จั๊กจี้

น้องสามีพิมพ์หาพี่ชายว่า “ทองหมั้นห้าบาทของว่าที่พี่สะใภ้ ขายได้เท่าไหร่” สองอาทิตย์ต่อมา กลางงานแต่ง พี่ชายบอกให้เจ้าสาวถอดสร้อยเส้นนั้น “ให้น้องยืมใส่ถ่ายรูปแป๊บเดียว” เจ้าสาวยื่นแชตนั้นให้ทั้งบ้านดู แต่ประโยคที่เจ้าบ่าวพูดหลังจากนั้น ทำให้เธอตัดสินใจไม่กลับไปอีกเลย ไม่กี่นาทีก่อนหน้านั้น หนิงเพิ่งวางสร้อยลงบนพาน ถอดดอกไม้บนผม แล้วประกาศว่าไม่แต่งแล้ว แม่ของเธอคืนสินสอดสามแสนให้ครบทุกบาท แม่สามียังทวงต่อ ค่าโรงแรม ค่าโต๊ะจีน ใครจะรับผิดชอบ หนิงไม่ตอบ แค่ยื่นมือถือให้ดู บนหน้าจอคือแชตไลน์ สองอาทิตย์ก่อน เมย์ส่งรูปราคารับซื้อทองจากร้านทองให้เอก “ทองห้าบาทของพี่หนิงขายได้เท่าไหร่ ขายสักสามบาทพอจ่ายค่างานเมย์ไหม” เอกตอบว่า “ใจเย็น รอให้งานแต่งเสร็จก่อน” เมย์พิมพ์ต่อ “แม่บอกแล้ว ยังไงเขาก็แต่งเข้าบ้านเรา ทองอยู่กับเขาหรืออยู่บ้านเรา ก็เหมือนกันแหละ” หนิงมองหน้าเอก “นี่เหรอ ที่บอกว่ายืมใส่ถ่ายรูป” หน้าเอกซีดลงทันที “หนิงเห็นได้ยังไง” “เมื่อคืนพี่ให้หนิงใช้มือถือพี่เช็กยอดโอนค่าโรงแรม ข้อความมันเด้งขึ้นมาพอดี” “หนิงตั้งใจจะรอถามพี่หลังงานเสร็จ หนิงยังหวังอยู่เลยว่าตัวเองเข้าใจผิด” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง “แต่ตอนที่พี่บอกให้หนิงถอดสร้อย หนิงก็รู้แล้วว่าไม่ได้เข้าใจผิด” เมย์รีบพูด “เมย์แค่ถามราคาเฉยๆ ยังไม่ได้ขายสักหน่อย” “พี่ไม่ได้บอกว่าเมย์ขาย พี่แค่อยากรู้ว่าทำไมต้องโกหกพี่” แม่เอกยังไม่ยอม “ถึงจะจริงแล้วยังไง ครอบครัวเดียวกัน ช่วยน้องหน่อยไม่ได้เหรอ” หนิงมองแม่เอก เสียงเรียบมาก “แม่คะ วันนี้หนูเพิ่งเข้าใจ ว่าทำไมแม่ชอบพูดว่าแต่งแล้วเป็นครอบครัวเดียวกัน” “สำหรับแม่ คำว่าครอบครัวเดียวกัน คือของของหนูกลายเป็นของบ้านแม่ได้” “แต่ของของบ้านแม่ หนูแค่ถามสักคำยังไม่ได้” เอกเริ่มลน จับมือหนิงไว้แน่น “พี่ผิดเอง สร้อยหนิงเอาคืนไป เรามาแต่งกันต่อนะ” แม่เอกจะพูดแทรก เอกตะคอกใส่แม่เป็นครั้งแรก “แม่ พอได้แล้ว!” เขาหันกลับมา “คบกันมาสี่ปี หนิงจะทิ้งทุกอย่างเพราะเรื่องเดียวเหรอ” ตาหนิงแดงขึ้นมา เธอไม่ได้อยากทิ้ง สี่ปีที่ผ่านมา พวกเขากินข้าวข้างทางด้วยกัน เข็นมอเตอร์ไซค์เสียตากฝนด้วยกัน ตอนเธอไข้ขึ้น เขาลางานมาเฝ้าสามวัน ตอนเธอทำงานดึก เขาขับรถมารับทุกครั้ง ทุกอย่างนั้นเป็นเรื่องจริง แต่เรื่องวันนี้ ก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน “พี่เอก ถ้าหนิงไม่เห็นแชตนั้น แล้ววันนี้ยอมถอดสร้อยให้ไป พี่จะบอกความจริงหนิงไหม” เขาไม่ตอบ “ถ้าเมย์เอาไปขายจริง พี่จะช่วยหนิงทวงคืนไหม” เขาก้มหน้า “เขาเป็นน้องพี่นะ” ประโยคเดียวนั้น หนิงได้คำตอบทั้งหมดแล้ว เธอพยักหน้าเบาๆ แล้วดึงมือออกจากมือเขา “พี่ไม่ได้ไม่รักหนิงหรอก” “แค่ทุกครั้งที่ต้องเลือก พี่คิดว่าคนที่ควรยอม ต้องเป็นหนิงเสมอ” “แล้วหนิงไม่อยากใช้ชีวิตแบบนั้นไปตลอด” สามวันต่อมา เอกขับรถไปถึงอุบลฯ เขายืนอยู่หน้าบ้านหนิง ในมือถือข้าวเหนียวมะม่วงที่เธอชอบที่สุด “พี่ทะเลาะกับแม่แล้ว คุยกับเมย์แล้วด้วย ต่อไปจะไม่มีแบบนี้อีก เราเริ่มกันใหม่นะ” หนิงมองผู้ชายที่เธอรักมาสี่ปี นิ่งไปนานกว่าจะพูด “ถ้าวันหนึ่งแม่พี่ให้หนิงเอาเงินเดือนเข้าบ้าน พี่จะทำยังไง” “ถ้าเมย์ขาดเงิน แล้วมาขอให้หนิงช่วยอีกล่ะ” “ถ้าเรามีลูก แล้วแม่พี่จะตัดสินใจแทนเราว่าต้องเลี้ยงยังไงล่ะ” “ต่อไปจะไม่มีแบบนั้นแล้ว” หนิงส่ายหน้า “ทุกครั้งที่ผ่านมา พี่ก็พูดแบบนี้” เอกยืนอยู่นาน สุดท้ายวางถุงข้าวเหนียวมะม่วงไว้หน้าประตู แล้วเดินกลับไป คืนนั้น แม่มานั่งข้างๆ ถามว่าเสียใจไหม “เสียใจค่ะแม่ เสียใจที่สี่ปีมานี้ เห็นปัญหาตั้งหลายครั้ง แต่ก็คิดว่าแต่งแล้วเดี๋ยวคงดีขึ้นเอง” “แล้วยังรักเขาอยู่ไหม” หนิงก้มหน้า “รักค่ะ” “แต่แม่ หนูจะรักใครสักคน จนยอมรับว่าความน้อยใจทั้งชีวิตหลังจากนี้ ต้องเป็นของหนูคนเดียว ไม่ได้” หน้าประตู ถุงข้าวเหนียวมะม่วงยังวางอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้ออกไปหยิบ วันนั้น เธอเกือบเสียสร้อยทองห้าบาทไปเส้นหนึ่ง แต่ถ้าวันนั้นเธอยอมถอดให้ อีกหลายปีข้างหน้า เธอคงค่อยๆ เสียอะไรไปอีกมาก ตอนแรก อ่านในคอมเมนต์