδα κλείνει κόκκινη και γράφει την 6η συνεχόμενη αρνητική εβδομάδα, γεγονός που έχει συμβεί άλλες 2 φορές στην Ιστορία του…
Ερμής και Ασκληπιός,δάσκαλος και μαθητής,ο γητευτής της ψυχής και ο γιατρός του σώματος!
Όπως σας είχα πει με δυο παραθέματα του νήματος για τον Τάφο του Αλέξανδρου (θα σας τα παραθέσω στο τέλος), τόσο μέσα από τους αρχέγονους λιθοσωρούς των "ερμών" του Nilsson όσο και μέσα από το διαπεραστικό βλέμμα του Ερμή στο ψηφιδωτό της Αμφίπολης, ο Ερμής δεν ξεκίνησε ως ο ανέμελος αγγελιοφόρος του Ολύμπου. Ήταν ο χθόνιος φύλακας των ορίων. Ο Ψυχοπομπός και Ονειροπομπός που, κρατώντας τη μαγική ράβδο του (την ομηρική "Κηρυκίνη" ή τον "Δράκοντα" του Ησύχιου) είχε την απόλυτη εξουσία να αποκοιμίζει τους θνητούς, να τους στέλνει όνειρα, να κατεβάζει τις ψυχές στον Άδη ή και να τις ξαναφέρνει πίσω.
Και κάπου εδώ, σε αυτό ακριβώς το σκοτεινό, υπόγειο σταυροδρόμι ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, συναντάται μαζί του ένας άλλος μεγάλος "θεραπευτής": ο Ασκληπιός.
Αν αναρωτηθεί κανείς πού διασταυρώθηκαν στην πράξη αυτοί οι δύο κόσμοι, η απάντηση βρίσκεται στην καρδιά της Πελοποννήσου: στην άγρια, ορεινή Αρκαδία.
Ας τα πάρουμε από την αρχή λοιπόν...
Στην ορεινή, απομονωμένη Αρκαδία, η επιβίωση εξαρτιόταν από δύο πράγματα: τα ασφαλή περάσματα και τα ιαματικά νερά και τα βότανα.
Ο Ερμής ήταν ήδη εκεί, εγκατεστημένος στους σωρούς των πετρών (έρματα) στα μονοπάτια και τα σύνορα των αρκαδικών πόλεων. Ήταν το κατεξοχήν βασίλειό του. Τα μονοπάτια και τα φαράγγια της ήταν γεμάτα από τους λιθοσωρούς του, αυτούς τους σωρούς των πετρών (έρματα),ακοίμητους φύλακες των συνόρων, των κοπαδιών και των ταξιδιωτών (Ερμής Επιμήλιος, Ερμής Κριοφόρος).
Εκεί ακριβώς, όμως, ρίζωσε και μια από τις αρχαιότερες και πιο ιδιόμορφες λατρείες του Ασκληπιού, με εμβληματικό κέντρο το ιερό της αρχαίας Γόρτυνας, πάνω από τα ορμητικά, ιαματικά νερά του ποταμού Λούσιου.
Ο Ασκληπιός (που να αναφέρω ότι στην Αρκαδία λατρευόταν ακόμα και ως "Ασκληπιός Παις", αγένειος νέος, όπως ακριβώς εξελίχθηκε και ο Ερμής!) χτίστηκε ακριβώς πάνω σε αυτά τα αρκαδικά περάσματα και πηγές. Όταν ο ασθενής διέσχιζε τα άγρια αρκαδικά φαράγγια (όπως του Λούσιου) για να φτάσει στο Ασκληπιείο της Γόρτυνας, περνούσε υποχρεωτικά από τις ερμές του Ερμή: ο Ερμής ήταν ο οδηγός του ταξιδιού προς τη θεραπεία, και ο Ασκληπιός ο προορισμός.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα (Επίδαυρος, Κως), ο Ασκληπιός καθιερώθηκε ως σοβαρός, ώριμος, γενειοφόρος άνδρας. Στην Αρκαδία όμως (σύμφωνα με τον Παυσανία) υπήρχε η αρχαιότατη παράδοση του "Ασκληπιού Παιδός" (δηλαδή του νεαρού, αγένειου θεού).
