خبرنگار/دانشجوی دکتری مطالعات بریتانیا/ دانش‌آموخته مطالعات ژاپن🇮🇷 ❤️ 🇵🇸 مسئولیت نظر کاربران با من نیست.
Islamic Republic of Iran
Joined September 2018
- Tweets22.7K
- Following1.5K
- Followers32.8K
- Likes65.4K
Pinned Tweet
مومنت به اسم فرهنگ ژاپن ساختم و تقریبا هر توئیتی درباره ژاپن زده بودم، اونجا گذاشتم تا دسترسی راحت‌تر باشه🙏🇯🇵
xitter.cf/i/events/1398579852735…
الهام عابدینی retweeted
On the occasion of the International Day to Protect Education from Attack, the Permanent Mission of #Iran presents “Children Still Draw the Sun” at the #UNOG — an exhibition featuring drawings by children affected by war and violence.
Many of these paintings were recovered from the rubble of homes and #schools destroyed in armed attacks. Yet, even amid explosions and the shadow of #war, children continued to choose colors, hold on to their dreams, and draw the sun.
Children should be holding books, not carrying the weight of fear.
Every child deserves to learn, create, dream and grow in #peace.
#InternationalDayToProtectEducationFromAttack
#ProtectEducation #RightToEducation
الهام عابدینی retweeted
الهام عابدینی retweeted
ترجمه:
نامه‌ای سرگشاده به شرکت لاکهید مارتین
@LockheedMartin
خطاب به جیمز دی. تایکلت، رئیس هیئت‌مدیره و مدیرعامل، و اعضای هیئت‌مدیره.
من به‌تازگی از لامرد، شهری با جمعیتی حدود سی هزار نفر در استان فارس ایران، بازگشته‌ام. در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، نخستین روز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، نیروهای ایالات متحده موشک‌های تهاجم دقیق (Precision Strike Missiles) ساخت شرکت شما را به سوی خیابان‌های مسکونی، مدرسه و سالن ورزشی این شهر شلیک کردند. بیست‌ویک غیرنظامی کشته شدند. بیش از ۱۷۰ نفر زخمی شدند، از جمله کودکانی که باید باقی عمر خود را بدون بینایی، بدون اندام یا بدون امکان استفاده از ستون فقراتشان زندگی کنند. کوچک‌ترین قربانی کشته‌شده، آوینا برزگر، دو سال داشت. عکس او بالای سوراخ‌های ناشی از ترکش‌ها بر روی درِ فلزی خانه خانواده‌اش چسبانده شده است. من مقابل آن ایستاده‌ام.
کمتر از یک ماه بعد، شرکت شما توافقی برای چهار برابر کردن تولید سلاحی که این فاجعه را رقم زد امضا کرد، قراردادی که ارزش آن حدود ۸.۴ میلیارد دلار گزارش شده است. دلیل نگارش این نامه آن است که پیامدهای حقوقی چنین اقدامی - هنگامی که با علم به واقعیت‌ها انجام شده باشد - به مدیران شرکت شما گوشزد شود.
آنچه در لامرد رخ داد، جنایت جنگی بود.
هیچ هدف نظامی‌ای وجود نداشت. بر اساس قاعده عرفی منعکس‌شده در ماده ۵۲(۲) پروتکل الحاقی، یک شیء تنها زمانی می‌تواند مورد حمله قرار گیرد که به‌طور مؤثر در اقدام نظامی مشارکت داشته باشد و انهدام آن مزیت نظامی معین و مشخصی ایجاد کند. طی شش ماه گذشته، فرماندهی مرکزی ایالات متحده هیچ هدفی از این دست را در لامرد شناسایی نکرده است. این فرماندهی ابتدا مدعی شد که هیچ حمله آمریکایی در شعاع سی‌مایلی شهر صورت نگرفته است. هنگامی که تصاویر ویدئویی این ادعا را غیرقابل‌دفاع کرد، مدعی شد مهمات مورد استفاده یک موشک کروز ایرانی بوده است. این ادعا به‌طور مستقل از سوی جینز، مک‌کنزی اینتلیجنس، نیویورک تایمز و بی‌بی‌سی وریفای رد شد و هر یک از آنها، با شناسایی شکل ظاهری، انفجار هوایی و الگوی ترکش‌های یک سلاح در آن صحنه عملیاتی، آن را همان سلاح معرفی کردند. سلاح شما.
