در سیاست باید چند مرز را از هم جدا کرد توافق، اختلاف‌نظر، مخالفت سیاسی، دشمنی و در نهایت ارتکاب جرم یا خیانت. نمی‌شود این مراحل را حذف کرد و از یک اختلاف عقیده مستقیماً به انتهای مسیر پرید. ممکن است دو نفر هر دو مخالف یک حکومت باشند، اما درباره روش مبارزه، رهبران آینده کشور یا حتی بسیاری از مسائل اساسی اختلاف جدی داشته باشند. حتی ممکن است به مخالفان سرسخت یکدیگر تبدیل شوند. هیچ‌کدام از اینها به‌تنهایی دیگری را «خائن» نمی‌کند. خیانت و همکاری با یک دستگاه سرکوبگر ادعاهایی درباره عمل مشخص هستند و برای اثباتشان به شواهد مشخص نیاز است. مشکل جریان‌های ایدئولوژیک افراطی از جایی شروع می‌شود که این فاصله‌ها را بین مراحل زیر حذف می‌کنند: ۱-اختلاف‌نظر ۲-دشمنی ۳-خیانت ۴-توجیه مجازات نمونه کوچک اما مهم آن را می‌توان در درگیری‌های شبکه‌های اجتماعی دید. دو گروه که هر دو مخالف یک حکومت‌اند، ممکن است به‌دلیل اختلافات سیاسی یا شخصی شروع به ریپورت‌کردن حساب‌ها و پست‌های یکدیگر کنند. حتی محتوایی که درباره قربانیان سرکوب منتشر شده است. این رفتار به‌خودی‌خود قابل نقد است، اما هنوز با افشای هویت یک فرد به حکومتی که ممکن است او را بازداشت یا با مجازات سنگین روبه‌رو کند، یکسان نیست. اینجا دقیقاً همان مرزی است که نباید پاک شود. ریپورت‌کردن یک پست، هرقدر نادرست یا غیراخلاقی باشد، با اقدامی که آگاهانه امنیت و آزادی یک انسان را در معرض خطر جدی قرار می‌دهد هم‌سطح نیست. برای نسبت‌دادن چنین اقدام سنگینی نیز باید شواهد متناسب با همان ادعا وجود داشته باشد، نه اینکه صرف اختلاف یا رفتار قبلی فرد را دلیل کافی بدانیم. تاریخ بارها نشان داده وقتی این مرزها از بین می‌روند چه اتفاقی می‌افتد. در انقلاب فرانسه، انقلاب فرهنگی چین و پاکسازی‌های استالینی، مفهوم «دشمن» به‌تدریج گسترش پیدا کرد، ابتدا دشمن واقعی، سپس مخالف سیاسی، بعد منتقد داخلی و سرانجام رفقای سابق. مسئله اصلی همین است: مجازات باید از یک عمل اثبات‌شده ناشی شود نه اینکه ابتدا فرد را خائن اعلام کنیم و بعد برای اثبات حکمی که از قبل صادر کرده‌ایم، از میان رفتارها و اختلافاتش مدرک بسازیم. اختلاف عقیده جرم نیست. مخالفت سیاسی خیانت نیست. و اتهام خیانت آن‌قدر سنگین است که دقیقاً به همین دلیل، به مدرکی بسیار سنگین‌تر از یک اختلاف، یک توییت یا یک درگیری شخصی نیاز دارد.