Στην αρκαδική μυθολογία, η Αρσινόη, κόρη του Αρκάδα βασιλιά Λεύκιππου, γέννησε τον Ασκληπιό, τον οποίο εγκατέλειψε στα βουνά, κι εκεί τον έθρεψε μια κατσίκα (ή σκύλος όπως αναφέρουν) και τον βρήκε ο βοσκός Αρεσθάνας!
Κοτάξτε τώρα πόσο μοιάζει αυτό με τον Ερμή της Κυλλήνης....κι εκείνος γεννήθηκε κρυφά σε μια αρκαδική σπηλιά, μεγάλωσε στα βουνά ανάμεσα σε κοπάδια και βοσκούς, και έγινε θεός της νεότητας.
Στην Αρκαδία, λοιπόν, οι δύο θεοί μοιράζονταν το ίδιο αρχέτυπο: του βουνίσιου, ποιμενικού, χθόνιου "παιδιού-θεού" που φέρνει τη ζωή μέσα από την άγρια φύση.
Πέρα όμως από το τοπικό επίπεδο, η συνάντησή τους ολοκληρώθηκε όταν η θεραπεία έπαψε να είναι μόνο πρακτική και έγινε τέχνη και μύηση.
Ο Ερμής στην Αρκαδία ήταν ο θεός της επινόησης, του λόγου, της μνήμης και των ονείρων.
Ο Ασκληπιός χρειαζόταν ακριβώς αυτές τις ιδιότητες για να θεραπεύσει: χρειαζόταν την επικοινωνία με τον ασθενή, το όνειρο (εγκοίμηση, σας τα έχω περιγράψει αναλυτικά αυτά) για να αποκαλύψει τη θεραπεία, και την πνευματική καθοδήγηση.
Έτσι, στην παράδοση (που κορυφώθηκε αργότερα στον Ερμητισμό), ο Ερμής έγινε ο πνευματικός δάσκαλος του Ασκληπιού. Του παρέδωσε τα "μυστικά" της φύσης, των άστρων και της ψυχής, ώστε ο Ασκληπιός να μπορεί να θεραπεύει τον άνθρωπο ολιστικά.
Όπως σχολίασα χθες, στο κόκκινο υπόγειο κτήριο κάτω από τη Θόλο της Επιδαύρου, ο Ασκληπιός ξεκίνησε κι αυτός (όπως ο αρχαϊκός Ερμής) ως μια αρχέγονη χθόνια δύναμη της γης. Όταν όμως η επίσημη ολύμπια θεολογία άρχισε να οργανώνει τα πανελλήνια ιερά, έπρεπε να τον εντάξει στο πάνθεον. Τον "βάφτισε" λοιπόν γιο του φωτεινού Απόλλωνα, αφού πρώτα τον έσωσαν κυριολεκτικά μέσα από τις φλόγες της νεκρικής πυράς της μητέρας του. Από την πρώτη στιγμή της μυθικής του "γέννησης", ο Ασκληπιός υπήρξε ένα ον που νίκησε τον θάνατο τη στιγμή ακριβώς που αυτός τον διεκδικούσε.
Αργότερα, η τέχνη του ξεπέρασε τα ανθρώπινα όρια. Διδαγμένος από τον Κένταυρο Χείρωνα και χρησιμοποιώντας το αίμα της Μέδουσας, άρχισε να ανασταίνει νεκρούς. Εκεί διατάραξε την κοσμική ισορροπία. Ο Δίας τον κεραυνοβόλησε, καταδικάζοντάς τον να κατέβει στον Κάτω Κόσμο, πριν τελικά αποθεωθεί. Με αυτή την πορεία (δηλαδή από τη γη, στον θάνατο και στην ανάσταση) ο Ασκληπιός απέκτησε την ίδια φύση με τον Ερμή: έγινε κι αυτός ένας θεός που γνωρίζει τα μυστικά του Άδη και μπορεί να γυρίσει τον άνθρωπο πίσω από το χείλος της αβύσσου.
Και για να φτάσουμε στην ουσιαστική σύνδεση...
