ตอนดู #Whalefall คือกลัวมาก ว่ามันจะมาเล่าอีท่าไหน ยิ่งเส้นเรื่องที่ต้องไปเอาชีวิตรอด จากสถานการณ์สุดขั้วคือโดนวาฬกลืนทั้งเป็นยิ่งแล้วใหญ่ ว่าหนังมันจะพาไปสุดได้ขนาดไหน แต่ก็ค่อนข้างประหลาดใจ ที่หนังมันหามุมเล่าถึงการ "เอาชีวิตรอด" ได้ค่อนข้างดี ผ่านปมตัวละครส่วนตัวด้วยฉากเปิดฉากนั้น และค่อย ๆ ผ่านครรลองเนื้อหาที่พาเราเข้าสู่ท้องวาฬในช่วงองก์สอง ซึ่งที่บอกว่าเหมือน Gravity เลยก็คือ หนังมันเอาอยู่ด้วยการกำกับฯ เป็นหลัก ผ่านเราไปอยู่ในสถานการณ์เดียวกับตัวละคร ต้องต่อกรกับปลาหมึก ความแข็งแกร่งของช่องกระเพาะส่วนแรก หรือความน่ากลัวของระบบย่อยอาหาร (ยี้) เพราะจริง ๆ เราก็แอบคลางแคลงใจ ว่าหนังมันจะหาทางเล่าได้จากพื้นที่จำกัดแค่นั้นจริงเหรอ? ตัวหนังจึงพยายามตัดสลับกับตัวละครอย่าง เจย์ ผ่านการซ่อมปมในใจกับภูมิหลังขัดแย้งที่เขามีกับ มิตต์ พ่อที่แสนเย็นชาและเข้มงวดของเขา ซึ่งก็เป็นวิธีคลายเรา ออกจากสถานการณ์น่าเหลือเชื่ออันอึดอัดตรงหน้าได้ดี และมันก็ถูกดึงกลับมาขมวดปมในช่วงท้ายได้อย่างเข้าท่าเข้าทาง ด้วยวิสัยทัศน์ที่ชวนอึ้งน่าตื่นตะลึงอยู่เหมือนกัน ส่วนหลักที่ต้องชม คงเป็นงานสร้างที่พาเราไปอยู่ในช่องกระเพาะที่น่าคับแคบ แต่ก็นำเสนอโดยไม่ชวนแหยะเกินไป.. ยกเว้นในช่องกระเพาะส่วนย่อย (ยี้) และมันทำให้เราระทึกไปกับสถานการณ์ เสริมด้วยงานเสียงที่ชวนอึดอัดยิ่งขึ้นไป อีกส่วนคือการแสดงของ ออสติน อับรามส์ ที่ยังคงพาตัวเองไปเผชิญสถานการณ์ที่ไม่เหมือนใคร แต่หนนี้ เสริมด้วยความแข็งแรงด้านปมของตัวละคร เพื่อฉายภาวะพิสูจน์ตัวเองและปลดล็อกจากความรู้สึกผิดในใจ และพาผู้ชมเอาตัวรอดไปกับเขาได้จนจบ ปล. นอกเหนือจากจะหาจังหวะ ด่าทุกสิ่งอย่างแบบหนังเรื่องก่อน พี่ยังหาเพื่อนผูกมิตรไม่เหมือนคนอื่นด้วย