Patriotic_Doctors_Iran

ما با هدف يارى رساندن به جامعه پزشکی و مردم در دوران گذار، با التزام به اصول همكارى تماميت ارضى،سكولار دمكراسى، مبانى جهانى حقوق بشر و با شرط حق تعين نوع نظام دمكراسى اینده توسط ملت ايران تشكيل شده و همكارى خود رابا شاهزاده رضا پهلوی اعلام مى دارد.

نامه سپاسگزاری انجمن پزشکان میهن‌دوست ایران به بنیاد فردریش نائومان برای آزادی @FNFreiheit @PahlaviComms

🎖️شادباش به ملت بزرگ ایران برای دریافت جایزه آزادی که به درستی شایسته‌ترین‌ برای آن بودند، چه خود و چه نماینده‌شان شاهزاده رضا پهلوی. با افتخار جمعی از پزشکان میهن‌دوست ایران دوشادوش جمع بزرگ ایرانیان خارج از کشور در فرانکفورت در استقبال و حمایت از شاهزاده رضا پهلوی حضور داشتند و پس از راهپیمایی دور هم جمع شدند. به امید دیدار زودِ شما هم‌میهنان گرامی در ایران عزیز.

از داخل کلیسا با افتخار صدای مردم شجاع ایران هستیم✌️ #جاویدشاه

Eine Meinung braucht Belege. Auch in der FAZ. Ronya Othmann stellt in ihrer Kolumne „Politische Naivität oder Kalkül?“ die Entscheidung infrage, Prinz Reza Pahlavi den Freiheitspreis stellvertretend für das iranische Volk entgegennehmen zu lassen. Kritik daran ist legitim. Doch auch eine Kolumne muss zwischen Tatsachen, persönlichen Erfahrungen und Vermutungen unterscheiden. Wo sind die Belege für die Behauptung, er lebe bis heute vom Vermögen seines Vaters? Warum werden politische Einstellungen ethnischer Gruppen pauschal bewertet? Und weshalb sollen einzelne Zwischenrufer eine gesamte Anhängerschaft repräsentieren? Er muss an seinen eigenen Aussagen und seinem politischen Handeln gemessen werden. Seine familiäre Herkunft ersetzt diese Auseinandersetzung nicht. Zur Selbstbestimmung der Iranerinnen und Iraner gehört auch das Recht, Prinz Reza Pahlavi zu unterstützen. Diese Stimmen verdienen Gehör. Lest unsere vollständige Erwiderung im Beitrag. @faznet #PrinzRezaPahlavi #FAZ #Presseverantwortung

نامه اعتراضی از سوی پزشکان میهن‌دوست ایران به رسانه چپ FAZ آلمانی: «ما ٧ نوامبر در فرانكفورت از شاهزاده رضا پهلوى حمايت مى‌كنيم، چه خوشتان بياید چه نياید» #جاويدشاه‌

زادروز مردى خجسته باد که نزديك به نيم قرن از عمر خود را با پايدارى، ممارست و اميد، صرف تلاش براى رهايى ملت خويش از پیامدهای يك اشتباه تاريخى كرده است. شاهزاده رضا يهلوى؛ مردى كه در فراز و نشيب اين مسير دشوار، باتكيه بر دانش، تجربه، آگاهی و ارتباطات خود، پيوسته در راه آگاهی‌بخشی، رايزنى و مبارزه براى ازادى ايران گام برداشته است. مسيرى پر مخاطره كه در آن بارها آماج تهمت‌ها، اتهام‌ها و بى‌مهرى‌ها قرار گرفته، اما نه دشوارى ها او را از پای انداخته و نه تنهايى مبارزه، اراده‌اش ر سست كرده است. او روزگاری، حتی در حالى كه بايد به تنهايى مبارزه مى‌كرد، از آرمان خود كه چیزی جز آزادى ايران و سربلندى مردمش نبود، دست نكشيد و امروز، با پشتوانه اميد و همراهى بخش بزگری از ملت ايران، همچنان بر همان باور پاى مى‌فشارد؛ بى‌آنكه براى خود سوداى مقام و منصبی در فرداى ايران داشته باشد. آنچه در كانون انديشه و تلاش او قرار دارد، رهايى ايران و بازگرداندن اختيار و انتخاب سرنوشت به مردم اين سرزمين است. اعتبار تاريخى ايشان نه فقط از جايگاهشان به عنوان فرزند شاه فقيد ايران، بلكه از نقش اجتماعى و سياسی‌شان به عنوان رهبر انقلاب ملى، موسوم به «انقلاب شير و خورشيد»، سرچشمه مى كيرد. جايگاه اجتماعى، توانایی‌ها و قابليت‌هاى فردى ايشان، به اين نقش ابعادى پدرانه بخشيده است؛ نقشی همراه با مسئوليت پذیری، حمايت و اميد بخشی در مسير آزادى و سربلندى ايران. در اين برهه حساس و سرنوشت‌ساز تاريخ ايران، بسيارى از ايرانيان او را به «پر سوم سيمرغ»، نماد اميد و رهايى در روزگار دشوار، تشبيه مى‌كنند؛ اميدى كه در دل تاريكى‌ها، نويدبخش درخشش دوباره روشنايى است. زادروز شاهزاده رضا پهلوی بر همه ايران دوستان و دوستداران آزادى و آبادانى ايران فرخنده باد. براى ايشان تندرستی، آرامش، سربلندى وتوان روزافزون آرزو می‌کنیم و اميدواريم به يارى اراده استوار مردم ايران، همبستگی ملى و رهبرى ايشان، هرچه زودتر شاهد آزادى ميهن عزيزمان ايران باشيم. باشد كه روزى نه چندان دور، در ايرانى آزاد و آباد، فارغ از كينه‌ها و بغض‌ها، دست در دست هم بگذاریم به مهر و با خرد و همدلى، در ساختن اينده اى شايسته براى مام ميهن و نسل‌هاى اينده آن بكوشيم. ايران، خانه مشترك همه ماست؛ وآزادى و آبادانى اش، آرزوى مشترك قلبی همگی ما. به اميد روزى كه جشن آزادی ايران را در كنار يكديكر برگزار كنيم. انجمن پزشکان ميهن‌دوست ايران @PahlaviReza @PahlaviComms

