پرتقال

او خُرد کرده آن‌شب دیدِ ستمگری را تصویر ِ دوربین ‌ِ پشتِ کلانتری را فوجِ چکاوکان را از تیررس رهانده آنگاه خصمی از بام آن ماشه را چکانده جز وصفِ روی ماهش، از او نشان چه داری؟ _”عطری که می‌پَرد از پیراهنِ «بهار»ی “ برگشت و .. خانه ناگاه از شانه‌هاش دریافت او را شکسته عهدش، وقتی «کمیل» را یافت… خون می‌دمد بر آتش، دی می‌چکد از آبان پرهای سینه‌سرخ است هر گوشه از خیابان..