آیدا با فامیلی سختش

امروز از کنار پارک نزدیک خونه رد می‌شدم و یه خانم بی‌خانمانی رو دیدم که معمولا اونجاست و یاد این خاطره افتادم. چند سال پیش شب کریسمس تصمیم گرفتم به یه عده از بی‌خانمان‌ها غذا بدم. از مک‌دونالد چندتا چیزبرگر گرفتم و دور محله بینشون پخش کردم و خیلیها گرفتن و تشکر کردن. ولی یکیشون قبول نکرد. یه خانمی بود که کنار پارک می‌خوابید و همیشه هم درحال نوشتن بود. بعدها فهمیدم که معلم مدرسه بوده و بدلیل مشکلات روانی کارش به خیابون کشیده. مک‌دانلد رو بهش دادم، یه نگاه به من کرد و یه نگاه به مک‌دانلد و گفت مرسی ولی من مک‌دانلد نمی‌خورم، سالم نیست. شوکی که این جواب بمن وارد کرد هنوز با منه واین تجربه بشدت تو ذهن من هک شده. ‌اون روز فهمیدم که دیدم به این مسئله کاملا اشتباهه. به چندین علت: اولا بی‌پول بودن معنیش این نیست که انتخاب نداریم. درسته که انتخاب‌هامون کمترن ولی هنوز می‌تونیم یه سطحی از انتخاب رو داشته باشیم. و ثانیا من به صرف اینکه دارم کمک می‌کنم اجازه ندارم تصمیم بگیرم که اون باید چی بخوره. و اینو یادمون می‌ره ما. فکر می‌کنیم چون ما داریم کمک می‌کنیم اجازه داریم که تصمیم بگیریم اون طرف باید چه کنه و حق انتخاب رو ازش بگیریم. --- زیاد دیدم که اطرافیان می‌گن ما به بی‌خانمان‌ها کمک نمی‌کنیم چون خرج اعتیادشون می‌کنن. اینکه کمک می‌کنیم یا نه تصمیم ماست. ولی بهمون اجازه نمی‌ده که طرف رو قضاوت کنیم. درسته که این حرف از سر دلسوزی میاد ولی یه بی‌رحمی مخفی توش هست. اولا فرض رو بر این می‌گیریم که هرکس که بی‌خانمانه پس معتاده که کاملا تصور غلطیه. تحقیقات نشون دادن که هزینه مسکن، مشکلات خانوادگی و تروما و بیماری‌های روحی علت بزرگتریه برای بی‌خانمانی تا اعتیاد. ثانیا حتی کسی که معتاده باید غذا بخوره. گرسنگی چاره اعتیاد نیست و بدترش هم می‌کنه. با این حرف یه جورایی داریم می‌گیم ما تصمیم می‌گیریم که این آدم باید از گرسنگی بمیره نه از مصرف مواد. کمک کنیم ولی قضاوت نکنیم. و اگه تصمیم گرفتیم کمک نکنیم دنبال توجیه‌های اینجوری براش نباشیم.