جشن مهرگان، جشن مهر و روشنایی و یادگار کهن نیاکان ما، با پیروزی فریدون بر ضحاک و چیرگی نیکی بر بدی پیوند خورده است. در روزگار ضحاک، خِرَد و هنر خوار می‌شود و جادو و نیرنگ ارج می‌یابد، دست دیوان به بدی دراز می‌شود و مغز جوانان، خوراک ماران ضحاک می‌گردد. تصویری از تاریکی و بیدادی که امروز در سیمای پلید جمهوری اسلامی نیز نمایان است. در شاهنامه، ضحاک کشته نمی‌شود، بلکه در دماوندکوه به بند کشیده می‌شود. اما در روزگار ما، ضحاک زمانه، علی خامنه‌ای، سرانجام به زیر خاک کشیده شد. این نخستین جشن مهرگان پس از هلاکت اوست که در دی‌ماه، ده‌ها هزار فرزند دلیر ایران را از ما گرفت. امسال، مهرگان را به یاد جاویدنامانی گرامی می‌داریم که در نبرد با ضحاک، جان خود را فدای ایران کردند، و در پاسداشت فرهنگ و هویت ملی ما که در سخت‌ترین روزهای تاریخ ایران، چراغ امید را روشن نگه داشته و نویدبخش پیروزی نور بر تاریکی بوده است. از همه هم‌میهنان می‌خواهم در این آیین ملی، به دیدار خانواده‌های جاویدنامان میهن بروند و مهر، همدلی و قدردانی ملت را به آنان نشان دهند، خانواده‌هایی که عزیزترین‌های خود را در راه آزادی ایران از دست داده‌اند و یاد فرزندان‌شان، مشعل درخشان فردای ایران است. پاینده ایران رضا پهلوی

Twenty-five years ago, in the days after 9/11, Iranians filled Tehran's squares with candles for the American dead, watched by the same security forces that still oppress them today. While global news networks were broadcasting shocking footage of celebrations in the Middle East region, the people of Iran stood as a profound, solitary exception of human empathy for Americans. The regime chanted death. Our people offered light. Iranians and Americans have never been enemies. We share one common enemy: the Islamic fanaticism that murdered the 2,977, and that has held my country hostage for 47 years. We also share a fundamental common value: liberty. Liberty is the cornerstone on which America is built and what Iranians are fighting for today.