Een dame vroeg aan een oude straatverkoper: "Hoeveel vraagt u voor uw eieren?" De oude man antwoordde "0,50 cent per ei, mevrouw." De dame antwoordde, “Ik neem 6 eieren voor $2,00 of ik vertrek.” De oude verkoper antwoordde, “Koop ze voor de prijs die u wilt, mevrouw. Dit is een goed begin voor mij omdat ik vandaag nog geen enkel ei heb verkocht en ik dit nodig heb om te leven.” Ze kocht haar eieren voor een koopje en vertrok met het gevoel dat ze had gewonnen. Ze stapte in haar chique auto en ging naar een chique restaurant met haar vriendin. Zij en haar vriendin bestelden wat ze wilden. Ze aten een beetje en lieten veel van wat ze hadden besteld liggen. Dus ze betaalden de rekening, die $150 was. De dames gaven $200 en zeiden tegen de eigenaar van het chique restaurant om het wisselgeld als fooi te houden. Dit verhaal lijkt misschien heel normaal voor de eigenaar van het chique restaurant, maar heel oneerlijk voor de eierverkoper. De vraag die het oproept is; Waarom moeten we altijd laten zien dat we macht hebben als we kopen van behoeftigen? En waarom zijn we genereus voor degenen die onze vrijgevigheid niet eens nodig hebben? We hebben ooit ergens gelezen dat een vader goederen van arme mensen kocht voor een hoge prijs, ook al had hij die dingen niet nodig. Soms betaalde hij er meer voor. Zijn kinderen waren verbaasd. Op een dag vroegen ze hem "waarom doe je dit, papa?" De vader antwoordde: "Het is liefdadigheid verpakt in waardigheid.” Ik weet dat de meesten van jullie dit bericht niet zullen delen, maar als je een van de mensen bent die de tijd heeft genomen om dit te lezen tot hier... Dan zal deze boodschap van poging tot "humanisering" een stap verder zijn gegaan in de juiste richting. Bedankt voor het lezen.