เอาอีกแล้วนะคะ ดูแล้วสมองไม่เคยหยุดคิด #PlsLoveรักได้ไหม #MiuNatsha นั่งมองอยู่ดี ๆ แล้วก็ฉุกคิดได้ว่า พอป่านมีเส้นทางใหม่ มันก็อาจทำให้คนตีความไปได้ว่า ป่านไม่อยากทำอาชีพเด็กดริ๊งค์แล้ว เพราะมองว่าอาชีพนี้ไม่ดีตามอคติของสังคม หรือตามที่ภีมกับพ่อภีมต้องการ แต่พอลองคิดดูดี ๆ การจะเลือกทำอาชีพไหนสักอาชีพ มันก็ควรขึ้นอยู่กับความสมัครใจของคนทำด้วยว่าเขาเลือกทำเพราะอะไร และเขามีความสุขหรือภาคภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำไหม ในละครเขาปูเรื่องนี้ไว้ให้เห็นอยู่แล้วว่า 1. ป่านชอบทำขนมหวานและเค้กอยู่ก่อนแล้ว และอยากมีอิสระทางการเงินจากสิ่งที่ตัวเองรัก 2. ตอนอยู่ที่คลับ ป่านไม่ได้อยากทำงานหน้าร้านตั้งแต่แรก แต่เพราะความจำเป็นเรื่องเงินและหนี้ที่พ่อสร้างให้ไม่หยุดหย่อน ป่านเลยต้องทำงานนี้เพื่อหาเงินมาแก้ปัญหา 3. การที่ป่านมีโอกาสได้เริ่มต้นเส้นทางใหม่ จึงไม่ใช่การหนีจากอาชีพเดิมเพราะมองว่ามันต่ำต้อย แต่เป็นการได้กลับไปทำสิ่งที่ตัวเองชอบ มีอิสระทางการเงินจากสิ่งที่รัก และที่สำคัญคือได้หลุดพ้นจากภาระหนี้ที่พ่อสร้างปัญหาไว้ให้มาตลอด ทำให้ป่านมีโอกาสเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเองได้จริง ๆ สักที อีกอย่างที่น่าสนใจคือ ป่านไม่ได้เลือกเส้นทางนี้เพราะภีมหรือพ่อภีมต้องการให้เปลี่ยนอาชีพด้วยนะ เพราะพ่อภีมเองก็ย้ำให้เห็นแล้วว่า ต่อให้เปลี่ยนอาชีพไปแล้ว ภาพจำของคนก็อาจไม่ได้เปลี่ยนตามไปด้วยทันที มันเลยยิ่งทำให้เห็นว่า การเปลี่ยนอาชีพไม่ได้แปลว่าป่านจะได้รับการยอมรับจากสังคมโดยอัตโนมัติ และถ้าป่านเลือกทางนี้เพียงเพื่อให้คนอื่นยอมรับ สุดท้ายป่านก็อาจยังต้องติดอยู่กับสายตาและความคาดหวังของคนอื่นอยู่ดี ป่านไม่ได้มาเปิดร้านขนมเพราะอยากหนีจากอาชีพเด็กดริ๊งค์ หรือเพราะคิดว่าการทำขนมเป็นอาชีพที่ดูดีกว่า แต่เพราะป่านชอบทางนี้อยู่แล้วต่างหาก และเราก็เชื่อว่าถ้าป่านชอบการเป็นเด็กดริ๊งค์จริง ๆ ป่านก็คงเลือกทำอาชีพนี้ต่อไปเหมือนกัน สุดท้ายแล้ว ประเด็นมันไม่ใช่ว่าอาชีพไหนดีกว่าหรือมีคุณค่ามากกว่าอีกอาชีพหนึ่ง แต่คือคนคนหนึ่งมีสิทธิ์เลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง โดยไม่จำเป็นต้องเลือกตามกรอบหรืออคติที่สังคมกำหนดไว้ให้ และไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ได้รับการยอมรับจากใครด้วย สวยเว้ย