Δεν είναι θέμα «μεταναστών» αλλά ισλαμοφασιστων Η γερμανική τηλεόραση DW έχει γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για τους μετανάστες στα προάστια του Παρισιού. Οι κάμερες εστιάζουν σε δύο ομάδες που ζουν στην ίδια περιοχή. Από τη μία πλευρά, περίπου εβδομήντα χιλιάδες Γάλλοι Κινέζοι. Στα βόρεια προάστια του Παρισιού, στο Ουβερβιγιέ, έχουν χτίσει το μεγαλύτερο κέντρο χονδρικής ένδυσης στην Ευρώπη. Ο τρόπος ζωής αυτών των ανθρώπων είναι πολύ απλός: Ξυπνούν νωρίς το πρωί και δουλεύουν ασταμάτητα, ανοίγοντας μικρά εργαστήρια, κρατώντας μαγαζιά, κάνοντας μεταφορές εμπορευμάτων. Ό,τι χρήματα κερδίζουν τα επανεπενδύουν στην επιχείρηση, και όταν αντιμετωπίζουν δυσκολίες, βρίσκουν μόνοι τους τρόπους να τις ξεπεράσουν. Συνήθως είναι διακριτικοί και ήσυχοι, σπάνια ζητούν ειδικές επιδοτήσεις από την κυβέρνηση, ούτε βγαίνουν στους δρόμους προκαλώντας αναταραχές. Με τα χρόνια, όλο και περισσότερες οικογένειες αγοράζουν σπίτια και αναπτύσσουν τις επιχειρήσεις τους. Από την άλλη πλευρά, η ομάδα των βορειοαφρικανών μεταναστών που ζουν στην ίδια γειτονιά. Συνολικά, η οικονομική τους ενσωμάτωση στην τοπική κοινωνία παραμένει πίσω. Ωστόσο, το ντοκιμαντέρ καταγράφει μια λεπτή αλλά πραγματική αλλαγή στη νοοτροπία: Ένα συναίσθημα που βλέπει όσους είναι αυτοδύναμοι ως απειλή, εξαπλώνεται σιωπηλά. Σύμφωνα με τις παρατηρήσεις του ντοκιμαντέρ, κάποιοι που έχουν αποτύχει στην ενσωμάτωσή τους, συνηθίζουν να βλέπουν τον εαυτό τους ως θύματα, νιώθοντας ότι η κοινωνία τους χρωστάει πολλά. Όμως, όταν γυρίζουν και βλέπουν δίπλα τους τους Κινέζους, η νοοτροπία τους αλλάζει. Δεν προσπαθούν να μάθουν πώς να κάνουν επιχείρηση, αλλά αντίθετα βλέπουν τους Κινέζους ως ανταγωνιστές. Από πού προέρχεται αυτή η εχθρότητα; Η πιο πραγματική σύγκρουση έγκειται στο εξής: όσο καλύτερα ζουν οι Κινέζοι, τόσο δυσκολότερο γίνεται να δικαιολογηθεί η αφήγηση του θύματος. Όλοι είναι μετανάστες, όλοι αντιμετωπίζουν τα ίδια εμπόδια σε μια ξένη χώρα. Ακόμα και οι Κινέζοι, όταν ήρθαν αρχικά, δεν μιλούσαν καν γαλλικά, πόσο μάλλον να έχουν τοπικές γνωριμίες. Αν κάποιος δουλεύει δεκαπέντε ώρες τη μέρα και σιγά-σιγά βελτιώνει τη ζωή του, τότε η φράση «δεν τα καταφέρνουμε εξαιτίας της αδικίας του κόσμου», δυσκολεύεται να ειπωθεί με πεποίθηση. Ένας άνθρωπος που σκύβει το κεφάλι και στηρίζεται μόνος του, συχνά τσιγκλάει όσους συνηθίζουν να κατηγορούν το περιβάλλον τους. Η βαθύτερη απόκλιση αφορά την κατανόηση του πλούτου. Στη συνείδηση πολλών που απαιτούν, ο πλούτος είναι ένα σταθερό, περιορισμένο κομμάτι πίτας. Δεν βλέπουν πώς αυτά τα μαγαζιά χονδρικής γεμίζουν ένα κουτί-ένα κουτί με εμπορεύματα, μόνο νιώθουν ότι τα μαγαζιά των Κινέζων κερδίζουν χρήματα εις βάρος τους. Επιπλέον, οι Κινέζοι είναι πάντα συνηθισμένοι στην ανοχή, και σε περίπτωση διαφορών επιλέγουν συχνά να ηρεμήσουν τα πράγματα, αυτή η ανισορροπία στη νοοτροπία γρήγορα μετατρέπεται σε πραγματικά προβλήματα ασφαλείας. Ληστείες, παρενοχλήσεις, επιθέσεις στους δρόμους, διαδέχονται η μία την άλλη, στρέφοντας το βλέμμα σε αυτό το γκρουπ ανθρώπων που θέλουν μόνο να ζήσουν ήσυχα. Το να ζει κανείς με τον ιδρώτα του προσώπου του, το να χτίζει πλούτο με την αξιοπιστία του, σε οποιαδήποτε υγιή κοινωνία είναι η πιο βασική αξιοπρέπεια. Αλλά αν ένα μέρος έχει συνηθίσει να χρησιμοποιεί την ταυτότητα του θύματος ως διαβατήριο, εκείνος που σιωπηλά βελτιώνει τη ζωή του, συχνά γίνεται ο πρώτος στόχος.