Pinned Tweet
۴۱ ساله شدم…
نه قهرمان شدم، نه نجات پیدا کردم.
فقط یاد گرفتم چطور با لبخند،
شکستهامو بغل کنم!
مثل درختی که هر بهار، یه برگ کمتر داره.
خندیدم، گریه کردم، جنگیدم، اما تهش فهمیدم:
عمیقترین دردها، بیصدا پیرم کردن.
دیگه آرزو نمیکنم…
فقط گاهی، با دلتنگی به آسمون نگاه میکنم!
وِی (ع) 🖤 retweeted
و من پذیرفتهام
که گاهی ممکن است
ما برای آدمها فقط
پناهگاهی باشیم...
تا زمانی که یک خانهی امن
پیدا کنند و بروند...
وِی (ع) 🖤 retweeted
فاصله گرفتن من هیچوقت به خاطر نفرت یا کینه نبوده، همیشه برای محافظت از خودم بوده.



