Ali Hamid

فغان ز جغد جنگ و مرغوای او

جمهوری اسلامی، ملت ایران را هر روز فقیر و فقیرتر می‌کند. جنگ آمریکا و اسرائیل نیز این فقر را به فلاکت بدل می‌کند. در دو سوی این نزاع، جماعتی مزدبگیر، برای فقر یا فلاکت ایرانیان کف می‌زنند. یکی برای تداوم وضع موجود، دیگری به امید ویرانی بیشتر. یکی از توجیه فقر مردم نان می‌خورد، دیگری از توجیه جنگی که به فلاکتشان می‌رساند. در این بین، آنچه برای هیچ‌کدام‌شان اهمیتی ندارد، سرنوشت ایران و ایرانیان است.

تاریخ را نمی‌توان با معیارهای سیاسی امروز به دو اردوگاه ثابتِ خیر و شر تقسیم کرد، بی‌آنکه گرفتار تناقض شد. اگر قرار باشد تاریخ به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به صف‌بندی‌های سیاسی امروز تبدیل شود، باید پذیرفت که هیتلر، نازیسم و هولوکاست نیز از دل «تمدن غرب» برخاسته‌اند. همان غربی که مارکو روبیو در آتن، به آن افتخار می‌کند و خشایارشا، پادشاه ایران، را در برابر «میراث تمدنی» آن قرار می‌دهد. اما نکته آنجاست که خشایارشا، که در روایت روبیو «غارتگر» تصویر می‌شود، همان فرمانروایی است که بسیاری او را «اخشورش»، همسر استر در کتاب مقدس می‌دانند. پادشاهی که در روایت یهودی پوریم، نجات یهودیان از نابودی در دوران پادشاهی او رقم می‌خورد. اگر قرار باشد امروز با منطق روبیو تاریخ را داوری کنیم، می‌توان به همان اندازه مدعی شد که از دل تمدن غرب، نسل‌کشی و توحش برخاست و از دل تمدن ایرانی، رواداری و نجات انسان‌ها. البته این نتیجه‌گیری همان اندازه تقلیل‌گرایانه و کوته‌بینانه است که روایت روبیو. با این تفاوت که نشان می‌دهد وقتی تاریخ را به خدمت سیاست درمی‌آوریم، با جابه‌جایی جایگاه قهرمان و دشمن، چگونه از همان وقایع تاریخی، نتایجی کاملاً معکوس بدست می‌آیند.

خسته دل، خسته جان، خسته تن، ز هم‌سرزمینانِ ناهم‌وطن… *

در میانه تهدیدهای خارجی علیه موجودیت ایران و وعده جنگ داخلی از یک طرف، و ادامه سرکوب، اعدام و جنایت حکومت اسلامی در داخل از طرفی دیگر، مسئله اصلیِ امروز نجات ایران است. در این بزنگاه تاریخی، مسئولیت نیروهای ملی سنگین‌تر از همیشه است. مشیِ ملی نه تسلیمِ جمهوری اسلامی شدن و نه سپردن اراده و آینده ایران به محاسبات قدرت‌های خارجی است. راه سوم، سازمان‌یافتن حول منافع ملی، تمامیت ارضی، استقلال سیاسی، آزادی و حق انتخاب مردم است. ایران به نیرویی نیاز دارد که قطب‌نمایش منافع ملی و تصمیمش ایرانی باشد، نه محصول اراده بیگانگان و اتاق‌های فکر و مزدبگیرانِ آنان.

سخن درست و نگرانی بجایی است. اما نکته اساسی اینجاست که آن «ظرفیت»، صرفاً محصول تهاجم یا وقوع درگیری نظامی نیست. مسئله، هماهنگی و پیوند عمیق این گروه‌های تجزیه‌طلب با اسرائیل و نقش آنها به‌عنوان بخشی از ابزارهای این کشور در چنین سناریویی است. بنابراین ورودشان به میدان، تابع زمان‌بندی و تصمیم اسرائیل خواهد بود. ضمن اینکه جغرافیای این مسئله به «کردستان ایران» محدود نمی‌شود. به گمان من، آذربایجان غربی کانون اصلی تحرکات این گروهها خواهد بود و حتما بخشی از استان کرمانشاه نیز می‌تواند درگیر شود.

