Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Δεν γνωρίζω το συγκεκριμένο παιδί, ούτε μπορώ να κρίνω με βεβαιότητα αν διάβασε, αν δεν διάβασε ή τι πραγματικά έχει στο μυαλό του. Αυτό όμως που βλέπω καθαρά είναι ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα παραμένει κολλημένο σε μια λογική αποστήθισης, εξετάσεων και αναπαραγωγής έτοιμης γνώσης. Και αυτό, στα χρόνια της τεχνητής νοημοσύνης που έρχονται, θα έχει όλο και μικρότερη αξία. Είναι σαν να εκπαιδεύουμε ανθρώπους να φτυαρίζουν, ενώ γύρω μας έρχονται Caterpillar D9. Το πρόβλημα δεν είναι ότι τα παιδιά «δεν θέλουν να μάθουν». Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές τους ζητάμε να μάθουν με τρόπο που ανήκει σε άλλη εποχή. Να θυμούνται ένα βιβλίο απέξω, να γράφουν με κλειστά βιβλία, να αναπαράγουν ύλη υπό πίεση, λες και αυτό είναι το βασικό προσόν που θα τους ζητήσει η ζωή ή η αγορά εργασίας. Σε καμία σοβαρή εταιρεία δεν θα σου ζητήσουν να λύσεις ένα πραγματικό πρόβλημα μόνο με τη μνήμη σου, χωρίς εργαλεία, χωρίς αναζήτηση, χωρίς συνεργασία, χωρίς δυνατότητα δοκιμής και λάθους. Θα σου ζητήσουν να καταλάβεις το πρόβλημα, να βρεις λύσεις, να προσαρμοστείς, να μάθεις γρήγορα και να παράγεις αποτέλεσμα. Το σημερινό σύστημα εξετάσεων στην Ελλάδα μοιάζει περισσότερο κομμένο και ραμμένο για μια παλιά λογική εισαγωγής, κατάταξης και τελικά προετοιμασίας για το Δημόσιο, παρά για έναν κόσμο που αλλάζει με εκθετικούς ρυθμούς. Τα social media σίγουρα παίζουν ρόλο. Διαμορφώνουν αντιλήψεις, φουσκώνουν εγωισμούς, κάνουν viral το ασήμαντο και πολλές φορές δημιουργούν ψευδαισθήσεις. Αλλά δεν μπορούμε να τα φορτώνουμε όλα εκεί. Αν το σχολείο ήταν πραγματικά ζωντανό, απαιτητικό, σύγχρονο και χρήσιμο, τα παιδιά θα είχαν καλύτερα αντίβαρα. Αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι απλώς περισσότερη πειθαρχία ή περισσότερη αποστήθιση. Χρειαζόμαστε ριζική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος και των εξετάσεων. Να βγάζουμε ανθρώπους που ξέρουν πώς να μαθαίνουν. Που μπορούν να λύνουν πραγματικά προβλήματα. Που μπορούν να συνεργάζονται, να σκέφτονται κριτικά, να χρησιμοποιούν εργαλεία, να προσαρμόζονται γρήγορα και να δημιουργούν αξία. Όχι ανθρώπους που απλώς θυμούνται ένα βιβλίο απέξω. Και σίγουρα όχι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που λειτουργεί σαν προθάλαμος μιας ζωής βολέματος στο Δημόσιο, αντί σαν αφετηρία μιας ζωής δημιουργίας.