انکار، توجیه نیست. هنگامی که یک مهاجم در برابر کشته‌شدن غیرنظامیان به جای دفاع از هدف، اصل وقوع حمله را انکار می‌کند، در واقع تمام دفاع‌هایی را که حقوق بین‌الملل برای او فراهم کرده است مسدود می‌کند.
شیوه به‌کارگیری سلاح نیز غیرتفکیکی بود. موشک PrSM در ارتفاع پانزده تا بیست متری سطح زمین منفجر می‌شود و ده‌ها هزار قطعه تنگستن را در محدوده‌ای وسیع پراکنده می‌کند. محققان هزاران اثر اصابت ترکش را تنها در یک امتداد ۱۵۰ متری از یکی از خیابان‌های مسکونی شمارش کرده‌اند. الگوی تلفات، نشانه حمله‌ای نیست که از کنترل خارج شده باشد. این الگو نشان می‌دهد سلاح دقیقاً همان‌گونه عمل کرده است که برای آن طراحی شده بود، در مکانی که طراحی آن سلاح نتیجه‌ای جز این نمی‌توانست به همراه داشته باشد.
حملات نیز پی‌درپی بودند. نخستین موشک بالای یک سالن ورزشی منفجر شد، جایی که یک تیم والیبال دختران در حال تمرین بود. مردم به فضای باز گریختند. موشک دوم بر سر آنها فرود آمد. سپس موشک سوم و پس از آن موشک چهارم. هر استدلالی که درباره حمله نخست بتوان مطرح کرد، هیچ توضیحی برای حملات بعدی وجود ندارد، مگر تصمیمی که با آگاهی از آنچه حمله نخست دقایقی پیش بر سر مردم آورده بود اتخاذ شده باشد.
یک شهر میدان آزمایش نیست.
موشک PrSM پیش از آن روز هرگز در عملیات رزمی استفاده نشده بود. لامرد نخستین میدان نبرد آن بود و فرمانده فرماندهی مرکزی ایالات متحده تنها چند روز بعد، در ملأعام، از این نخستین استفاده رزمی تمجید کرد. گاه تصور می‌شود که اعتبارسنجی یک سلاح در شرایط عملیاتی می‌تواند یک منفعت نظامی تلقی شود که در موازنه منافع و زیان‌ها مورد سنجش قرار گیرد. چنین نیست. مزیتی که حقوق بین‌الملل مطالبه می‌کند باید «معین»، «مشخص و مستقیم» باشد. این واژگان دقیقاً برای کنار گذاشتن منافعی انتخاب شده‌اند که فرضی، کلی یا مؤجل هستند. داده‌های عملکردی یک سلاح به خط تولید بازمی‌گردد، نه به یک حمله. چنین داده‌هایی هیچ جایگاهی در موازنه‌ای که فرمانده مجاز به انجام آن است ندارد. اگر هدف، مشاهده آثار سلاح در شرایط واقعی جنگی بوده باشد، غیرنظامیان لامرد صرفاً عنصری اتفاقی در هدف حمله نبوده‌اند. آنها به ابزاری تبدیل شده بودند که کارآمدی سلاح بر روی آن اندازه‌گیری می‌شد.
قرارداد با علم به واقعیت‌ها منعقد شد.
برای تحقق معاونت و مشارکت در ارتکاب جرم، لازم نیست شخص در قصد مرتکب شریک باشد. کافی است کمک یا مساعدتی ارائه شده باشد که تأثیر اساسی در ارتکاب داشته و با علم به آن ارائه شده باشد. این همان معیاری است که دادگاه هامبورگ بر اساس آن در سال ۱۹۴۶ تأمین‌کنندگان گاز زیکلون ب را محکوم کرد؛ همان معیاری که بر اساس آن دادگاه‌های هلند فرنس فان آنرات را به دلیل تأمین پیش‌سازهای شیمیایی برای عراق محکوم کردند و صراحتاً اعلام کردند که شکل قانونی و تجاری معامله نمی‌تواند برای او مصونیت ایجاد کند؛ و همان اصلی که دیوان عالی کشور فرانسه، در پرونده لافرانژ تأیید کرد که در مورد شرکت‌ها نیز اعمال می‌شود.