مهتری گر به کام شیر در است رو خطر کن ز کام شیر بجوی

اعتبار سیاسی از جایی فرو می‌ریزد که «پرنسیپ»، تابع مصلحت شود، و بی‌اعتباری سیاسی وقتی نمایان می‌شود که «تکفیر سیاسی» جای نقد را بگیرد. کسی که برای اشغال جزایر ایران به دست نیروی بیگانه نسخه می‌پیچید، دیگر نمی‌تواند درباره «اهمیت تمامیت ارضی» منبر برود. کسی که در برابر تسلیح و آموزش تجزیه‌طلبان توسط «عمویش» سکوت کرده بود، نمی‌تواند با یک لغزش، ایرانیِ دیگری را به سادگی «تجزیه‌طلب» بنامد. همه چیز درباره پایبندی به اصول و پرنسیپ است. پرنسیپ اگر فقط برای «غیرِ خودتان» الزام‌آور باشد، اسمش «نان به نرخ روز خوری» ، «بی‌اصولی» و «شیادی» است.

ایرج مصداقی، مجاهد تواب و به گفته دوستان مجاهدش «سوگولی لاجوردی»، که این روزها، در نقش لمپن و چماقدار جریان «بی‌بی بزن» و «عمو ترامپ» و «عمو لیندزی»، به سبک و سیاق رفتار «میلیشیا» در دهه شصت، مسئول فحاشی، قلدربازی، عربده‌کشی، ترور شخصیت و تهمت زدن به دیگران است، در عین وطن‌فروشی تعیین می‌کند که این و آن، کدام ملی است و کدام ضدملی. او در گفت‌وگویی با فردی خنگ و خواهرزاده یکی از پاسداران شهرستان میاندوآب، برای بار هزارم، مزخرفاتی علیه من گفته است. اهمیتی به هیچ‌کدام از تهمت‌هایش نمی‌دهم، چون از او دهان‌دریده‌ترها قبلاً هم چنین تهمت‌هایی زده‌اند. همه حرف‌هایش درباره هم دروغ و مهمل است. اما نکته‌ای گفته که نشان از بیماری این فرد دارد. بیماری «خود گَزپنداری». او بدون اینکه حتی خنده‌اش بگیرد، به آن فرد خنگ و کم‌هوش می‌گوید «علی حمید در منوتو جلوی من خم و راست می‌شد»! این انسان یک‌لاقبا را کلاً دو بار دیده‌ام، آنهم زمانی که برای شرکت در یک برنامه بنام «روبرو» به ساختمان منوتو آمده بود. برای یک ساعت برنامه، چون بیچاره‌ها می‌آمد و در اتاقی می‌نشست تا وقتش برسد. به حساب بیچاره بودن و بیکار بودن و… از روی احساس و رفتار انسانی، از محلِ «تن‌خواه» برنامه برایش ساندویچ سرد می‌گرفتم و می‌دادم بخورد. همین. این بدبخت ولی در ذهنش چنین چیزی را «خم و راست شدن» پردازش کرده، نشانه ای جز حقارت خودش و نطفه ناپاکش نیست. حالا بماند. من ولی به وضوح، روزی را می‌بینم که همین فرد بیمار و روانی و بی‌شرف، پاچه آن‌هایی را که امروز مقابلش تکه نان یا استخوانی می‌اندازند، گاز بگیرد. در ضمن، از این به بعد اگر کارفرمایان این شیادِ روانی، «دهانش را گاه گل نگیرند»، برای من مشخص می‌شود پروژه فحاشی و تهمت زدن و لات‌بازی که او پیش می‌برد، مستقیما زیر نظر آن‌ها هدایت می‌شود.