aboutPOP☚

[#เกร็ดปวศจากซากึก] สังหารหมู่เจอัมรี…วันที่เสียงสวดภาวนาถูกกลบด้วยเสียงปืน 🔫 🕯️ 제암리 교회, 1919년 4월 15일 มีบางเหตุการณ์ในประวัติศาสตร์ที่เพียงแค่ได้อ่านเรื่องราว ก็ทำให้รู้สึกเจ็บปวดจนเราไม่รู้จะเรียบเรียงความรู้สึกออกมาเป็นคำพูดอย่างไร สำหรับเรา เหตุการณ์สังหารหมู่ที่โบสถ์เจอัมรี (제암리 교회 학살 사건) เมื่อวันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1919 คือหนึ่งในเหตุการณ์เหล่านั้น ที่ถูกนำมาถ่ายทอดใน #100DaysofDeceptionEP2 ในฤดูใบไม้ผลิปีนั้น เกาหลีอยู่ภายใต้การปกครองของจักรวรรดิญี่ปุ่นมานานเกือบสิบปี ผู้คนทั่วคาบสมุทรกำลังลุกขึ้นเรียกร้องเอกราชผ่านขบวนการ 1 มีนาคม (삼일운동) เสียงตะโกนว่า “대한독립만세” — แทฮันดงนิมมันเซ! ขอให้เกาหลีเป็นเอกราชดังก้องไปทั่วแผ่นดิน แต่สำหรับผู้ที่อยู่ภายใต้อำนาจของผู้ปกครองอาณานิคม การเปล่งเสียงเรียกร้องเสรีภาพกลับต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงที่ไม่อาจคาดเดาได้ วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1919 ทหารญี่ปุ่นเดินทางมาถึงหมู่บ้านเจอัมรี ซึ่งในเวลานั้นอยู่ในเขตซูวอน จังหวัดคยองกี ปัจจุบันคือเมืองฮวาซอง พวกเขาเรียกชาวบ้านมารวมตัวกันที่โบสถ์ โดยอ้างว่ามีเรื่องต้องแจ้งให้ทราบ ชาวบ้านเหล่านั้นเข้าไปในโบสถ์ โดยไม่รู้เลยว่าสถานที่ซึ่งเคยเป็นที่รวมตัวเพื่อประกอบพิธีทางศาสนาและยึดเหนี่ยวจิตใจ กำลังจะกลายเป็นสถานที่แห่งความตาย เมื่อชาวบ้านเข้าไปอยู่ภายใน ทหารญี่ปุ่นก็ปิดทางออก ก่อนจะระดมยิงเข้าไปในอาคาร และจุดไฟเผาโบสถ์ ผู้ที่พยายามหนีออกจากเปลวเพลิงยังถูกยิงหรือทำร้ายด้วยอาวุธอีกด้วย ความรุนแรงไม่ได้หยุดอยู่แค่ภายในโบสถ์ บ้านเรือนในหมู่บ้านก็ถูกเผาทำลาย และมีผู้เสียชีวิตในบริเวณใกล้เคียงด้วย เหตุการณ์ครั้งนั้นทำให้พลเรือนจำนวนมากต้องจบชีวิตลง ตัวเลขในเอกสารประวัติศาสตร์แตกต่างกันไปตามแหล่งข้อมูล โดยมีการบันทึกผู้เสียชีวิตในเจอัมรีทั้งภายในและภายนอกโบสถ์รวม 28 คน และยังมีผู้เสียชีวิตอีก 6 คนในหมู่บ้านโกจูรีที่อยู่ใกล้เคียง เมื่ออ่านถึงตรงนี้ เราอดคิดไม่ได้ว่า…คนเหล่านั้นเป็นใครกันบ้าง? พวกเขาอาจเป็นพ่อแม่ที่กำลังคิดถึงลูก เป็นสามีที่ตั้งใจว่าจะกลับไปกินข้าวกับครอบครัว เป็นลูกสาวที่ยังมีชีวิตอีกยาวไกลรออยู่ข้างหน้า หรือเป็นคนธรรมดาที่เพียงต้องการมีชีวิตอยู่ในบ้านเกิดของตัวเองอย่างสงบสุข พวกเขาไม่ได้เป็นเพียงตัวเลขในบันทึกประวัติศาสตร์ แต่เป็นมนุษย์ที่มีชื่อ มีครอบครัว มีความผูกพัน และมีอนาคตที่ควรจะได้ใช้ชีวิตต่อไป สิ่งที่ทำให้รู้สึกสะเทือนใจยิ่งกว่าความสูญเสีย คือการที่ความรุนแรงเกิดขึ้นในสถานที่ซึ่งผู้คนควรจะรู้สึกปลอดภัย และเกิดขึ้นกับผู้คนที่ถูกหลอกลวงให้เข้าไปอยู่ในสถานที่นั้น ลองจินตนาการดูว่า หากเราเป็นคนหนึ่งที่เดินเข้าไปในโบสถ์วันนั้น เราจะรู้หรือไม่ว่าการก้าวผ่านประตูเข้าไปอาจเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นโลก ได้ยินเสียงคนที่รัก หรือได้กลับไปยังบ้านของตัวเอง เราไม่อาจรู้ได้ว่าผู้คนเหล่านั้นรู้สึกอย่างไรในวินาทีสุดท้าย และไม่อยากแต่งเติมความเจ็บปวดของพวกเขาด้วยจินตนาการของตัวเองมากเกินไป