Menekşe

Bir yıldır bize iyi gelen, en kötü günümüzde elimizden tutan bir yılser vardı. bir yıl boyunca umut ettik, bekledik, sabrettik. ama ne yazık ki hayalini kurduğumuz hiçbir şeyi izleyemedik. ne doğru düzgün mutluluklarına şahit olabildik ne de hak ettikleri o güzel hikâyeyi yaşayabildiler. hep bir şeylerin düzelmesini, sonunda yüzümüzün gülmesini bekledik. şimdi dönüp bakınca elimizde gerçekleşmemiş hayaller, yarım kalmış sahneler ve içimizde kocaman bir burukluk var. biz yılser’i hiç böyle bir son için sevmedik. en çok da buna kırgınım… Bir de ildam vardı… bu hikâyeye inanmamın, bütün hayal kırıklıklarına rağmen vazgeçemememin en büyük sebeplerinden biri. özellikle benim güzel damlam… yıldız’a kattığın ruhu, gözlerinle anlattığın o koca hikâyeyi, her sahnede hissettirdiğin duyguları nasıl unutabilirim? seninle güldüm, seninle ağladım, seninle daha çok sevdim yıldız’ı. belki bize hayalini kurduğumuz hikâyeyi vermediler ama sen bize unutamayacağımız bir yıldız bıraktın. ilhan’la birlikte öyle güzel bir iz bıraktınız ki bu hikâye bitse de size olan sevgim bitmeyecek. keşke sizinle kurduğumuz bütün o güzel hayalleri de izleyebilseydik. en çok da içimde kalan o ‘keşke’lere ağlıyorum… 💔