Στην αρχαιότητα, η βαριά ασθένεια θεωρούνταν ένα "μικρό ταξίδι" προς τον θάνατο, και η θεραπεία ήταν μια τελετουργική επαναφορά της ψυχής. Για να πετύχει, οι δύο θεοί λειτουργούσαν στα Ασκληπιεία σαν ένα αχώριστο δίδυμο:
Ο ασθενής έμπαινε στο Άβατον για την εγκοίμηση (ας θυμίσω και ας τα έχω πει, τον ιερό θεραπευτικό ύπνο). Εκεί αναλάμβανε δράση ο Ερμής ο Υπνοδότης και Ονειροπομπός. Με εκείνη τη μαγική ράβδο που περιγράφει ο Όμηρος, "αποκοίμιζε" τον άνθρωπο, χαλάρωνε τα δεσμά του σώματος και άνοιγε το κανάλι του ονείρου.
Μέσα σε αυτό το ονειρικό κατώφλι που άνοιγε ο Ερμής, εμφανιζόταν ο Ασκληπιός (συχνά με τη μορφή του ιερού φιδιού) και αποκάλυπτε τη θεραπεία. Και όταν ξημέρωνε, ήταν πάλι η δύναμη του Ερμή που "ξυπνούσε" τον ασθενή, φέρνοντάς τον πίσω στον κόσμο των ζωντανών.
Δεν είναι τυχαίο που και οι δύο κρατούν μια ράβδο με φίδι (το κατεξοχήν σύμβολο της γης και της αναγέννησης...όπως το φίδι αλλάζει δέρμα). Ο Ερμής κρατά το Κηρύκειο (ή τον Δράκοντα), το "Δέντρο της Ζωής" που φέρνει την ισορροπία ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, τον ύπνο και την εγρήγορση. Ο Ασκληπιός κρατά τη Βακτηρία με το ένα φίδι, τη γήινη σοφία που θεραπεύει τη φθαρτή σάρκα.
Στους ύστερους αιώνες, αυτή η αδελφική σχέση κορυφώθηκε φιλοσοφικά. Στα περίφημα Ερμητικά κείμενα, ο Ερμής Τρισμέγιστος έγινε ο υπέρτατος δάσκαλος της θείας σοφίας και ο Ασκληπιός ο αφοσιωμένος μαθητής του. Ο ένας θεράπευε το σώμα κι ο άλλος την ψυχή.
Και κάπως έτσι, οι δύο αρχέγονοι χθόνιοι θεοί, αυτός που φύλαγε τις πέτρες των αρκαδικών βουνών κι αυτός που κατοικούσε στα ιαματικά νερά του Λούσιου και στα κόκκινα υπόγεια της Επιδαύρου, ενώθηκαν για πάντα ως οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος: της νίκης της ζωής απέναντι στον φόβο του θανάτου.
-------------------------------
Σας παραθέτω και τα δυο παλαιότερα νήματα για τον Ερμή
Καλημέρα σε όλους!
xitter.cf/florentiafl/status/155…
xitter.cf/florentiafl/status/155…
1
2
96
Ευχαριστούμε Πάτερ @ArgyXafis!
Παίδες επειδή δεν έχω βρει κανα portfolio απλό, για να παρακολουθώ τα assets μου, έφτιαξα ένα μόνος μου.
Είναι Open source, free, χωρίς συνδρομές και χωρίς περιορισμούς.
github.com/kopykatA/Portfoli…
52
Δημήτρης Λιάγγας retweeted
Για να αποκτήσει το Bitcoin μεγαλύτερη αξία (τόσο οικονομική όσο και χρηστική) πρέπει να αρχίσει να χρησιμοποιείται καθημερινά. Τόσο οι επιχειρήσεις όσο και οι καταναλωτές έχουν όφελος από την χρήση του. Η δε υιοθέτησή του βοηθά την οικονομία και την κοινωνία μακροπρόθεσμα.
Πιστεύετε ότι είστε ασφαλείς;Για να δω χεράκια!
ΕΙΔΗΣΕΙΣ: 🇵🇾 Αυτό που μόλις συνέβη στην ΠΑΡΑΓΟΥΑΗ είναι ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ για όλους στη γη.
Πάνω από 3 εκατομμύρια άνθρωποι (60% του ενήλικου πληθυσμού της Παραγουάης) έχουν χάσει την πρόσβαση σε ΟΛΑ. Τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους. Τις συντάξεις τους. Παγωμένοι. Απροσπέλαστοι.
Η μεγαλύτερη ψηφιακή τράπεζα της Παραγουάης, Ueno Bank, έχει καταρρεύσει.
1
75