جاویدشاه✌️

Patriotic Doctors of Iran has submitted a formal complaint to the Presidium of Amnesty International Austria regarding repeated public statements by its Executive Director, Shoura Zehetner-Hashemi, characterizing Iranian monarchists and supporters of Crown Prince Reza Pahlavi with terms including “fascist,” “fascistic,” and “monarcho-fascist.” @SpNovember @PahlaviComms

پشتیبان شاهزاده رضا پهلوی هستیم؛ در حد توان به آسیب‌دیدگان انقلاب شیروخورشید کمک پزشکی می‌دهیم. #جاويدشاه‌

Patriotic Doctors of Iran has published a statement regarding Austria’s foreign policy and human rights in Iran. We raise concerns about the lack of comparable public attention to the victims of state violence in Iran and call for human rights to remain central in diplomatic engagement with the Islamic Republic. @BMeinl

The Patriotic Doctors of Iran extend our sincere gratitude to @StSaebisch and @FNFreiheit for awarding the 2026 Freedom Prize to the people of Iran. This recognition honors the courage and sacrifices of Iranians in their pursuit of freedom, human rights, and democracy. @PahlaviComms

به یاد جاویدنام #نیکا_شاکرمی که پر از شوق زندگی بود ولی رژیم جنایتکار اسلامی چهار سال پیش زندگی‌ را از او‌ ربود. بانو نسرین شاکرمی، یک ایران با غم شما گریست و ایران کنار شما ایستاده است. روانش به مینو همی شاد باد به نیکی از او در جهان یاد باد

Patriotic Doctors of Iran has formally addressed Georgetown University over its decision to host Trita Parsi, founder of the NIAC, in its Fall 2026 lecture series on Iran. At a time when Iranians—including physicians and healthcare workers—are being killed, tortured, imprisoned, and sentenced to death, our letter raises serious concerns about providing prestigious academic platforms to voices whose advocacy and public positions have long been controversial among Iranians. We urge Georgetown University to hear the voices of the Iranian people. @Georgetown

به یاد مهسا امینی 🥀 «مسیری که از خیزش‌های پیشین گذشت، امروز به انقلاب شکوهمند شیر و خورشید رسیده است، جایی که مبارزات ملت ایران، با همه تجربه‌ها و هزینه‌هایی که پشت سر گذاشته، در یک هدف ملی به هم پیوند خورده است: بازپس‌گیری ایران از رژیم تبهکاری که نزدیک به نیم قرن است میهن‌مان را به گروگان گرفته است.» پانیده ایران و #جاویدشاه

