günde kaç kez gönlünü yerden toplamak zorunda kalan kadınları fark etmeyen islam'ın erkeklerini konuşalım biraz da. ayıbın eskisi yenisi olmaz, bu islamın erkekleri kaç asır eşlerine el kaldırdı ayetmiş hadismiş gibi. soralım bakalım eski kadınlara; neler çekmiş neleri gömmüşler içlerine, neden "benim çektiklerimi sen çekme kızım, oku, kendi ayaklarının üzerinde dur da bir erkeğe muhtaç olma" diye büyütmüş kızlarını da bütün kadınlar çalışmak istiyor günümüzde. kaç delikanlı eşinin gönlünü yapmış da razı olmuşlar birbirinden, kaç sohbet eri sohbette dinlediğini hanımına uygulamış, yok mu bunun çetelesi, soralım. kadın sabreden taraf oldu asırlarca, görmezden gelen oldu. yemeği masadan fırlatan erkek sabır naraları attı. inemiyor bu çağın hiçbir âlimi sohbetten derinine, kimse amelde etkilemiyor kimseyi. erkekte biter her şey, erkek hanımına ve evine hakkıyla bakarsa kadının yemeği de evinin işiyle ilgilenmesi de boynuna yük bile olmaz, elin adamının emri altında üç kuruş için çalışmak istemez, candan yapar her şeyi. kendini adar evine. ama maalesef en kötü anılarının mezarı oluyor çoğu hanımın evi. erkek de kadın da geçim ehli olmalı, onu da hocalar alsın başını iki elinin arasına düşünsünler, bu böyle konuşmakla çözülmez ne yapmalıyız diye.