قراردادهای اولیه شما پیش از لامرد منعقد شده بودند. اما توافق برای افزایش تولید بعد از آن. تا زمان امضای آن، مستندات پزشکی قانونی و فنی مربوط به حمله در دسترس عموم قرار گرفته بود، روایت رسمی دولت آمریکا دو بار فرو ریخته بود و فرماندهی مرکزی خود این عملیات را نخستین استفاده رزمی از این سلاح معرفی کرده بود. یک پیمانکار اصلی، نخستین استفاده رزمی از مهمات ساخت خود را از روزنامه‌ها نمی‌خواند. توافق افزایش تولید در بی‌خبری از عملکرد این سلاح در لامرد صورت نگرفت. این توافق به دلیل همان عملکرد منعقد شد.
مشاوران حقوقی شما می‌دانند که مسئولیت اصلی متوجه خود شرکت به عنوان شخصیت حقوقی نیست. نورنبرگ شرکت I.G. Farben یا Krupp را محاکمه نکرد. مردانی را محاکمه کرد که آنها را اداره می‌کردند. فان آنرات به عنوان یک فرد به زندان رفت. مدیرانی که پس از اطلاع از واقعیت‌ها، مجوز ادامه تولید و انتقال سلاح را صادر می‌کنند، این اقدامات را به نام خودشان انجام می‌دهند، در جهانی که آلمان، هلند، بلژیک، فرانسه، اسپانیا، سوئد و کشورهای دیگر نسبت به نقض‌های فاحش حقوق بشردوستانه بین‌المللی از صلاحیت قضایی جهانی استفاده می‌کنند. این اثر حقوقی با گذشت زمان از بین نمی‌رود و مرزها نیز مانع از انتقال آن نمی‌شوند.
بنابراین: توافق افزایش تولید را فسخ کنید؛ تولید و انتقال این سلاح را تا زمان انجام یک تحقیق مستقل و فنی متوقف کنید؛ داده‌های عملکردی مربوط به به‌کارگیری PrSM در لامرد را که در اختیار دارید حفظ و افشا کنید، زیرا این داده‌ها ادله محسوب می‌شوند؛ و با هر مرجع قضایی یا دادستانی که پرونده‌ای در این خصوص تشکیل دهد همکاری کنید.
این پاسخ که چنین موضوعاتی در حیطه مسئولیت دولت است و نه پیمانکار، در نورنبرگ مطرح شد و در همان‌جا شکست خورد. شرکتی که سلاح را می‌سازد، داده‌های مربوط به آنچه این سلاح بر سر یک شهر سی‌هزار نفری آورده دریافت می‌کند و سپس قراردادی برای تولید چهار برابر آن منعقد می‌کند، تماشاگر و بی‌طرف تصمیم دولت نیست.
این ادعا را تکرار نکنید که موضوع همچنان در دست بررسی است. آمریکا دولتی است که به افکار عمومی خود می‌گوید می‌تواند از مدار، نام یک فرد را از روی پلاک شناسایی بخواند. همین دولت پرونده لامرد را ظرف چند روز و با انکار بست، بدون آنکه به حتی یک پرسش مطرح‌شده درباره این حمله پاسخ دهد. این دولت از صبح ۲۸ فوریه از واقعیت ماجرا اطلاع داشته است. تصمیم گرفته است که حقیقت برایش ناخوشایند است. اکنون از شرکت شما پرسیده می‌شود که آیا شما نیز همین تصمیم را گرفته‌اید.
آوینا برزگر دو سال داشت.
An Open Letter to @LockheedMartin
To James D. Taiclet, Chairman and Chief Executive Officer, and to the Board of Directors.
I have just returned from Lamerd, a city of thirty thousand in Iran's Fars province. On 28 February 2026, the opening day of the American and Israeli war on Iran, United States forces fired Precision Strike Missiles built by your corporation into its residential streets, its school and its sports hall. Twenty-one civilians were killed. More than one hundred and seventy were wounded — among them children who will live the rest of their lives without sight, without limbs, or without the use of their spines. The youngest of the dead was Avina Barzegar. She was two. Her photograph is taped above the fragment holes in her family's steel door. I have stood in front of it.
Within a month, your corporation signed an agreement to quadruple production of the weapon that did this, reported at some $8.4 billion. I write because the legal consequences of having done so knowingly are more serious than your officers appear to have been advised.
What occurred at Lamerd was a war crime.
There was no military objective. Under the customary rule reflected in Article 52(2) of Additional Protocol, an object may be attacked only where it effectively contributes to military action and its destruction offers a definite military advantage. In six months, Central Command has identified no such object in Lamerd. It first claimed no American strike occurred within thirty miles of the city. When video made that untenable, it claimed the munition was an Iranian cruise missile, a claim rejected independently by Janes, McKenzie Intelligence, The New York Times and BBC Verify, each identifying the silhouette, the airburst and the fragmentation pattern of one weapon in that theatre. Yours.
