Er is in Nederland een nieuw beroep ontstaan: gelegenheidsboer. Je herkent ze meteen. Ze hebben nog nooit een hectare bewerkt, een kalf geholpen, een oogst zien mislukken of een vergunningstraject doorlopen… maar weten wél precies hoe boeren moeten boeren. Met veel overtuiging. En vooral vanaf veilige afstand. Als bestuurder én als boer kijk ik daar met verbazing naar. Natuurlijk is de landbouw niet perfect. Natuurlijk moeten we blijven verduurzamen. Dat doen boeren overigens al generaties lang: met minder grondstoffen, minder emissies, hogere opbrengsten en steeds meer aandacht voor bodem, water en biodiversiteit. Niet omdat iemand op X of aan een talkshowtafel dat roept, maar omdat ons eigen bestaan ervan afhangt. Het lijkt soms alsof kennis is vervangen door meningen. Alsof een paar hashtags zwaarder wegen dan tientallen jaren praktijkervaring en wetenschappelijk onderzoek. Daarom een eenvoudige uitdaging. Lees eerst eens Louise Fresco. 📚 Hamburgers in het paradijs: waarom moderne landbouw juist miljarden mensen uit de honger heeft geholpen. 📚 Nieuwe spijswetten: waarom voedsel nooit zwart-wit is, maar altijd een afweging tussen natuur, klimaat, economie en gezondheid. 📚 Ons voedsel: waarom innovatie, wetenschap én vakmanschap onmisbaar zijn voor een duurzaam voedselsysteem. De rode draad? Complexe problemen lossen we niet op met slogans, maar met kennis. Misschien moeten we stoppen met doen alsof de mensen die ons voedsel produceren het probleem zijn, en hen weer behandelen als onderdeel van de oplossing. Want de beste stuurlui staan niet aan wal. Ze zitten tegenwoordig op social media. #boer