Beata Mikołajewska

Nie prosimy, żeby nam uwierzono. Żądamy, żeby państwo sprawdziło własne dokumenty Najłatwiej powiedzieć, że to prywatna wojna Pińskiego i Szwejgierta z prokuraturą i CBA. Dwóch facetów ma pretensje, bo jednemu postawiono zarzuty, a drugi uważa, że był inwigilowany. Tyle że tu nie chodzi o nasze pretensje. I nie trzeba nam wierzyć na słowo, bo wszystko, co poniżej, ma sygnatury. Prokuratura Okręgowa w Rzeszowie prowadziła śledztwo o sygn. 3036-1.Ds.81.2025. Jego przedmiot — w oficjalnym opisie samej prokuratury — to przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy CBA i prokuratorów Prokuratury Regionalnej w Lublinie, polegające na bezprawnym wpływaniu na materiał dowodowy w śledztwie przeciwko Tomaszowi Szwejgiertowi „poprzez bezprawne pozyskanie do tajnej współpracy z Centralnym Biurem Antykorupcyjnym obrońcy Tomasza Szwejgierta, radcy prawnej Doroty Emanuel, wbrew zakazowi wynikającemu z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy o CBA". Przeczytajcie to jeszcze raz. Państwo polskie samo wszczęło śledztwo o to, że służba specjalna zwerbowała obrońcę podejrzanego. Nie my to wymyśliliśmy. To formalny przedmiot postępowania. 18 lutego 2026 r. śledztwo umorzono — „z braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie". I teraz najlepsze. Z akt sprawy IV Kp 217/26 Sądu Rejonowego Lublin-Zachód, który wkrótce rozpozna nasze zażalenia, wynika, czego w tym śledztwie NIE zrobiono: Nie zwrócono się do CBA ani do Szefa CBA o potwierdzenie lub zaprzeczenie współpracy. Nie zażądano dokumentacji. Nie przesłuchano Doroty Emanuel. Nie przesłuchano prokurator Anny Siwiec ani innych osób wskazanych w zawiadomieniu. Wnioski dowodowe pokrzywdzonych oddalono jako „zmierzające do przedłużenia postępowania". Śledztwo o tajną współpracę z CBA umorzono, nie zadając CBA ani jednego pytania. A jest coś jeszcze. W piśmie prokuratury czarno na białym przyznano, że przesłuchani świadkowie, w tym byli funkcjonariusze CBA „wspierają wersję wydarzeń przedstawioną przez pokrzywdzonego Tomasza Szwejgierta". Prokuratura sama to napisała. I umorzyła. To nie jest brak możliwości dowodowych. To jest wybór. Wiemy, że to wybór, bo ten sam urząd potrafi działać inaczej. W śledztwie dotyczącym finansowania konferencji CPAC prokurator Jarosław Kulczycki z tej samej Prokuratury Okręgowej w Rzeszowie wystąpił do Telewizji Republika o pełne nagrania konferencji, listę uczestników i prelegentów oraz dane podmiotu, od którego stacja uzyskała prawo do marki CPAC — z terminem siedmiu dni. Gdy chodziło o konferencję polityczną, prokuratura chciała poznać nawet listę gości. Gdy chodzi o podejrzenie, że CBA opłacało osoby odgrywające kluczowe role w postępowaniu karnym, to prokuratura nie zapytała CBA o nic. Prokurator nie stwierdził, że dokumenty są fałszywe. Nie stwierdził, że wskazane w zawiadomieniu osoby nie współpracowały z CBA. Nie stwierdził, że opisane wypłaty nie miały miejsca. Prokurator postanowił tego nie ustalać. A potem brak ustaleń wykorzystał jako argument za umorzeniem. To klasyczny paragraf 22: nie możemy sprawdzić, czy tajni współpracownicy CBA uczestniczyli w politycznie motywowanych postępowaniach, ponieważ musimy chronić tajnych współpracowników CBA. Jeżeli ich nie ujawnimy, nie można wykazać konfliktu interesów. Jeżeli nie można wykazać konfliktu interesów, nie ma podstaw do śledztwa. Jeżeli nie ma śledztwa, współpracownicy pozostają chronieni. System zamyka się sam. ## O co naprawdę chodziło Tomasz Szwejgiert był człowiekiem służb. Znał ich mechanizmy, ludzi, język i metody. Wiedział, jak powstają operacje, w których oficjalny cel jest tylko pretekstem, a prawdziwy cel znajduje się kilka pięter wyżej. Miał również bardzo dobre kontakty ze mną — Janem Pińskim. Ja natomiast utrzymywałem kontakty z Romanem Giertychem, jednym z najważniejszych przeciwników politycznych obozu PiS i prokuratury Zbigniewa Ziobry. Nasza teza jest prosta: służby mogły postanowić upiec kilka pieczeni na jednym ogniu. Najpierw osłabić Szwejgierta — człowieka wywiadu, który wyszedł poza kontrolowany obieg informacji. Następnie uderzyć w Pińskiego — dziennikarza publikującego informacje ze świata służb i prokuratury. A za pośrednictwem Pińskiego próbować zbliżyć się do Romana Giertycha. Nie przedstawiam tego jako ustalenia sądu. Przedstawiam to jako hipotezę wynikającą z ciągu wydarzeń, kontaktów, zainteresowania służb — i sposobu, w jaki później blokowano wyjaśnienie sprawy. Właśnie dlatego potrzebne jest prawdziwe śledztwo. Nie śledztwo polegające