Suwerenność na telefon. Bielan, Rachoń i rozmowa o zmianie rządu Tu nie chodzi o to, kto ma lepsze kontakty w Waszyngtonie, ani o kolejne spięcie między Pałacem a rządem. Donald Tusk potwierdził, że w marcu doszło do rozmowy Władysława Kosiniaka-Kamysza z Donaldem Trumpem i że dotyczyła ona sytuacji wewnętrznej w Polsce. Samo spotkanie nie jest więc hipotezą. Według ustaleń medialnych Trump miał namawiać wicepremiera do zerwania koalicji i stworzenia rządu z PiS. Jeśli te ustalenia się potwierdzą, dotykamy fundamentów lojalności wobec własnego państwa. Spotkanie pomogli zorganizować Adam Bielan oraz Nikodem Rachoń, doradca prezydenta Karola Nawrockiego. Pytanie nie brzmi już, kto ma numer do Białego Domu. Brzmi: kto i w jakim celu stworzył warunki, w których prezydent USA rozmawiał z polskim wicepremierem o sytuacji politycznej w Polsce, a według doniesień – o zmianie koalicji i odsunięciu urzędującego premiera? Bielan zaprzecza, by prowadził takie rozmowy – co w tej historii dziwi najmniej. Radosław Sikorski napisał wprost, że MSZ nie upoważniło Bielana do prowadzenia za granicą rozmów w sprawie składu polskiego rządu. Jeżeli przedstawiciele opozycji i zaplecza prezydenta współtworzyli kanał, którym do lidera partii koalicyjnej docierała z Waszyngtonu sugestia stworzenia nowej większości z PiS, przestaje to być opowieścią o „dobrych kontaktach”. Pojawia się znacznie poważniejsze pytanie: czy zagranicznego sojusznika próbowano wciągnąć w wewnętrzną walkę o władzę w Polsce? Szczególnej wymowy nabiera wcześniejsza aktywność Bielana. To on budował relacje Karola Nawrockiego w USA jeszcze podczas kampanii prezydenckiej. Dziś przekonuje, że Tusk jest w Waszyngtonie „persona non grata”, więc ciężar kontaktów musi spoczywać na prezydencie. Wyłania się niepokojący schemat: legalny szef rządu przedstawiany jest jako odcięty od Białego Domu, prezydent dysponuje „unikalnymi relacjami”, a w tle pojawia się scenariusz przearanżowania władzy w Polsce z udziałem zagranicznego partnera. W tym świetle wieloletnia retoryka o suwerenności brzmi wyjątkowo fałszywie. Uwagi z Brukseli nazywano ingerencją, komentarze z Berlina – obcymi wpływami, wypowiedzi zachodnich dyplomatów – skandalem. Gdy jednak według ustaleń medialnych prezydent USA nakłania polskiego wicepremiera do zmiany koalicji, pojawiają się słowa o „skuteczności” i „dobrych kontaktach”. Suwerenność okazała się pojęciem nadzwyczaj giętkim – jej naruszenie zależy najwyraźniej od numeru kierunkowego. Pozostają pytania, których nie przykryje opowieść o strategicznym partnerstwie. Kto wiedział, że podczas spotkania może paść propozycja zmiany rządu? Czy polscy pośrednicy sami sugerowali Amerykanom taki scenariusz? Z jakim mandatem? Pytania dotyczą również Nikodema Rachonia – człowieka przymierzanego do funkcji ambasadora RP w Waszyngtonie. Ambasadora Rzeczypospolitej, nie prywatnej sieci politycznych wpływów. Rządy w Polsce zmieniają polscy wyborcy i parlament – nie Adam Bielan, nie Nikodem Rachoń i nie Donald Trump. Sojusz z USA jest filarem naszego bezpieczeństwa, lecz sojusznik nie wybiera nam premiera ani nie układa większości parlamentarnej. Jeśli zagraniczne kontakty miały zostać wykorzystane do przebudowania władzy w kraju, pojawia się pytanie znacznie poważniejsze niż partyjna odpowiedzialność: gdzie kończy się polityczna gra, a zaczyna nielojalność wobec własnego państwa? Polska jest partnerem Stanów Zjednoczonych, nie ich projektem personalnym. Polski rząd nie jest meblem do przestawiania w Gabinecie Owalnym. Suwerenność kończy się tam, gdzie polityk szuka za granicą lewaru do zmiany władzy we własnym domu. #InstytutPrawdy