Kaczyński – podpalacz Nie przepadam za przemówieniami Jarosława Kaczyńskiego. Sobotniego wystąpienia przed Trybunałem Konstytucyjnym słuchałam z prawdziwym trudem. Tyle nienawiści, pogardy i oskarżeń wobec politycznych przeciwników, a wszystko pod sztandarami patriotyzmu, demokracji i praworządności. Gdyby bezkrytycznie wierzyć prezesowi, Polska znalazłaby się właśnie pod rządami bezwzględnego reżimu. Jeszcze chwila, a zaczęłabym sprawdzać, czy granice są wciąż otwarte. Najbardziej rozbawiło mnie jednak coś innego: opowieść o „straszliwym reżimie Tuska” transmitowały na żywo stacje telewizyjne, także te, które PiS od lat oskarża o sprzyjanie rządowi. Prezes przemawiał bez przeszkód, zarzucał władzy najcięższe przewinienia, a widzowie mogli oglądać to w czasie rzeczywistym. Nikt nie wyłączył mu mikrofonu. Po wszystkim mógł spokojnie wrócić do domu. W Korei Północnej podobne przemówienie opozycjonisty przeszłoby do historii, pod warunkiem, że w ogóle mogłaby tam powstać legalna opozycja. Kaczyński przekonywał, że obecna władza utrzymuje się dzięki kłamstwu, a pełnia prawdy leży po stronie jego obozu. Przyznaję, to wyjątkowo wygodny system. Nie trzeba analizować dokumentów, badać dowodów ani słuchać niezależnych ekspertów. Wystarczy zapytać prezesa. Prawda została już ustalona, zatwierdzona i przydzielona właściwej stronie. Największym paradoksem sobotniego widowiska była jednak sama sceneria. Jarosław Kaczyński stojący przed Trybunałem Konstytucyjnym w roli obrońcy praworządności. Człowiek, którego ugrupowanie odpowiada za decyzje prowadzące do wieloletniego kryzysu tej instytucji, wygłasza wykład o poszanowaniu prawa. Wyobraziłam sobie podpalacza, który wraca na miejsce pożaru w kamizelce strażackiej i z oburzeniem pyta gapiów, kto dopuścił do takiego bałaganu. Pamiętam rok 2015. Sędziów dublerów, niepublikowane wyroki, Julię Przyłębską, Krystynę Pawłowicz i Stanisława Piotrowicza, byłego członka PZPR i prokuratora z czasów PRL, którego PiS uznał za odpowiedniego kandydata do Trybunału. Komunistyczna przeszłość dyskwalifikuje człowieka tylko wtedy, gdy nie należy do „właściwego” obozu. W przeciwnym razie można nawet zostać strażnikiem Konstytucji. Jest też wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Xero Flor. Dokumenty są publiczne, faktów nie da się wymazać. Można oczywiście udawać, że wszystko to wymyślił Donald Tusk, ale trudno wyjaśnić, dlaczego europejscy sędziowie zajmowali się sprawą już w 2021 roku. Kaczyński znów mówił o „siłach zewnętrznych”, które miały doprowadzić do zmiany władzy w Polsce. Słyszę tę śpiewkę od lat. Kiedy PiS przegrywa wybory, winnych trzeba szukać za granicą. Polacy poszli do urn, zagłosowali, wybrali inną większość, a prezes i tak wie swoje. Najwyraźniej naród jest suwerenem tylko wtedy, gdy głosuje na PiS. W przeciwnym razie okazuje się narzędziem w rękach obcych mocarstw. Przypomniało mi się przy tej okazji publiczne poparcie Donalda Trumpa dla Karola Nawrockiego, spotkanie w Gabinecie Owalnym i wspólne zdjęcia. Kiedy amerykański prezydent wspierał kandydata bliskiego PiS, jakoś nie słychać było alarmu o obcych wpływach. Zagraniczne poparcie ma najwyraźniej dwa oblicza: niedopuszczalną ingerencję oraz zaszczytne wyróżnienie. O klasyfikacji decyduje wyłącznie kierunek politycznych sympatii. Kaczyński od lat z wielką ekspresją opisuje swoich przeciwników. Były już „zdradzieckie mordy”, był „najgorszy sort Polaków”. Wielkie słowa, moralne potępienie, narodowa zdrada, pełen arsenał gotowy do użycia w każdej chwili. Zwykła różnica poglądów w jego wydaniu brzmi jak akt oskarżenia o zdradę ojczyzny. Usłyszeliśmy też apel o jedność. Nie chodziło jednak o pojednanie Polaków, lecz o posklejanie własnego obozu i ustalenie, z kim jeszcze dałoby się usiąść do stołu. W spekulacjach pojawia się nawet Grzegorz Braun, choć wcześniej Kaczyński wykluczał takie porozumienie. Zasady są niezłomne tylko do momentu, gdy zaczynają przeszkadzać. Dodatkowego uroku tej układance dodaje fakt, że ambasador USA Tom Rose publicznie potępił wizytę Brauna w ambasadzie Iranu, nazywając jego zachowanie obrzydliwym i przypominając, że Waszyngton nie zapomina, kto jest przyjacielem, a kto nim nie jest. Pogodzenie zachwytów nad Trumpem z kalkulacjami wokół Brauna wymagać będzie od prezesa akrobacji, których nie powstydziłby się zawodowy gimnastyk. Zastanawiam się, jaką historię Trybunału usłyszeli ludzie stojący przed jego siedzibą. Czy ktoś przypomniał im rok 2015 i sędziów dublerów? Czy może historia polskiej praworządności zaczęła się dopiero w dniu, w którym PiS stracił władzę? W tej drugiej wersji wszystko układa się wygodnie: osiem lat rządów można wymazać, a potem wystąpić w roli obrońcy tego, co samemu się dewastowało. Najmniej zabawne w tym wszystkim jest nieustanne podsycanie społecznej wrogości. Polska w tych przemówieniach stale stoi nad przepaścią, przeciwnicy stają się wrogami narodu, a każda porażka wyborcza, zamachem na ojczyznę. Słowa mają swoje konsekwencje. Zwłaszcza gdy wypowiada je polityk, który przez lata wmawiał swoim zwolennikom, że tylko jedna strona ma monopol na patriotyzm. Nie wiem, czy Jarosław Kaczyński wierzy we własne opowieści. Wiem natomiast, że mam pamięć, dostęp do faktów i nie potrzebuję niczyjej zgody na wyciąganie własnych wniosków. Prezes może dziś stać przed Trybunałem i zapewniać o swojej miłości do praworządności. Ma do tego prawo. Tyle że zanim zacznie pouczać innych, niech przypomni sobie, co jego partia zrobiła z Trybunałem przez osiem lat swoich rządów. Bo z podpalaczem w kamizelce strażackiej jest jeden zasadniczy problem: nawet jeśli przekonująco opowiada o walce z ogniem, trudno zapomnieć, kto przyniósł zapałki. Autor: @EwaBrzozowska #InstytutPrawdy