Bazı çevrelerin beklediğinin aksine Azerbaycan’da bir dini devrim ihtimali yoktur ya da dini bir partinin iktidara gelme ihtimali yoktur. Tarihsel olarak Azerbaycan Demokratik Cumhuriyeti 1918’de Müslüman dünyasının ilk laik cumhuriyetlerinden biri olarak kurulmuş ve kadınlara oy hakkı tanıyarak bu modernleşmenin temelini atmıştır. Sovyet dönemi boyunca yaklaşık 70 yıl süren ateist politikalar dini kurumları kapatmış, dinî eğitimi kamusal alandan çıkarmış ve nesiller boyu laik bir sosyalizasyon sağlamıştır. Bu sebeplerin etkisiyle de Azerbaycan’da tarikat ve cemaat anlayışı yoktur, halkta bunun anlamlı bir karşılığı yoktur. Bu süreçte kadın okuryazarlığı neredeyse yüzde 100’e ulaşmış, eğitim ve istihdamda eşitlik anayasal güvence altına alınmıştır. Halk Caferi olmasına rağmen İran gibi bir Şii anlayışta değildir. Azerbaycan Şii kimliği kültürel ve etnik bir aidiyet olarak varlığını sürdürmekte, İran’daki velayet-i fakih tarzı siyasi Şii anlayışından tarihsel ve felsefi olarak ayrılmaktadır. Ve halk seküler yaşamı, kadının hayatın ortasında olduğu modern hayatı tamamen benimsemiş durumdadır ve bu kazanımlarından ödün vermeye hiç sıcak bakmazlar. Ulusal kimliğin çekirdeği laiklik ve Türkçülük etrafında şekillenmiş; Mehmet Emin Resulzade gibi aydınların mirası dinî fundamentalizm yerine modern ulus-devlet idealini öne çıkarmıştır. Günümüzde din çoğunlukla özel alanda yaşanmakta, devlet dini yapıları sıkı denetim altında tutarak tarikat ve cemaatlerin siyasi güç kazanmasını engellemektedir. Sosyolojik araştırmalar ve toplumsal pratikler, halkın modern, kadınların kamusal hayatta aktif olduğu yaşam tarzını geri döndürülmez bir kazanım olarak gördüğünü ve teokratik modellere sıcak bakmadığını da zaten ortaya koymaktadır. Görsel Bakü’deki Azad Qadın (Özgür Kadın / Liberated Woman) heykeli. Fuad Abdurahmanov’un 1960’ta yaptığı bu bronz anıt, bir kadının peçe/çadırasını atmasını canlandırıyor ve Azerbaycan’da kadınların kamusal hayata, eğitime ve modern yaşama katılımını sembolize ediyor. Heykel, Yasamal’da Cafer Cabbarlı ve Gurbanov caddelerinin kesiştiği meydanda, yüksek bir kaide üzerinde duruyor. Jafar Jabbarly’nin Sevil oyunundan ilham alınmış; peçeyi atma eylemi, kadının geleneksel kısıtlamalardan kurtulup özgürleşmesini temsil ediyor.