แต่เพียงรับรู้ว่าเหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นจริง ก็ทำให้รู้สึกหนักอึ้งในใจแล้ว และยิ่งคิดว่าโศกนาฏกรรมครั้งนี้เกิดขึ้นเพียงเพราะผู้คนกำลังเรียกร้องสิทธิที่จะกำหนดอนาคตของบ้านเกิดตัวเอง ก็ยิ่งยากที่จะทำความเข้าใจว่ามนุษย์จำพวกหนึ่งจะยิ้มร่าเริงในขณะที่กำลังพรากชีวิตของมนุษย์คนอื่นๆได้อย่างไร เพียงเพราะอีกฝ่ายอยู่ภายใต้อำนาจที่ตนถือครอง หลังเหตุการณ์ มีผู้เข้าไปตรวจสอบและบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้น รวมถึงมิชชันนารีชาวแคนาดา เฟรงก์ วิลเลียม ชอฟิลด์ (F. W. Schofield) ผู้เดินทางไปยังพื้นที่และถ่ายภาพหลักฐาน ความโหดร้ายที่เกิดขึ้นจึงไม่ได้ถูกฝังอยู่ใต้ซากปรักหักพังอย่างเงียบงัน แต่ได้รับการบอกเล่าต่อไปยังโลกภายนอก วันนี้ เมื่อเราเอ่ยชื่อ “เจอัมรี” เราจึงไม่ได้กำลังพูดถึงเพียงโบสถ์หลังหนึ่งที่ถูกเผาทำลายเมื่อกว่าหนึ่งศตวรรษก่อน แต่กำลังกล่าวถึงชีวิตของผู้คนที่ถูกพรากไป และความทรงจำของชุมชนที่ต้องเผชิญกับบาดแผลจากความรุนแรงของการปกครองอาณานิคม เราจึงคิดว่าประวัติศาสตร์ไม่ควรมีไว้เพียงเพื่อให้เราจดจำปีที่เกิดเหตุการณ์ ชื่อของผู้เกี่ยวข้อง หรือจำนวนผู้เสียชีวิตเท่านั้น แต่ควรทำให้เราหยุดคิดด้วยว่า เมื่อใดที่อำนาจของฝ่ายหนึ่งถูกใช้เพื่อกดทับชีวิตและศักดิ์ศรีของอีกฝ่าย มนุษย์ธรรมดาก็อาจกลายเป็นผู้รับเคราะห์จากความอยุติธรรมได้ทุกเมื่อ เราอาจย้อนเวลากลับไปช่วยผู้คนที่เจอัมรีไม่ได้ ไม่อาจเปิดประตูโบสถ์ในวันนั้น ไม่อาจพาพวกเขากลับไปหาครอบครัว และไม่อาจคืนชีวิตที่สูญเสียไปให้ใครได้ แต่เรายังเลือกที่จะจดจำพวกเขาได้ ผ่านฉากของละครเรื่องหนึ่ง ที่มีความกล้าหาญที่จะถ่ายทอดออกมา จดจำว่า ก่อนจะเป็นชื่อหนึ่งในหน้าประวัติศาสตร์ พวกเขาเคยเป็นมนุษย์ที่มีชีวิต มีความหวัง และสมควรได้รับโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป เพราะบางครั้ง การให้เกียรติผู้เสียชีวิตไม่ได้จบลงที่การไว้อาลัย แต่คือการไม่ปล่อยให้ความทุกข์ทรมานของพวกเขากลายเป็นเพียงเรื่องราวที่ถูกอ่านผ่าน แล้วเลือนหายไปโดยไม่มีใครรู้สึกอะไรอีกเลย ขอให้ผู้คนที่เจอัมรีได้ถูกรำลึกถึงในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเสมอ ไม่ใช่เพียงเหยื่อในเหตุการณ์สังหารหมู่ และขอให้ความทรงจำของพวกเขาย้ำเตือนเราว่า ไม่มีอำนาจใดควรอยู่เหนือคุณค่าของชีวิตมนุษย์ 🕯️ 1919년 4월 15일, 제암리. วันที่ชีวิตของผู้คนถูกพรากไป แต่ความทรงจำของพวกเขาไม่ควรถูกพรากหายไปตามกาลเวลา ------------- แหล่งข้อมูลประวัติศาสตร์สำหรับประกอบบทความ - 우리역사넷 (Our History Net) — บันทึกเหตุการณ์สังหารหมู่เจอัมรีและบริบทของขบวนการ 1 มีนาคม contents.history.go.kr/mobil… - 한국민족문화대백과사전 — รายละเอียดเหตุการณ์ ผู้เสียชีวิต และการเผาหมู่บ้าน encykorea.aks.ac.kr/Article/… - เมืองฮวาซอง — ข้อมูลอนุสรณ์สถานและการรำลึกถึงเหตุการณ์เจอัมรี–โกจูรี hscity.go.kr/www/simin/415Re… เขียนโดย Patchyyxx เพจ ลูกเป็ดอ้วนเล่าซากึก #100DaysofDeceptionEP2 #100วันปฏิบัติการลวง #100일의거짓말 ซับไทย Netflix เท่านั้นนะคะ