A denial is not a justification. Where an attacker answers civilian deaths by denying the attack rather than defending the target, it forecloses every defence the law makes available to it.
The means were indiscriminate. The PrSM detonates fifteen to twenty metres above ground and disperses tens of thousands of tungsten fragments across a wide area. Investigators counted thousands of fragment impacts along a single 150-metre stretch of one residential street. The casualty pattern is not evidence of a strike gone wrong. It is evidence of the weapon working exactly as designed, in a place where its design guaranteed the result.
And the strikes were successive. The first detonated above a sports hall where a girls' volleyball team was training. People ran into the open. The second fell on them. Then a third, then a fourth. Whatever might be argued about the first, nothing explains the rest except a decision taken with knowledge of what the first had just done.
A city is not a proving ground.
The PrSM had never been used in combat before that day. Lamerd was its debut, and Central Command's commander publicly praised that debut within days. It is sometimes assumed that validating a weapon under operational conditions is a military benefit that can be weighed in the balance. It cannot. The advantage the law requires must be "definite", "concrete and direct" — language chosen precisely to exclude benefits that are speculative, generalised or deferred. Performance data accrues to a production line, not to an attack. It belongs to no part of the balance a commander is permitted to strike. If the rationale was to observe the weapon's effects under live conditions, the civilians of Lamerd were not incidental to the object of the attack. They were the medium on which effectiveness was measured.
The contract was made with knowledge.
Complicity does not require sharing the perpetrator's purpose. It requires assistance having a substantial effect, furnished with knowledge. That is the standard on which the Hamburg court convicted the suppliers of Zyklon B in 1946; on which the Netherlands convicted Frans van Anraat for supplying chemical precursors to Iraq, holding expressly that the lawful commercial form of the transaction gave him no shelter; and which the French Cour de cassation confirmed reaches corporations in Lafarge.
Your original contracts predate Lamerd. The expansion does not. By the time it was signed, the forensic record was public, the official account had collapsed twice, and CENTCOM had itself identified the operation as the weapon's combat debut. A prime contractor does not learn of its munition's first combat use from the newspapers. The expansion was not made in ignorance of how the weapon performed at Lamerd. It was made because of it.
Your counsel will know that the corporation is not the principal exposure. Nuremberg did not try I.G. Farben or Krupp; it tried the men who ran them. Van Anraat went to prison as an individual. Officers who authorise continued manufacture and transfer after notice do so in their own names, in a world where Germany, the Netherlands, Belgium, France, Spain, Sweden and others exercise universal jurisdiction over grave breaches. That exposure does not lapse, and it travels.
Accordingly: rescind the expansion agreement; suspend production and transfer pending an independent forensic investigation; preserve and disclose the performance data you hold on the Lamerd employment, because it is evidence; and cooperate with any prosecuting authority that opens a file.
The answer that these are matters for the government and not the contractor was made at Nuremberg and failed there. A company that builds the weapon, receives the data on what it did to a city of thirty thousand, and then contracts to build four times as many is not a bystander to the decision.
Do not repeat the claim that the matter is still under investigation. This is a government that tells its public it can read a name tag from orbit. It closed the Lamerd file in days, by denial, without answering a single question put to it. It has known since the morning of 28 February. It has decided the truth is inconvenient. Your corporation is now being asked whether it has decided the same.
Avina Barzegar was two years old.
الهام عابدینی retweeted
Foreign Journalists Describe Arbaeen as a Global Symbol of Unity and the Legacy of Imam Hussain
@ShaykhSulaiman
الهام عابدینی retweeted
‘There was a map of Iran and all the US military bases around it’
‘Comically, it said: Sorry, we accidentally made our country in the middle of your military bases’
‘Actually, we live here ... and you come here, thousands of kilometers away from your own country’
‘How dare you accuse us of plotting terrorist attacks against your military personnel?’
Iranian journalist Elham Abedini for the East Meets West podcast
This is a throwback to an episode of our show that first aired in March 2026
WATCH FULL HERE youtu.be/4a-9xYR3NAQ
Follow Elham @AbediniElham, Olga @OlgaBataman and Tara @ReadeAlexandra
الهام عابدینی retweeted
۸۰ سال قبل در چنین روزی آمریکا بر سر مردم هیروشیمای ژاپن بمب اتم انداخت.
