یه ممدِ دیگه

ته طنز بچهای مکانیک:

خواب پرید، خایه در کمین است.

کباب + دوغ = خواب کلاس ساعت ۱

دانشگاهمون پیام داده بریم برای انتخابات شورای صنفی رای بدیم، خیلی خوبه که حق انتخاب داریم بین مخبر ها.

روز از نو مکافات از نو.

برای شروع شنبه ۳ ۴ تا جمعه دیگه نیاز دارم.

یادمه سال کنکور رفیقم با دمپایی ابری اومد سر حوزه؛ از اینکه فردا قراره معلم مملکت شه وحشت دارم.

میتونم از یکسال اخیر به عنوان «نمیخوام دوباره تجربش کنم» ترین سال عمرم یاد کنم.

نه متاسفانه تراپیستمون تیمارستان بستری شد، کسیم دیگه گردنمون نمیگیره.

آخرین باری که حرکت زبل‌وارانه زدم، بازه ۱۰-۱۵ سال پیش بود؛ صبح‌ها زودتر از خانواده بیدار میشدم که بتونم نیم ساعت بیشتر پلی‌استیشن بازی کنم. پ.ن:(قانون وضع شده یکساعت بازی در روز بود)

هزینه کردم تیک آبی بگیرم یکم خوشحال شم؛ الان شبیه خمینی شدم، هیچ احساسی ندارم.

درست وسط خنده‌هاست که اون حسه یقه آدمو می‌گیره. به خودت میای و می‌بینی یک ساعته که خیره شدی به یه لکه روی کاشی.

خیلی شانسی یسری آرتیست مورد علاقم رو رندوم تو توییتر میبینم و با خودم میگم که عهههه چرا زودتر پیداش نکردی؛ اوج دوپامینش اونجاست که ریپلای میکنن روم.

یکی از عجیب‌ترین فتیش‌هایی که شنیدم، خوردن قرمه سبزی روی انگشت‌های پا بوده؛ ناموسا حالت بد نمیشه؟