گزارش مجتبی علیزاده صدای یکی از قربانی های مرتضی مالمیری؛ فریادی که از دل ترس بیرون کشیده شد» این روایت، صدای یکی از قربانیانی است که برای نجات خودش وخانواده‌اش شکایت کرد؛ اما می‌گوید آنچه بعد از شکایت بر سرش آمد، از خودِ حادثه هم سنگین‌تر بود:تهدید، فشار، تحقیر و ترسی که زنجیر شد دور گلویش. او اعتراف می‌کند: «برای اینکه حرفم شنیده شود، هر کاری کردم با جیب خالی خرج کردم، حتی پول‌هایی به ماموران (کلانتری175باقر شهر) دادم که وظیفهٔ من نبود،فقط برای اینکه پرونده جلو برود(سرهنگ لاله )،(از بخش تجسس بارانی،پرتویی)و (گشت ۱۱۰سید سجاد حسینی)اقای عبدی و چزانی افسر نگهبان)اما باز هم تهدید شدم… باز هم فشار آوردند… و در نهایت مجبورم کردند رضایت‌نامه را امضا کنم.» سپس می‌گوید: «این رضایت، رضایت واقعی نیست. این امضای یک انسان آزاد نبود. این امضای کسی بود که بین حقیقت و جانِ خانواده‌اش یکی را باید انتخاب می‌کرد.» او ادامه می‌دهد: «من سکوت نکردم من شکست داده شدم. اگر در این محله امنیت بود، اگر یک نفر از بیرون می‌آمد و صدای ما را می‌شنید، هیچ‌کس مجبور نمی‌شد با دست لرزان امضا کند.» اما درد او فقط این نیست ترسش ادامه دارد، هر روز، هر ساعت: «از لحظه‌ای که تمام حقیقت را گفتم، با ترس سر کار می‌روم و با ترس برمی‌گردم. خانواده‌ام هر شب با دل‌شوره می‌خوابند.نمی‌دانم بعد از گفتن این حرف‌ها چه بر سرم می‌آید… اما دلم برای کودکانِ قربانی آتش گرفت.دیدم اگر من ساکت بمانم، آن‌ها تا ابد تنها می‌مانند.» در میان این سیاهی، او یک نقطهٔ امید پیدا کرده؛کسی که حرفش را شنیده: «وقتی فهمیدم یک نفر واقعاً صدایم را می‌شنود،کسی که عقب نمی‌نشیند تا حقیقت روشن نشود… همان‌جا بود که تصمیم گرفتم همه‌چیز را بگویم.» صدای او با منابع دیگر تطبیق داده شد،و بخشی از شکواییه‌ای که از آن صحبت می‌کرد نیز دیده و تأیید شد. صوت او، با صدای تغییر داده‌شده و تمامی اسامی نامبرده شده حقیقی و واقعی ، منتشر شد تا فقط یک پیام را برساند: «ما قربانی نیستیم چون ضعیفیم. ما قربانی شدیم چون تنها بودیم.» و آخرین جمله‌اش جمله‌ای که مثل پتک بر وجدان می‌خورد:شاید فردا نباشم… اما اگر حقیقت بیرون بیاید، اگر یک کودک دیگر نجات پیدا کند، این خطر ارزشش را داشت. در قمصر یک جمله بین خانواده‌های مهاجر دست‌به‌دست می‌شود؛ جمله‌ای که از دلِ درد می‌آید، نه از سیاست:«اگر قربانیان ایرانی بودند، آیا باز هم این‌طور با ما رفتار می‌شد؟ آیا باز هم متهم مرتضی مالمیری با وجود حکم، آزاد بود؟یا فقط چون ما افغانستانی هستیم، دردِ ما کمتر شمرده می‌شود؟» این سؤال،اتهام نیست اما زخمی است که مردم سال‌هاست با خود حمل می‌کنند