จ

ชั้นสอบวันอาทิตย์ ชั้นผลัดการอ่านหนังสือมาตั้งแต่ปลายตุลา อีกสามวันชั้นจะตาย

เพราะถ้าเอามุมมองในเรื่องของการแก้แค้น สำหรับชาวพิจิก พวกนางแค้นจริง พวกนางเจ็บ แล้วพวกนางจำ ส่วนใหญ่จำไม่ลืมด้วย แต่พวกนางไม่ได้มีแผนสำหรับการแก้แค้น ว่าจะต้องทำแบบนั้น ทำแบบนี้ ให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าพวกนางเจ็บแบบไหน พวกนางไม่ได้มีแผนว่าจะต้องทำยังไงบ้างเพื่อให้อีกฝ่ายเจอสถานการณ์เดียวกัน การแก้แค้นของพวกนาง จะเป็นการเมิน ไม่สนใจ ไม่ช่วย ไม่รับรู้ (เหมือนปล่อยวางได้ แต่เปล่า ยังแค้นอยู่ ยังเจ็บอยู่ แต่แค่ไม่สนใจแล้ว และจะไม่สนใจอีก) เพียงแต่ว่า ยังไงพวกนางก็ยังเป็นธาตุน้ำ ถึงแม้จะเป็นน้ำเดือด ก็ยังเป็นน้ำอยู่ มันทำให้พวกนางยังมีความเห็นอกเห็นใจ และมีเมตตาอยู่ แต่ความเมตตาของพวกนาง จะเกิดขึ้นแบบ ถ้าหากจำเป็นจะต้องช่วย ก็ช่วยได้ แต่จะช่วยในฐานะของเพื่อนมนุษย์ทั่วไป ไม่ใช่ปรารถนาที่จะช่วยแบบเมื่อก่อน วิธีการแก้แค้นของพวกนางต่อมา คือทำยังไงก็ได้ให้ตัวเองเด่นกว่า เก่งกว่า มีเงินมากกว่า มีทุกอย่างมากกว่า เพื่อที่จะเอาตัวเองสูงขึ้น จนสามารถมองลงมาหาคนที่เคยทำให้พวกนางเจ็บ ด้วยสายตาของความหยิ่ง ทนงในศักดิ์ศรี เงื่อนไขสำคัญที่พวกนางต้องรู้ คือ ไม่มีใครจำอะไรแบบนี้เหมือนพวกนาง ต่อให้นายพัฒนาตัวเอง เก่งกว่า มีเงินมากกว่าเพื่อที่จะให้ตัวเองสูงขึ้นแล้วมองลงมา วันนั้นก็ไม่มีใครจำเรื่องราวต่างๆได้แล้ว ไม่มีใครจำความเจ็บปวดต่างๆ มีแต่พวกนางจำ จำคนเดียว นั่นคือสิ่งที่พวกนั้นต้องระวัง เพราะถ้าพวกนางไม่ปล่อยความรู้สึกพวกนี้บ้าง พวกนั้นจะกลายเป็นคนที่ขี้ระแวง เหมือนอยู่ในสถานการณ์ต่างๆได้ แต่ก็ไม่เคยไว้วางใจสิ่งใดเลย