〽️ Dzieci rodzą się ciekawe świata. Zadają mnóstwo pytań, nieustannie próbują nowych rzeczy i chcą zrozumieć wszystko, co je otacza. Co jednak dzieje się z tą naturalną ciekawością po kilkunastu latach edukacji? 〽️ John Taylor Gatto, wielokrotnie nagradzany nauczyciel z Nowego Jorku, odpowiada na to pytanie z perspektywy człowieka, który przez niemal trzydzieści lat obserwował przymusowe szkolnictwo od wewnątrz. Doszedł do wniosku, że jego największymi bolączkami nie są kiepscy nauczyciele, braki w finansowaniu czy źle skonstruowany program nauczania. Źródło problemów tkwi znacznie głębiej. W książce "Jak szkoła nas ogłupia" Gatto pokazuje, że instytucjonalny model szkolnictwa z samej swej natury osłabia chęć poznawania i poczucie odpowiedzialności, zastępując je biernością, konformizmem i zależnością od cudzych ocen. Zamiast kształtować niezależnie myślących obywateli, produkuje posłusznych pracowników. 〽️ W błyskotliwych, bezkompromisowych i inspirujących esejach Gatto opisuje, jak przymusowa edukacja zamienia ciekawość w obowiązek, samodzielność w posłuszeństwo, a żywy świat w serię lekcji, ocen i egzaminów. 〽️ Ale ta książka to nie tylko akt oskarżenia. To także manifest nadziei. Gatto pisze z pasją, humorem i niezłomną wiarą w ludzkie możliwości. Jego przesłanie jest radykalnie optymistyczne: potencjał dzieci jest znacznie większy, niż nauczyliśmy się od nich oczekiwać. Ciekawość, inicjatywa i przedsiębiorczość nie są przywilejem garstki wyjątkowych ludzi – są naturalnymi cechami człowieka, które edukacja powinna rozwijać, a nie tłumić. 📕 Książka ukazała się nakładem @wydawnictwofp ❗️ 🏫👩‍🏫 multibook.pl/pl/p/John-Taylo…

Kto czytał "Obóz świętych" tego obrazki z Francji nie zaskakują... a kto nie czytał, powinien to czym prędzej nadrobić. Poniżej fragment książki: ⬇️ 📖 Pański świat nie ma dla nich najmniejszego znaczenia. I wcale nie chcą go zrozumieć. Są zmęczeni, jest im zimno, rozpalą ogień pańskimi pięknymi, dębowymi drzwiami. Obsrają pański taras i wytrą ręce kartkami książek z pańskiej biblioteki. Naplują w pańskie wino. Będą jeść palcami z pańskich pięknych cynowych mis, które wiszą tam, na ścianie. Przysiądą sobie na piętach, w kucki, i będą patrzeć, jak w ognisku płoną pańskie fotele. Zrobią sobie szaty z pańskich haftowanych prześcieradeł. Każdy przedmiot straci znaczenie, jakie pan z nim wiązał, piękne nie będzie już piękne, użyteczne stanie się śmieszne i bezużyteczne, absurdalne. Nic już nie będzie miało głębszego sensu, z wyjątkiem, być może, kawałka zapomnianego sznurka w kącie, o który, kto wie, może nawet się pobiją, demolując wszystko dookoła. Zapowiada się to wspaniale! 🇨🇵📕🔥 multibook.pl/pl/p/Jean-Raspa…