Nie możesz bać się siebie... dotykam szeptem strun twej duszy dźwięki jej płyną zmiennym tempem są ciepłe, miękkie, życzliwie wierne A głębiej schodząc, naciskam szeptem ciemniej jest, pełniej i uległej... Rozbrajam serce temperamentem sprawiając że chcesz wiecej

#aigabell #poetry #poetrycommunity #poetrylovers _Wieczory złotej jesieni_ Spokój czując w serca wejrzeniach Przechadzam się w swej pamięci I sięgam... czego jeszcze nie ma Niech się ziści zamiast snem dręczyć

#aigabell #mybook Oczy jej płonęły czystym ogniem. Jest taka święta Iskra, co nie pochłania. Nie zawłaszcza. Roztapia wieczny lód, wprawiając w ruch zastygłe serce. A gdy musieli się oddalić, choć tak mało się jeszcze znali, zamknęła oczy i oddała mu usta. By uwierzył, że jest.

#aigabell #poetry #lovesong Najgorsze za tobą Chcąc wierzyć tym słowom Nucę je w snach Nadszedł już czas Najgorsze za tobą Szeptam zmysłowo Do twego ucha Snem się poruszam I nad brzegiem lustra Usta przy ustach Pryska zły sen Jest światło i cień Już nie boję się Twego cienia

#aigabell #poetry #clearances #soul Najmniejszym słońca promieniem Natury dojrzewa kłos Przygląda się z rozczuleniem Gdy serca używa tak ktoś A babie lato tańczy Uroczą pieśń bez słów Szelestem różnobarwnym Niesione tęsknotą ust Też chcę to tak zatańczyć Rozproszyć widmo snu🎵

#aigabell #poetry #lovelife #soul _Śladem Świętego Graala_ Żywy Płomień Serca Jak Wewnętrzne Słońce Zmienia Pragnienia W obecność

#aigabell #poetry #soul Bo jeśli zechcesz Teraz i wiecznie Odcisnąć piętno Swoim pięknem Najlepiej być Przez śmiech i łzy Blisko siebie Prawdziwego siebie Bo jeśli zechcesz Znaczyć coś więcej Niż pył i kurz Wspomnienie snu W podróż Wyrusz Wgłąb siebie Tak 🎵 Z nocy po brzask

#aigabell Szłam przez piekło Wracałam nieraz Paliłam stopy W żądzy płomieniach Wróciłam ciszą Wychodząc z cienia Serca ciepłem Życie otwierać Wiem Czym jest Płomień I cień Wiem Jakie jest Serce Gdy czujesz je Słyszę Szmery Nieszczerych Życzeń Liczę Osobne sny Jesteś W nich

#aigabell #mybook Przemawiał do niej wiatr. Studnia zaczęła smętną opowieść... Niosła się w dal aż zwiewny jej szum przysiadł obok buchającego fioletem oleandru. I krzew wydał z siebie słodką pieśń: - Jeśli dowiesz się już prawdy o sobie, daj znać o tym kochającej cię osobie...