Ali Zarei offered his vision to the dream of a free Iran, losing an eye to regime gunfire during the nationwide protests. Upon his return to the country, he was arrested and now reportedly faces a death sentence from the Revolutionary Court. The death sentence handed down to this young man raises profound questions-particularly at a time when some singers and artists who have publicly insulted and verbally attacked Crown Prince Reza Pahlavi have been able to return to Iran without apparent concern and continue their activities and private lives. This contrast raises a serious question: Whom-and which ideas—does the Islamic Republic fear most? Ali Zarei stood for the freedom and future of Iran. He advocated for a modern, united, secular Iran free from discrimination and had publicly expressed his support for Crown Prince Reza Pahlavi and his leadership during a transitional period. The striking difference between these two fates cannot be ignored. The Islamic Republic's brutality exposes its deepest fear: a united, secular, and democratic Iran, free from fear and division, rallied under the transitional leadership of Crown Prince Reza Pahlavi. The Patriotic Doctors of Iran vehemently denounce this death sentence and demand the immediate, unconditional release of Ali Zarei and all those innocent people who face execution in Iran today—all those whose only crime was to seek their inalienable right to freedom and dignity. Stand with us. Be their light in the dark. Ali has already paid for his pursuit of freedom with his eye. We must not allow him to pay with his life. Let us be the voice of Ali Zarei. No to executions. #Stop_Executions_in_Iran

روز داروساز، روز پاسداشت وارثان یکی از کهن‌ترین سنت‌های دانش و درمان در ایران است؛ سنتی که در طول سده‌ها دانشمندانی چون زکریای رازی با پژوهش، تجربه و کشفیات خود بر غنای آن افزودند و مرزهای دانش پزشکی و داروشناسی را گسترش دادند. روزتان خجسته ‌باد، به‌ویژه شما داروسازان ایرانی که میراث آن خرد و دانش را امروز با مسئولیت، انسانیت و ایستادن در کنار مردم ایران ادامه می‌دهید.

Stop executions in Iran اعدام‌ها را متوقف کنید. @PahlaviComms

Dear Editors @thenation Maryam Tahmasebi’s essay asks readers to judge her family’s detention while minimizing precisely the political and institutional context that makes their immigration history worthy of scrutiny. Tahmasebi describes her mother-in-law, Masoumeh Ebtekar, as merely “a translator for the Iranian hostage takers in 1979.” Calling Ebtekar simply a translator is not a minor omission. She was the English-language spokeswoman and a prominent international public representative of the Islamist students who seized the U.S. Embassy and held 52 Americans hostage for 444 days. She defended the hostage-takers before international audiences and later rose to the highest levels of the Islamic Republic, serving multiple terms as vice president. Nor is Eissa Hashemi’s connection to institutions of the Islamic Republic limited to his mother’s political career. Published reporting states that, while a student, Hashemi worked with the Ozone Layer Protection Office of Iran’s Department of Environment during a period when his mother headed that government agency. Reporting also identifies him as a member of the board of trustees of the Zainab Kobra charity alongside Ebtekar and Mehdi Chamran, a senior Islamic Republic political figure and longtime Tehran City Council leader. These documented institutional connections are relevant context that Tahmasebi’s portrayal of an ordinary academic family does not meaningfully address. No one inherits legal guilt from a parent. But that principle does not require journalists to sanitize politically relevant connections, nor does it make legitimate questions about immigration vetting, disclosure, and continuing ties improper. Hashemi’s own immigration history therefore deserves scrutiny. Public accounts indicate that he entered the United States on an F1 student visa in 2014 and that the family subsequently obtained lawful permanent residence through the Diversity Visa Program in 2016. These processes involve immigration and security screening. Given the family’s documented political and institutional connections, legitimate questions remain about what affiliations and relationships were disclosed, what U.S. authorities knew when the visas and permanent residency were approved, whether continuing relationships with officials or institutions of the Islamic Republic were relevant to that screening, and what information ultimately led the government to take action against their status. For ordinary Iranians,the disparity is difficult to ignore. Students, scientists, physicians, dissidents, and families with no relationship to the Islamic Republic routinely endure extensive screening, visa delays, travel restrictions, and family separation because of the regime’s conduct. Tahmasebi asks readers to regard scrutiny of her family’s immigration history as unjust while offering remarkably little discussion of the political and institutional connections that distinguish their circumstances from those of ordinary Iranian immigrants. Tahmasebi ends with a warning:“If this could happen to us, it can happen to anyone.” But that conclusion assumes the very point her essay never establishes: that her family’s circumstances are comparable to those of an ordinary immigrant family. Tahmasebi asks readers to condemn the government’s actions while providing remarkably little of the political and institutional context necessary to evaluate them. Ebtekar’s documented role in the hostage crisis, Hashemi’s own connections to institutions of the Islamic Republic, and the circumstances surrounding the family’s path from an F1 visa to permanent residence are not irrelevant family history. They are legitimate subjects of public and journalistic scrutiny. Presenting that scrutiny as persecution does not answer the questions Tahmasebi’s essay leaves unresolved. The Nation gave its readers Tahmasebi’s case for sympathy. It should now give them the historical and factual context necessary to judge that case for themselves.