Zelfs Lubach weet dat van Hitler-verheerlijking geen sprake was bij ON! Zelfs mensen die totaal niet welwillend staan tegenover de ideologie en identiteit van ON! weten dat geen sprake was van “Hitler-verheerlijking” bij ON!. Op maandag 7 september zegt Arjan Lubach duidelijk dat van Hitler-verheerlijking geen sprake was in een speciaal aan ON! gewijd item: youtube.com/watch?v=fmRw_ZrT… Rond 8:39 minuten legt hoofdredacteur Niemöller uit dat geloven in genenplaatjes waanzin is. Ook wijst hij een hiërarchie in volkeren af. Verder zegt Niemöller (contra Hitler) dat Joden niet het probleem zijn (8:46). Lubach: “Ja, ze zeggen dus heel vaak dat ze het niet met Hitler eens zijn” (8:46). En: “Als ze echt proberen Hitler te verheerlijken zijn ze daar wel heel slecht in” (8:53). Of: “het is dus geen vereren” (9:09). Lubach heeft gelijk. Het Hitler-fragment van ON bevat geen Hitlerverheerlijking. Waarom beweren de Kamerleden Mohandis (Pro) en Krul (CDA) dat dan tweedekamer.nl/kamerstukken/… ? Antwoord: zij hebben politieke bezwaren tegen het geluid dat ON in het bestel vertegenwoordigt. Zij willen graag ON uitsluiten van het bestel en gebruiken daarvoor misinformatie over een vermeende “Hitler-verheerlijking” die dus helemaal geen Hitler-verheerlijking was, maar hoogstens een nogal openhartig gesprek. De actie van Pro en CDA, begonnen op 25 augustus, met Kamervragen aan minister Letschert over “Hitler-verheerlijking bij ON! is gewoon een politieke afrekening. Je kan het ook zo zeggen: het fragment betitelen als “Hitler-verheerlijking” heeft geen andere bedoeling dan de deelnemers aan het gesprek bij ON te “demoniseren”, om Pim Fortuyn te citeren.

Ten aanzien van een vergelijking van Adolf Hitler met de twee andere massamoordenaars van de 20ste eeuw, Mao en Stalin, is het volgende relevant. In 1971, met Les Habits neufs du président Mao: Chronique de la Révolution culturelle (De nieuwe kleren van voorzitter Mao), beschreef Simon Leys (1935-2014) de gewelddadige werkelijkheid achter de Culturele Revolutie. Dit veroorzaakte een heftige discussie in kringen van vooral linkse intellectuelen die tot dan toe onder de indruk waren van de positieve kanten van het maoïsme. Tussen 1973 en 1975 verschenen de drie delen van De Goelag Archipel van de Russische schrijver en voormalig gevangene van de Goelag Aleksandr Solzjenitsyn (1918–2008). Dit veroorzaakte een grote schok bij linkse intellectuelen die tot dan toe onder de bekoring van het communisme verkeerden. Zijn bij het Nederlandse grote publiek anno 2026 de verschrikkingen van het maoïsme en het communisme onder Stalin voldoende bekend? Dat kan men niet zeggen. Althans, er bestaat een enorm verschil met de situatie rond het nationaalsocialisme van Hitler. Iedereen weet dat Hitler een massamoordenaar was. Velen zijn over Stalin niet zo zeker en Mao is grotendeels onbekend. Dat zou dus betekenen dat vanuit het oogpunt van adequate publieksvoorlichting in een eventuele documentaire over Hitler, Mao en Stalin met name veel aandacht wordt gevraagd voor de gruwelen van maoïsme en communisme, maar minder voor de gruwelen van het nationaalsocialisme.