na przepisywaniu notatek. Nie śledztwo, w którym prokurator pyta sam siebie, czy warto zapytać CBA, po czym odpowiada, że nie warto. ## Dlaczego to dotyczy każdego Obrońca zna strategię obrony, kontakty klienta i tajemnice objęte poufnością. Prokurator zna materiał śledztwa, plany czynności, dowody i zeznania świadków. Jeżeli służba kontroluje jednocześnie źródła po stronie obrony i oskarżenia, nie prowadzi już postępowania. Reżyseruje je. I właśnie dlatego może istnieć zmowa milczenia. Nie musi polegać na tym, że wszyscy spotkali się w jednym pokoju. Wystarczy, że każda instytucja wie, iż ujawnienie jednego tajnego współpracownika może uruchomić lawinę: podważyć śledztwa, procesy, wyroki, awanse i kariery. Wystarczy, że prokuratura nie chce sprawdzić CBA. CBA nie chce odpowiedzieć prokuraturze. Sąd słyszy, że nie ma materiału. A politycy mówią, że rozliczenia trwają. Sejmowa komisja śledcza nadal formalnie bada wykorzystywanie Pegasusa w latach 2015–2023. Ale osoby, które były inwigilowane, wciąż nie mają dostępu do materiałów własnej inwigilacji. Piński i Szwejgiert nie mogą dostać się do swoich Pegasusów. Nie wiemy, jakie dane przejęto, kto je czytał, komu je przekazywano i do jakich operacji zostały użyte. Nie wiemy też, ilu polityków, dziennikarzy, prokuratorów, sędziów, adwokatów i radców prawnych objęto podobnymi mechanizmami. Skala pozostaje nieznana, bo państwo nadal zasłania się tajemnicą. Donaldzie Tusku to jest już odpowiedzialność pańskiego rządu PiS stworzył system Pegasusa, politycznej prokuratury i operacji wymierzonych w przeciwników. Ale jeśli po zmianie władzy ofiary nadal nie mają dostępu do swoich spraw, dokumenty nadal nie są weryfikowane, a prokuratorzy nadal chronią tajnych współpracowników zamiast badać ich rolę. To przestaje być system PiS. Staje się systemem, który obecna władza toleruje. Nie można budować kampanii na haśle rozliczenia Pegasusa, a następnie chronić mechanizmy, ludzi i tajemnice, dzięki którym Pegasus był skuteczny. Nie można mówić „rozliczymy", a po dwóch i pół roku odpowiadać ofiarom: „nie możemy wam pokazać, bo musimy chronić współpracowników CBA". Donaldzie Tusku, nie prosimy pana o osobistą przysługę. Prosimy, żeby państwo polskie przestało chronić ludzi, którzy mogli uczestniczyć w niszczeniu obywateli na polityczne zamówienie. Waldemarze Żurku, pańska biografia pana zobowiązuje Waldemar Żurek jest Ministrem Sprawiedliwości i Prokuratorem Generalnym. Sam przez lata opowiadał o naciskach, represjach i wykorzystywaniu państwa przeciwko sędziom sprzeciwiającym się władzy PiS. Dlatego nie może dziś udawać, że sprawa 3036-1.Ds.81.2025 jest technicznym problemem jednego prokuratora z Rzeszowa. Prokurator Generalny odpowiada za to, czy prokuratura bada przestępstwa służb, czy chroni służby przed badaniem. Odpowiada za to, czy prokurator może umorzyć postępowanie, nie pytając instytucji posiadającej kluczowe dowody. Waldemarze Żurku, jeżeli pozwoli pan, aby prokuratura zasłaniała się ochroną tajnych współpracowników CBA przed zbadaniem możliwych przestępstw CBA — nie będzie to rozliczenie systemu Ziobry. Będzie to jego dalsze funkcjonowanie pod nowym kierownictwem. Czego żądamy Nie domagamy się, aby ktokolwiek uwierzył nam na słowo. Domagamy się czegoś znacznie prostszego. Niech CBA oficjalnie potwierdzi albo zaprzeczy autentyczności dokumentów. Niech zostaną przesłuchane osoby wskazane w materiałach. Niech niezależny prokurator zbada przepływy pieniędzy. Niech pokrzywdzeni otrzymają dostęp do informacji o własnej inwigilacji w zakresie, w jakim nie zagraża to realnym operacjom państwa. Niech sąd w sprawie IV Kp 217/26 dostanie pełny materiał, a nie teczkę, z której prokurator najpierw usunął dowody, a potem powołał się na ich brak. Jeżeli się mylimy, niech państwo to wykaże. Jeżeli dokumenty są fałszywe, niech ktoś odpowie za ich sfałszowanie. Jeżeli wskazane osoby nie były współpracownikami CBA, niech CBA oficjalnie to stwierdzi. Ale jeśli mamy rację, to znaczy, że służba specjalna za publiczne pieniądze zbudowała sieć ludzi wewnątrz wymiaru sprawiedliwości, po obu stronach stołu: w prokuraturze i w obronie, a następnie używała ich w sprawach politycznych. Najbardziej przerażające nie jest to, że taki system mógł powstać. Najbardziej przerażające jest to, że po zmianie władzy system może nadal chronić sam siebie. Nie prosimy o łaskę. Nie prosimy o zemstę. Nie prosimy nawet, żeby nam uwierzono. Żądamy tylko, żeby Rzeczpospolita miała odwagę sprawdzić własne dokumenty. Jan Piński, Tomasz Szwejgiert