رئیس موزه یادبود صلح هیروشیما لحظه‌ای که مقابل این تصویر از هیروشیمای بمباران‌شده رسیدیم گفت "امروز غزه به همین شکل در آمده و هیچکس کاری نمی‌کند و باعث تاسف است که بعد ۸۰ سال باز در این نقطه‌ایم."
الهام عابدینی retweeted
If you left an empty seat for each person you’ve killed in Gaza, the stadium would be empty.
85 empty seats.
This Sunday, millions of fans will gather to cheer for their national teams in the FIFA World Cup Final.
But 85 voices from Argentina will be missing.
They belong to the victims of the 1994 AMIA terrorist bombing in Buenos Aires, an attack planned by the Iranian regime and carried out by Hezbollah.
Behind every terrorist attack are lives stolen and futures cut short.
We remember. We stand against terror. Always.
الهام عابدینی retweeted
"I can't think of a single Western leader who would be mourned anything like that"
Speaking to Press TV's @AbediniElham, Irish comedian @TadhgHickey discusses his experience of the funeral processions for Iran's martyred Leader.
Follow t.me/presstv
الهام عابدینی retweeted
Israel has no right to exist.
Thank you for your attention to this matter.
German parliament backs bill that criminalizes denial of Israel's right to exist haaretz.com/world-news/europ…
الهام عابدینی retweeted
Complete logo-free live coverage of Imam Khamenei's farewell, funeral, and burial ceremonies will be provided free of charge by Iran Press News Agency, affiliated with IRIB World Service. Satellite transmission details are as follows:
eutelsat 70b
12559.7
3.2
V
الهام عابدینی retweeted
All the information you need for the funeral ceremony of the Martyred Leader—available here.
🔗 bayadbarkhast.com
#MartyredLeader #Funeral
الهام عابدینی retweeted
Water is the pulse of life — and the U.S. is deliberately targetting the lifeblood of the Iranian people.
As part of its aggression against Iran, the U.S. military has deliberately struck vital civilian water infrastructure in Sirik, Hormozgan, destroying two reservoirs with a combined capacity of 2,500 cubic meters.
These facilities supplied drinking water to more than 20,000 residents across ten villages.
This is not collateral damage — it is a calculated war crime and a flagrant violation of human rights and international humanitarian law.
The U.S. must be held accountable for committing such systematic brutal attacks on civilian life-sustaining infrastructure.
الهام عابدینی retweeted
Section 224 has gotten attention. Section 622 hasn't, but it should.
Buried in the 192-page Senate intelligence authorization bill is a provision that would require US intelligence agencies to share classified intelligence on virtually every topic of Middle East interest with Israel.
Any pause or reduction would require congressional approval from a Congress that has shown little appetite for restricting Israel.
This is the same strategy as Section 224: take what used to be a public, congressionally appropriated relationship — one the public could pressure lawmakers to restrict — and move it somewhere less visible, less accountable, and harder to reverse.
Read our full story here: responsiblestatecraft.org/us…
الهام عابدینی retweeted
Registration for a media tour alongside Martyr Ayatollah Khamenei’s funeral is open for journalists & filmmakers. Limited slots—early applicants prioritized. Send request & CV to contact@sobhfestival.com or sobhcenter@outlook.com.
الهام عابدینی retweeted
گزارش بسیار مهم روزنامه دست راستی اسرائیل هیوم از نحوه حمایت موساد از وقایع دیماه ۱۴۰۴ به منظور زمینه‌سازی جهت جنگ خونبار اخیر، نقطه عطفی در روایت مداخلات خارجی سازمان یافته جهت ایجاد در آشوب در ایران است. این گزارش در اصل اعلان جنگ علنی موساد به نظام جمهوری اسلامی ایران است، اما واجد نکات مهمی است که پیشتر در تحلیلهای پراکنده به آن توجه شده بود. با توجه به اهمیت بسیار بالای این گزارش، محتوای آن را به دقت مورد بررسی قرار خواهیم داد و نشان خواهیم داد که این مقاله در کنار افشاگری مهم فاینانشال تایمز در مورد پشتیبانی آل سعود از رسانه ایران اینترناشنال و چند مقاله مهم دیگر، سندی تاریخی دال بر یکی از پیچیده‌ترین مداخلات سرویسهای اطلاعاتی در تاریخ معاصر جهت زمینه‌سازی جهت جنگ داخلی و مداخله نظامی خارجی و در نهایت فروپاشی سیاسی وارضی ایران با کمک یک ستون پنجم داخلی بوده است./۱
